Prałkowce

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Artykuł 49°46′33″N 22°43′33″E
- błąd 39 m
WD 49°47'N, 22°44'E
- błąd 2331 m
Odległość 1049 m
Prałkowce
wieś
Ilustracja
Kościół pw. Matki Boskiej Zbaraskiej
Państwo  Polska
Województwo  podkarpackie
Powiat przemyski
Gmina Krasiczyn
Liczba ludności (2015-12-31) 897[1]
Strefa numeracyjna 16
Kod pocztowy 37-700[2]
Tablice rejestracyjne RPR
SIMC 0604880
Położenie na mapie gminy Krasiczyn
Mapa lokalizacyjna gminy Krasiczyn
Prałkowce
Prałkowce
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Prałkowce
Prałkowce
Położenie na mapie województwa podkarpackiego
Mapa lokalizacyjna województwa podkarpackiego
Prałkowce
Prałkowce
Położenie na mapie powiatu przemyskiego
Mapa lokalizacyjna powiatu przemyskiego
Prałkowce
Prałkowce
Ziemia49°46′33″N 22°43′33″E/49,775833 22,725833
Ołtarz kościoła w Prałkowcach
Kaplica Drużbackich
Fort VII "Prałkowce"

Prałkowce (w latach 1977–1981 Nadsanie) – wieś w Polsce położona w województwie podkarpackim, w powiecie przemyskim, w gminie Krasiczyn[3]. W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa przemyskiego.

Części wsi[edytuj | edytuj kod]

Integralne części wsi Prałkowce[4][3]
SIMC Nazwa Rodzaj
0604896 Długie część wsi

Historia[edytuj | edytuj kod]

Po raz pierwszy wieś wymieniana była w 1474 r. Nazwa pochodzi od znajdujących się tu kiedyś blechów i pralni. Blech albo blich (z niem. Bleiche 'bielarnia') to miejsce, zakład rzemieślniczy, gdzie bieli się tkaninę, przędzę itp. Ostatnimi właścicielami majątku byli od połowy XIX wieku Drużbaccy, którzy ufundowali tutaj ochronkę, prowadzoną przez zakonnice. W 1921 r. we wsi było 108 domów i 606 mieszkańców, w tym 295 grekokatolików, 300 rzymskich katolików i 11 wyznania mojżeszowego. W 1938 r. liczba ludności wzrosła do ok. 2 tys., w tym 380 grekokatolików, 1570 rzymskich katolików, 40 żydów i 7 protestantów. Po II wojnie światowej ludność ukraińską wysiedlono. Do 1939 roku istniała gmina Prałkowce.

Zabytki[edytuj | edytuj kod]

  • Na szczycie pobliskiego wzgórza, na pd-zach. od wsi znajduje się fort artyleryjski GW VII "Prałkowce", należący do zewnętrznego pierścienia Twierdzy Przemyśl. Został on częściowo wysadzony w powietrze w 1915 r., w sklepieniach koszar widoczne są przestrzeliny wykonane najcięższymi niemieckimi pociskami moździerzowymi 305 mm. Do fortu prowadzi kręta droga forteczna, którą poprowadzono znakowany szlak turystyczny (niebieski i czarny, tzw. forteczny).
  • Dawna cerkiew greckokatolicka pod wezwaniem Ofiarowania Matki Bożej w Świątyni została ufundowana w 1842 r. przez Eustachego Drużbackiego. Po wysiedleniu ludności ukraińskiej w latach 40. XX wieku wykorzystywana jest jako kościół parafialny rzymskokatolickiej Parafii Matki Bożej Zbaraskiej.
  • W pobliżu kościoła znajduje się zrekonstruowana w 1967 r. drewniana dzwonnica z końca XVI w. Ma konstrukcję słupowo-ramową, o pochyłych ścianach. Nadwieszoną pseudoizbicę otacza otwarta galeria słupowa. Pokryta jest dachem namiotowym z czteropołaciową baniastą wieżyczką, zwieńczoną kutym, żelaznym krzyżem. Ściany i dach dzwonnicy pobite są gontem. Podwalinę osłonięto daszkiem okapowym, podobny daszek występuje poniżej izbicy.

Prałkowce w 1929 roku[edytuj | edytuj kod]

Wieś i gmina, 606 mieszkańców.

  • Właściciele ziemscy: Drużbacki Feliks
  • Bednarze: Pituła A.
  • Cieśle: Ponajda G.
  • Kamieniarsko rzeźbiarskie zakłady: Rosnowski W.
  • Kołodzieje: Konopelski F.
  • Kowale: Kikiela J.
  • Murarze: Hnatkiewicz M.
  • Ogrodnicze zakłady: Makarowski Kazimierz (mąż Marii Makarowskiej z domu Błahut)
  • Rzeźnicy: Olejarz S.
  • Spożywcze art.: Frizner A. - Olejarz S. i Onyszko M.
  • Stolarze: Holowa S.
  • Szewcy: Głowacz F.- Kikiela Józ.
  • Ślusarze: Czarnecki L.
  • Wapienniki i kamieniołomy: xBergor A. i Ska - xSchafer S. i Ska.
  • Wyszynk trunków: Bober P. - Schinder Ch.

Współczesność[edytuj | edytuj kod]

W Prałkowcach znajdują się:

Komunikacja[edytuj | edytuj kod]

Do Prałkowiec dojeżdżają autobusy MZK Przemyśl:

  • linia nr 18 (codziennie, wytypowane kursy)
  • oraz autobusy PKS.

W latach 1992–1993 funkcjonowała komunikacja zapewniana przez prywatną firmę „Kamabus”.

Rowerowe szlaki turystyczne[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Strona gminy, dane statystyczne
  2. Oficjalny Spis Pocztowych Numerów Adresowych. Poczta Polska S.A., styczeń 2013. s. według wyboru. [dostęp 2014–03–09].
  3. a b TERYT (Krajowy Rejestr Urzędowego Podziału Terytorialnego Kraju). Główny Urząd Statystyczny. [dostęp 18.11.2015].
  4. Rozporządzenie Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 13 grudnia 2012 r. w sprawie wykazu urzędowych nazw miejscowości i ich części. „Dziennik Ustaw”. Nr 29, poz. 200, s. 1867, 2013–02–15. Ministerstwo Administracji i Cyfryzacji. [dostęp 2014–03–09]. 

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]