Polianilina

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Polianilina
Polianilina
Ogólne informacje
Monomery anilina
Struktura meru złożona
Identyfikacja
Numer CAS 25233-30-1
Jeżeli nie podano inaczej, dane dotyczą
stanu standardowego (25 °C, 1000 hPa)

Polianilina (PANI, PAni) – organiczny związek chemiczny, aromatyczny polimer przewodzący prąd elektryczny.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Polianilina została otrzymana w XIX w. i jest najstarszym i jednym z najdokładniej przebadanych polimerów przewodzących[potrzebne źródło]. W Polsce pierwsze prace nad polialaniną prowadził w latach 70. XX w. Jerzy Langer z Wydziału Chemii UAM w Poznaniu[1].

Właściwości[edytuj | edytuj kod]

Polianilina, niedomieszkowana, jak i domieszkowana klasycznymi domieszkami nieorganicznymi, wykazuje słabe własności mechaniczne i źle się przetwarza, jednakże stanowi jeden z najbardziej stablinych czasowo polimerów przewodzących. Czysta polianilina osiąga przewodnictwo do 10 kS/cm[potrzebne źródło].

Zastosowanie[edytuj | edytuj kod]

Spośród polimerów przewodzących polianilina jest polimerem o największym potencjalnym zastosowaniu. Polianilina stanowi doskonały materiał antystatyczny. Jest stosowana jako składnik lakierów i mieszanin absorbujących promieniowanie mikrofalowe w zakresie radarowym. Obecnie polianilina jest stosowana w akumulatorach litowo-polimerowych. Dzięki zmianie barwy polianiliny po przyłożeniu napięcia jest stosowana w wyświetlaczach polimerowych. Polianilina może być stosowana jako katalizator w procesach katalizy heterogenicznej[potrzebne źródło].

Przypisy

  1. Prof. Langer: Przede wszystkim nie nudzić. eduskrypt.pl, 2006-12-13. [dostęp 2015-02-27].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]