Radoszki (województwo świętokrzyskie)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ten artykuł dotyczy wsi w woj. świętokrzyskim. Zobacz też: inne znaczenia tej nazwy.
Radoszki
Radoszki
Radoszki
Państwo  Polska
Województwo świętokrzyskie
Powiat sandomierski
Gmina Wilczyce
Sołectwo Radoszki
Liczba ludności (2011) 410
Strefa numeracyjna (+48) 15
Kod pocztowy 27-612
Tablice rejestracyjne TSA
SIMC 0809629
Położenie na mapie województwa świętokrzyskiego
Mapa lokalizacyjna województwa świętokrzyskiego
Radoszki
Radoszki
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Radoszki
Radoszki
Ziemia50°44′00″N 21°40′15″E/50,733333 21,670833

Radoszkiwieś w Polsce położona w województwie świętokrzyskim, w powiecie sandomierskim, w gminie Wilczyce[1].

Historia[edytuj | edytuj kod]

Radoszki wymienione są w dokumencie z 1307 roku, w którym Władysław Łokietek przekazał tę wieś wraz z niedalekim Ocinkiem nowo mianowanemu wójtowi Markowi. W XVI wieku wójtostwo zostało wykupione przez radę miejską i w ten sposób wsie Radoszki i Ocinek powiększyły grunty miejskie. Nazwa wsi pojawia się także w wyrokach sądów królewskich z XVII i XVIII wieku, kiedy chłopi z Radoszek, Wysiadłowa i Ocinka buntowali się przeciwko pełnieniu powinności feudalnych i stawiali zorganizowany opór.

Wieś wójtowska położona w starostwie sandomierskim była własnością Sandomierza w 1629 roku[2]. Za Królestwa Polskiego istniała gmina Radoszki. W latach 1975–1998 miejscowość położona była w województwie tarnobrzeskim.

Przez wieś przechodzi szlak rowerowy żółty żółty szlak rowerowy prowadzący z Sandomierza do Opatowa.

W Radoszkach urodził się polski kompozytor renesansowy i instrumentalista Mikołaj Gomółka. We wsi, w dolinie rzeki Opatówki, odkryto kurhan, prawdopodobnie pozostałość kultury trzcinieckiej[3].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Główny Urząd Statystyczny: Rejestr TERYT. [dostęp 2013-02-27].
  2. Zbigniew Anusik, Własność ziemska w powiecie sandomierskim w roku 1629, w : Przegląd Nauk Historycznych 2012, r. IX, nr 2, s. 32.
  3. Strona Archeolog.pl. [dostęp 2014-11-18].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Sandomierz, Kalinowski W., Lalik T., Przypkowski T., Warszawa 1956.