Pteroglossus

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Pteroglossus[1]
Illiger, 1811[2]
Ilustracja
Przedstawiciel rodzaju – arasari czarnogłowy (P. viridis)
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ptaki
Podgromada Neornithes
Infragromada ptaki neognatyczne
Rząd dzięciołowe
Podrząd dzięciołowce
Nadrodzina Ramphastoidea
Rodzina tukanowate
Podrodzina tukany
Rodzaj Pteroglossus
Typ nomenklatoryczny

Ramphastos aracari Linnaeus, 1758

Synonimy
Gatunki

zobacz opis w tekście

Pteroglossusrodzaj ptaka z podrodziny tukanów (Ramphastinae) w rodzinie tukanowatych (Ramphastidae).

Zasięg występowania[edytuj | edytuj kod]

Rodzaj obejmuje gatunki występujące w Ameryce[9].

Morfologia[edytuj | edytuj kod]

Długość ciała 30–48 cm; masa ciała 95–325 g[9]. Ogólny wzór upierzenia u ptaków tego rodzaju jest podobny. Wspólną cechą jest również mocno zakrzywiony dziób o piłkowanych krawędziach. Plecy, skrzydła i głowa tych tukanów ma barwę ciemnozieloną, niemalże czarną, niekiedy z granatowym odcieniem. Brzuch i pierś przeważnie żółte, nierzadko przepasane czerwoną lub czarną poziomą wstęgą. Oczy okalane są niebiesko, czarno lub brązowo[10].

Systematyka[edytuj | edytuj kod]

Etymologia[edytuj | edytuj kod]

  • Pteroglossus: gr. πτερον pteron „pióro”; γλωσσα glōssa „język”[11].
  • Aracari: nazwa Arassari oznaczająca w tupi „słabo jasny (w dzień) ptak” dla arasari czarnoszyjego[11]. Gatunek typowy: Ramphastos aracari Linnaeus, 1758.
  • Pyrosterna: gr. πυρ pur, πυρος puros „ogień”; στερνον sternon „pierś”[11]. Gatunek typowy: Pteroglossus bitorquatus Vigors, 1826.
  • Beauharnaisius: August Karol de Beauharnais (1810–1835), 2. hrabia Leuchtenberg, 2. książę Eichstätt, książę małżonek Portugalii w latach 1834–1835, mecenas nauk[11]. Gatunek typowy: Pteroglossus beauharnaesii Wagler, 1832.
  • Grammarhynchus: gr. γραμμα gramma, γραμματος grammatos „linia, litera”, od γραφω graphō „pisać”; ρυγχος rhunkhos „dziób”[11]. Gatunek typowy: Pteroglossus inscriptus Swainson, 1822.
  • Baillonius: Jean François Emmanuel Baillon (1742–1801), francuski prawnik, przyrodnik, kolekcjoner[11]. Gatunek typowy: Ramphastos bailloni Vieillot, 1819.
  • Rhagoborus: gr. ῥαξ rhax, ῥαγος rhagos „winogrono, jagoda”; βορος boros „pożerający” od βιβρωσκω bibrōskō „zjeść”[11]. Nazwa zastępcza dla Baillonius Cassin, 1867 ze względu na puryzm.
  • Ulocomus: gr. ὑλο- hulo- „drewno, obróbka drewna” (tj. strugane wióry), od ὑλη hulē „teren lesisty”; κομη komē „włosy”[11]. Nazwa zastępcza dla Beauharnaisius Bonaparte, 1854 ze względu na puryzm.

Podział systematyczny[edytuj | edytuj kod]

Do rodzaju należą następujące gatunki[12]:

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Pteroglossus, [w:] Integrated Taxonomic Information System [online] (ang.).
  2. J.K.W. Illiger: Prodromus systematis mammalium et avium: additis terminis zoographicis utriusque classis, eorumque versione germanica. Berolini: Sumptibus C. Salfeld, 1811, s. 202. (łac.)
  3. R.P. Lesson: Manuel d’ornithologie, ou description des genres et des principales espèces d’orseaux. Paris: Roret, 1828, s. 131. (fr.)
  4. Ch.L. Bonaparte. Conspectus Volucrum Zygodactylorum. „Ateneo Italiano”. 2, s. 119, 1854 (łac.). 
  5. Ch.L. Bonaparte: Conspectus generum avium. T. 1. Lugduni Batavorum: Apud E.J. Brill, 1850, s. 95. (łac.)
  6. J. Gould: A Monograph of the Ramphastidae or Family of Toucans. Wyd. 2. London: Taylor and Francis for the author, 1854, s. 26. (ang.)
  7. J. Cassin. A Study of the Ramphastidæ. „Proceedings of the Academy of Natural Sciences of Philadelphia”. 19, s. 114, 1867 (ang.). 
  8. a b F. Heine & A. Reichenow: Nomenclator Musei Heineani Ornithologici; Verzeichniss der Vogel-Sammlung des Kgl. Oberamtmanns Ferdinand Heine. Berlin: R. Friedländer & Sohn, 1882–1890, s. 229. (niem.)
  9. a b D.W. Winkler, S.M. Billerman & I.J. Lovette: Toucans (Ramphastidae), version 1.0. W: S.M. Billerman, B.K. Keeney, P.G. Rodewald & T.S. Schulenberg (red.): Birds of the World. Ithaca, NY: Cornell Lab of Ornithology, 2020. DOI: 10.2173/bow.rampha1.01. [dostęp 2020-10-08]. (ang.) Publikacja w zamkniętym dostępie – wymagana rejestracja, też płatna, lub wykupienie subskrypcji
  10. Daša Wernerová. Tukany i arasari. „Nowa Exota”. 3/2018. s. 32. ISSN 1214-8962. 
  11. a b c d e f g h Etymologia za: James A. Jobling: The Key to Scientific Names (ang.). W: Birds of the World [on-line]. Cornell Lab of Ornithology, Ithaca, NY, USA, 2021.
  12. Systematyka i nazwy polskie za: P. Mielczarek & M. Kuziemko: Podrodzina: Ramphastinae Vigors, 1825 - tukany (Wersja: 2021-06-01). W: Kompletna lista ptaków świata [on-line]. Instytut Nauk o Środowisku Uniwersytetu Jagiellońskiego. [dostęp 2021-08-08].