Polianilina

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Polianilina
Niepodpisana grafika związku chemicznego; prawdopodobnie struktura chemiczna bądź trójwymiarowy model cząsteczki
Ogólne informacje
Monomery anilina
Struktura meru złożona
Identyfikacja
Numer CAS 25233-30-1
Jeżeli nie podano inaczej, dane dotyczą
stanu standardowego (25 °C, 1000 hPa)

Polianilina, PAni – organiczny związek chemiczny, aromatyczny polimer przewodzący prąd elektryczny.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Polianilina została otrzymana w XIX wieku i jest najstarszym i jednym z najdokładniej przebadanych polimerów przewodzących[potrzebny przypis]. W Polsce pierwsze prace nad nią prowadził w latach 70. XX wieku Jerzy Langer z Wydziału Chemii Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu[1].

Właściwości[edytuj | edytuj kod]

Polianilina zarówno niedomieszkowana, jak i domieszkowana klasycznymi domieszkami nieorganicznymi, wykazuje słabe własności mechaniczne i źle się przetwarza; należy jednak do najbardziej stabilnych czasowo polimerów przewodzących. Czysta polianilina osiąga przewodnictwo do 10 kS/cm[potrzebny przypis].

Zastosowanie[edytuj | edytuj kod]

Spośród polimerów przewodzących polianilina ma potencjalnie największe zastosowanie. Stanowi doskonały materiał antystatyczny. Jest stosowana jako składnik lakierów i mieszanin absorbujących promieniowanie mikrofalowe w zakresie radarowym. Obecnie stosuje się ją w akumulatorach litowo-polimerowych. Dzięki właściwości zmiany barwy po przyłożeniu napięcia (czyli elektrochromizmowi) jest używana w wyświetlaczach polimerowych. Polianilina może być katalizatorem w procesach katalizy heterogenicznej[potrzebny przypis].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Prof. Langer: Przede wszystkim nie nudzić. eduskrypt.pl, 2006-12-13. [dostęp 2015-02-27].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]