Rafał Urbacki

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Rafał Urbacki
Ilustracja
Rafał Urbacki (2014)
Data i miejsce urodzenia 9 grudnia 1984
Gliwice
Data i miejsce śmierci 22 maja 2019
Gliwice
Narodowość polska
Język język polski
Dziedzina sztuki teatr

Rafał Urbacki (ur. 9 grudnia 1984[1] w Gliwicach[2], zm. 22 maja 2019[3][4]) – polski reżyser teatralny, choreograf krytyczny, performer.

W wyniku choroby przez 11 lat poruszał się na wózku inwalidzkim, a następnie dzięki wypracowanej autorskiej metodzie ruchu[1]. Przez lata cierpiał na miopatię[3].

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się na Górnym Śląsku, dzieciństwo spędził w Gliwicach. Studiował reżyserię dramatu w Państwowej Wyższej Szkole Teatralnej im. Ludwika Solskiego w Krakowie, wiedzę o teatrze na Uniwersytecie Jagiellońskim w Krakowie oraz kulturoznawstwo na Uniwersytecie Śląskim w Katowicach. Stypendysta m.in. Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego (dwukrotnie), Art Stations Foundation Grażyny Kulczyk, Marszałka Województwa Śląskiego. Współpracował przez kilku lat z Akademią Muzyczną w Krakowie w roli wykładowcy oraz z Instytutem Kultury Polskiej Uniwersytetu Warszawskiego[5]. Był zdeklarowanym gejem[6]. Zmarł 22 maja 2019[4].

Twórczość[edytuj | edytuj kod]

Zadebiutował jako tancerz na wózku inwalidzkim w Integracyjnym Teatrze Tańca „Kierunek” w Bytomiu, tańcząc podczas Międzynarodowych Konferencji Tańca Współczesnego i Festiwalu Sztuki Tańca w Bytomiu: Gessel Mason (I Am, 2007 i Zazwyczaj, 2008), Victorii Fox (Human Shadows, 2008 i Traces of ourselves that we leave behind, 2009), Phila Williamsa (Unknown, 2009), Katarzyny Rybok (Ścieżki Zasilania, 2007) i duecie z Jakubem Lewandowskim (Resoraki, 2009).[7] W swojej twórczości zainteresowany był tematyką postrzegania osób z alternatywną motoryką i sensoryką w kulturze, habitusem ruchowym osób nieheteronormatywnych oraz archeologią ciała robotniczego. Realizował projekty z rodowitymi mieszkańcami obszarów, na których podejmował współpracę na pograniczu choreografii i prac społecznych. Realizował kolejne moduły swojego projektu tożsamościowego, który był skupiony wokół tematów dotyczących stygmatyzacji, odmienności, wykluczenia oraz współtworzenia społeczności, strategii rozwoju postaw obywatelskich za pomocą sztuki performatywnej[8].

Jego pierwsze prace miały charakter biograficzny lecture-performance, które negocjowały miejsce artysty w schematycznej przestrzeni widza. Następne dzieła performera miały formę medialnych instalacji, poprzedzonych wielomiesięcznym procesem animacyjnym, zwiększonym o kwerendę związaną ze społecznością lokalną[8]. Autor ponad czterdziestu przedsięwzięć tożsamościowych i partycypacyjnych. Choreograf i autor ruchu w ponad pięćdziesięciu produkcjach filmowych i spektaklach teatralnych[9] m.in.:

  • Symfonia Fabryki Ursus (Jaśmina Wójcik, Polski Instytut Sztuki Filmowej, Muzeum Sztuki Nowoczesnej, Wajda School, 2018)
  • Zażynki (Katarzyna Kalwat, Teatr Polski, Poznań 2013)
  • Królowa ciast (Katarzyna Kalwat, Teatr im. Jaracza, Olsztyn 2013)
  • Dwunastu gniewnych ludzi (Radosław Rychcik, Teatr Nowy, Poznań 2012)
  • Courtney Love (Monika Strzępka, Paweł Demirski, Teatr Polski, Wrocław 2012)
  • Tęczowa Trybuna 2012 (Monika Strzępka, Paweł Demirski,Teatr Polski, Wrocław 2011)
  • Położnice Szpitala Św. Zofii (Monika Strzępka, Paweł Demirski, Teatr Rozrywki, Chorzów 2011)
  • W imię Jakuba S. (Monika Strzępka, Paweł Demirski, Teatr Dramatyczny m.st. Warszawy im. G. Holoubka, Teatr Łaźnia Nowa, Warszawa 2011)

Twórczość[edytuj | edytuj kod]

Nagrody[edytuj | edytuj kod]

  • Konkurs OFF: PREMIERY / PREZENTACJE Fake (wspólnie z Witoldem Mrozkiem)

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Rafał Urbacki – Instytut im. Jerzego Grotowskiego, „Instytut im. Jerzego Grotowskiego” [dostęp 2018-04-17] (pol.).
  2. Nie żyje reżyser Rafał Urbacki. Cierpiał na rzadką chorobę. W: Fakt24 [on-line]. 2019-05-23. [dostęp 2019-05-24].
  3. a b Marta Odziomek: Rafał Urbacki nie żyje. Reżyser, tancerz, performer i choreograf miał 35 lat. W: wyborcza.pl Katowice [on-line]. Agora SA, 2019-05-23. [dostęp 2019-05-23].
  4. a b Iwona Olszowska: Bytom. Nie żyje Rafał Urbacki. e-teatr.pl, 2019-05-23. [dostęp 2019-05-23].
  5. Rafał Urbacki, www.teatr-rozrywki.pl [dostęp 2018-04-17] (pol.).
  6. Mariusz Kurc. Święty. „Replika. Dwumiesięcznik społeczno-kulturalny LGBTQ”. 35/2012, s. 3–5, 2012. ISSN 1896-3617. 
  7. Rafał Urbacki, www.teatr-rozrywki.pl [dostęp 2020-06-22].
  8. a b taniec POLSKA [pl] – ludzie tańca – Rafał Urbacki, www.taniecpolska.pl [dostęp 2018-04-17] (pol.).
  9. Rafał Urbacki, taniec POLSKA [pl] - taneczny portal internetowy [dostęp 2020-06-22] (pol.).

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]