Piotrowicze (rejon żabinecki)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Piotrowicze
Пятровічы
Państwo  Białoruś
Obwód brzeski
Rejon żabinecki
Sielsowiet Rokitnica
Populacja (2009)
• liczba ludności

81[1]
Nr kierunkowy +375 1641
Kod pocztowy 225115
Tablice rejestracyjne 1
Położenie na mapie obwodu brzeskiego
Mapa konturowa obwodu brzeskiego, po lewej nieco na dole znajduje się punkt z opisem „Piotrowicze”
Położenie na mapie Białorusi
Mapa konturowa Białorusi, na dole po lewej znajduje się punkt z opisem „Piotrowicze”
Ziemia52°09′00,0″N 23°59′57,9″E/52,150000 23,999417
Portal Białoruś

Piotrowicze (błr. Пятровічы; ros. Петровичи) – wieś na Białorusi, w rejonie żabineckim obwodu brzeskiego, między rzeką Muchawcem a drogą magistralną M1, około 5 km na południe od Żabinki.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Pierwsze znane dziś wzmianki o Piotrowiczach pochodzą z XVI wieku. W 1567 roku w jednym ze spisów litewskich pojawiła się żona A. Piszczały z Piotrowicz[2]. Później właścicielami majątku byli m.in. Boguszewicze, a przynajmniej od 1830 roku – Dziekońscy.

Wieś szlachecka położona była w końcu XVIII wieku powiecie brzeskolitewskim województwa brzeskolitewskiego[3].

W latach 80. XIX właścicielem wsi był Albin Dziekoński herbu Korab (1838–1918).

Po rozbiorach znalazły się na terenie powiatu kobryńskiego, należącego do guberni słonimskiej (1796), litewskiej (1797–1801), a później grodzieńskiej (1801–1915) Imperium Rosyjskiego[4].

Po ustabilizowaniu się granicy polsko-radzieckiej w 1921 roku Piotrowicze wróciły do Polski, należały do gminy Rohoźna (od 1928 roku do gminy Żabinka) powiatu kobryńskiego województwa poleskiego, od 1945 roku – w ZSRR, od 1991 roku – na terenie Republiki Białorusi[5][6].

W czasie kampanii wrześniowej w graniczącym z wsią folwarku Niepokojczyce stacjonowała 16 Eskadra Towarzysząca.[7]

W 1892 roku w Piotrowiczach urodził się Albin Dziekoński, poeta, syn Albina, właściciela majątku.

Widok folwarku Piotrowicze znad rzeki Muchawiec od zachodu, rysunek Napoleona Ordy, 1870
Widok folwarku od wschodu znad rzeki

Dawny dwór[edytuj | edytuj kod]

W latach 30. XIX wieku Dziekońscy wybudowali tu drewniany dwór. Był to dziewięcioosiowy, parterowy, w części środkowej piętrowy, wzniesiony na wysokiej podmurówce na planie prostokąta, dom. Od strony podjazdu miał najprawdopodobniej portyk o czterech kolumnach, w wielkim porządku dźwigających trójkątny fronton, w którym umieszczono herb rodziny. Portyk był później zastąpiony dwukondygnacyjną oszkloną werandą, a wejście znajdowało się niecentralnie, z dobudowanego tarasu po lewej stronie. Na skrajnych osiach znajdowały się małe ganki, każdy z dwiema kolumienkami i trójkątnym przyczółkiem. Tylna strona dworu, skierowana do rzeki, znana z rysunków Ordy, była zdominowana przez taras z balkonem wspartym na sześciu kolumnach[8].

Wnętrze w układzie dwutraktowym mieściło 20 pokoi, z tego 4 na piętrze. Na ścianach wisiały liczne obrazy, m.in. obraz szlachcica z synem podczas przejażdżki konnej Januarego Suchodolskiego.

Po prawej stronie dworu stała parterowa oficyna z oszkloną werandą, a jeszcze dalej dwukondygnacyjny spichlerz lub lamus otoczony kolumnowymi galeriami na obu kondygnacjach.

Od traktu do dworu wiodła reprezentacyjna aleja grabowa, o szerokości 8 metrów. Pochylające się drzewa tworzyły swoisty tunel (aleja ta częściowo istnieje do dziś[2]). Przed domem był kolisty gazon z klombem kwiatowym pośrodku. Folwark otaczał kilkuhektarowy park[8].

Dwór był zrabowany w 1939 roku i spalony w 1945 roku. Pozostała jedna z oficyn. W pozostałościach po parku stoi okołopięćsetletni dąb nazywany „patriarch”[5].

Majątek w Piotrowiczach jest opisany w 2. tomie Dziejów rezydencji na dawnych kresach Rzeczypospolitej Romana Aftanazego[8].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Liczby ludności miejscowości obwodu brzeskiego na podstawie spisu ludności wg stanu na dzień 14 października 2009 roku (ros.).
  2. a b Пятровічы, Piotrowicze, Петровичи. W: Леанід Міхайлавіч Несцярчук: Замкі, палацы, паркі Берасцейшчыны. Mińsk: БЕЛТА, 2002, s. 127–128. ISBN 985-6302-37-4. (biał.)
  3. Вялікі гістарычны атлас Беларусі Т.2, Mińsk 2013, s. 107.
  4. Piotrowicze, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. VIII: Perepiatycha – Pożajście, Warszawa 1887, s. 218., znaczenie 20.
  5. a b Петровичи na stronie Atlas Białorusi (ros.). [dostęp 2015-08-14].
  6. Piotrowicze na stronie Radzima.org. [dostęp 2015-08-14].
  7. Jerzy Pawlak: Polskie eskadry w wojnie obronnej 1939. Warszawa: Wydawnictwo Komunikacji i Łączności, 1991, s. 352. ISBN 83-206-0795-7.
  8. a b c Piotrowicze, [w:] Roman Aftanazy, Dzieje rezydencji na dawnych kresach Rzeczypospolitej, wyd. drugie przejrzane i uzupełnione, t. 2: Województwa brzesko-litewskie, nowogrodzkie, Wrocław: Zakład Narodowy im. Ossolińskich, 1993, s. 114–115, ISBN 83-04-03784-X, ​ISBN 83-04-03701-7​ (całość).