Piotr Chojnacki (duchowny)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Piotr Julian Chojnacki
Data i miejsce urodzenia 31 stycznia 1897
Mydlice
Data i miejsce śmierci 30 marca 1969
Warszawa
Miejsce pochówku cmentarz Powązkowski w Warszawie
Wyznanie katolickie
Kościół rzymskokatolicki
Prezbiterat 1917
Piotr Julian Chojnacki
profesor nauk filozoficznych
Specjalność: historia filozofii i psychologia myślenia
Doktorat 1922
1926
Uniwersytet Albrechta i Ludwika we Fryburgu
Uniwersytet Warszawski
Habilitacja 1928
Profesura 1936
Polska Akademia Umiejętności
Status członek krajowy
Uczelnia Uniwersytet Warszawski
Akademia Teologii Katolickiej w Warszawie
Dziekan Wydziału Filozofii Chrześcijańskiej ATK
Grób ks. Piotra Chojnackiego na Cmentarzu Powązkowskim w Warszawie

Piotr Julian Chojnacki (ur. 31 stycznia 1897 w Mydlicach[1], zm. 30 marca 1969 w Warszawie) - polski duchowny katolicki, teolog, historyk filozofii, psycholog, etyk, profesor Uniwersytetu Warszawskiego i Akademii Teologii Katolickiej w Warszawie.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Był synem urzędnika kolejowego Adama i Bronisławy z domu Kosztowniak. Kształcił się w gimnazjum w Kielcach, w latach 1913-1917 studiował w Seminarium Duchownym w Kielcach. Po przyjęciu święceń kapłańskich kontynuował studia filozoficzne na uniwersytecie we Fryburgu (1917-1921) oraz filozoficzne i psychologiczne na uniwersytecie w Louvain (1922-1923). Studiował także w Paryżu (Institut Superieur de Psychologie, College de France, uniwersytet). We Fryburgu obronił doktorat filozofii (1922, praca o etyce Kanta), a w 1926 na UW doktorat z filozofii chrześcijańskiej; w 1928 został docentem (po przedstawieniu pracy Pojęcia i wyobrażenia w świetle psychologii i epistemologii). Kierował Katedrą Filozofii Chrześcijańskiej na UW (1928-1954), od 1936 był profesorem nadzwyczajnym, od 1947 profesorem zwyczajnym. Brał udział w tajnym nauczaniu – wykładał historię filozofii i psychologię myślenia w Uniwersytecie Ziem Zachodnich w Warszawie oraz na tajnych kursach uniwersyteckich w Kielcach. Od 1954 był profesorem Akademii Teologii Katolickiej, kierował Katedrą Logiki, Ogólnej Metodologii Nauk i Teorii Poznania (do przejścia na emeryturę w 1967) oraz pełnił funkcję dziekana Wydziału Filozofii Chrześcijańskiej (1954-1964).

Przedmiotem jego zainteresowań naukowych była historia filozofii, psychologia myślenia, metodologia nauk humanistycznych i etyka. Zainicjował badania porównawcze nad filozofią Kanta i Tomasza z Akwinu, szczególnie w kwestii poznania intelektualnego. Postawił tezę antropologiczną, według której człowiek jest zarazem rozumnym zwierzęciem i genialnym wytwórcą.

Spoczywa na Cmentarzu Powązkowskim (kwatera 121-6-21)[2].

Niektóre prace:

  • Wolność woli ze stanowiska psychologii empirycznej i filozofii (1931)
  • Postulaty i logika budowy i rozbudowy filozofii tomistycznej (1932)
  • U podstaw krytycyzmu filozofii tomistycznej (1932)
  • Czy istnieje filozofia specyficznie chrześcijańska (1934)
  • Struktura psychiczna sądu i jego współczynniki uczuciowe (1934)
  • Biologiczna i noetyczna koncepcja świadomości (1937)
  • Elementy filozofii chrześcijańskiej (1938)
  • Filozofia przyrody i psychologia (1939)
  • Społeczeństwo a osobowość jednostek (1947)
  • Podstawy filozofii chrześcijańskiej (1955)
  • Dwie koncepcje epistemologiczne metafizyki u św. Tomasza z Akwinu i ich źródła (1963)
  • Geneza i uprawomocnienie pojęć właściwych filozofii według Husserla i według arystotelizmu (1967)
  • Teoria poznania (1969)

Był członkiem-korespondentem Towarzystwa Naukowego Warszawskiego (od 1946), członkiem Polskiego Towarzystwa Teologicznego w Krakowie (1947), członkiem Towarzystwa Naukowego KUL (1952). Miał opinię wybitnego dydaktyka.

Mieszkał w domu Stowarzyszenia Mieszkaniowego Spółdzielczego Profesorów UW na Sewerynowie.

W PRL związany z ruchem księży patriotów.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Stanisław Łoza (red.), Czy wiesz kto to jest?, (Przedr. fotooffs., oryg.: Warszawa : Wydaw. Głównej Księgarni Wojskowej, 1938.), Warszawa: Wydawnictwa Artystyczne i Filmowe : na zam. Zrzeszenia Księgarstwa, 1983, s. 102.
  2. Cmentarz Stare Powązki: CAROWIE, [w:] Warszawskie Zabytkowe Pomniki Nagrobne [online] [dostęp 2019-11-01].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Biogramy uczonych polskich, Część I: Nauki społeczne, zeszyt 1: A-J, Wrocław 1983
  • Zofia Buczek: Chojnacki Piotr Julian. W: Słownik psychologów polskich. Elwira Kosnarewicz, Teresa Rzepa, Ryszard Stachowski (red.). Poznań: Instytut Psychologii UAM, 1992, s. 46-48.