Religia w Hiszpanii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Katedra w Santiago de Compostela – jedna z najważniejszych świątyń pielgrzymkowych.

Wolność wyznania jest zagwarantowana przez Konstytucję Hiszpańską. Według szacunków Centrum Badań Socjologicznych w Madrycie przeprowadzonych w 2019 roku znaczna większość (68,9%) społeczeństwa przyznaje się do katolicyzmu, ale mniej niż jedna trzecia (22,7%) uczestniczy we mszy lub spowiada się. Drugą co do wielkości grupą są osoby niereligijne i niewierzące (29,1%). 2,3% twierdzi, że należy do religii innej niż katolicka[1]. Inne badania szacują większą liczbę mniejszości religijnych, w tym: muzułmanie (2 mln)[2], protestanci (1,5 mln)[2] i prawosławni (0,9 mln)[3].

Według najnowszego sondażu Eurobarometru z 2010 roku odpowiedzi mieszkańców Hiszpanii na pytania w sprawie wiary były następujące[4]:

  • 59% – „wierzę w istnienie Boga”
  • 20% – „wierzę w istnienie pewnego rodzaju ducha lub siły życiowej”
  • 19% – „nie wierzę w żaden rodzaj ducha, Boga lub siły życiowej”
  •   2% – „nie wiem”

Historia[edytuj | edytuj kod]

Katolicyzm stał się oficjalną religią Hiszpanii w 589 roku. Pojawienie się politycznego liberalizmu, na początku XIX wieku doprowadziło do serii konfliktów między Kościołem a państwem, zwłaszcza o ziemię i kontrolę kształcenia. Katolicyzm pozostał oficjalną religią państwa do Drugiej Republiki Hiszpańskiej (1931–1936). Po zakończeniu wojny domowej w Hiszpanii, generał Francisco Franco przywrócił katolicyzm jako religię państwową i zachował ten status do czasu proklamowania konstytucji z 1978 roku. Od tego czasu Hiszpania nie posiada oficjalnej religii, ale Kościół katolicki nadal otrzymuje wsparcie finansowe od państwa. Legalizacja rozwodów i aborcji, oraz reform edukacyjnych w 1980 roku przyniosła Kościołowi kolejny raz konflikt z rządem[5].

Odbiciem malejącej roli Kościoła i religii w Hiszpanii są drastyczny kryzys powołań i niedobór duchowieństwa, upowszechniający się relatywizm moralny, daleko posunięta tolerancja wobec antykoncepcji, aborcji, eutanazji, kohabitacji czy małżeństw homoseksualnych. Szczególnie młode pokolenie krytyczne jest wobec postaw i doktryn Kościoła odnośnie etyki seksualnej i życia małżeńsko-rodzinnego. Młode pokolenie także w największym stopniu skłania się ku indywidualnej wierze bądź bezwyznaniowości. W 2005 roku zaledwie połowa młodzieży utożsamiała się z katolicyzmem, z czego jedynie 10% było zaangażowanych religijnie, a niespełna 4% systematycznie praktykowało. Z drugiej strony w obliczu gwałtownej laicyzacji życia publicznego, reformom rządzącej PSOE i napływowi muzułmańskich imigrantów widoczna jest także aktywna działalność organizacji katolickich mobilizujących prawicowe ugrupowania polityczne i zwolenników odnowy moralnej i tradycyjnych wartości rodzinnych i katolickich. Ruchy te jednak wydają się być w mniejszości.

W roku 2004 Federacja Jednot Ewangelickich w Hiszpanii (FEREDE) zwracała uwagę na brak wystarczającej neutralności religijnej w Hiszpanii. Zdaniem FEREDE kolejne rządy sprawujące władzę od czasu wprowadzenia konstytucji w 1978 znoszącej w Hiszpanii państwo wyznaniowe, zrobiły zbyt mało w walce z trwającą od setek lat dyskryminacją mniejszości religijnych[6][7].

Dane statystyczne[edytuj | edytuj kod]

Islamskie Centrum Kultury i Meczet w Madrycie
Cerkiew prawosławna św. Marii Magdaleny w Madrycie

Największe wspólnoty religijne w 2010 roku, według Operation World[8]:

Lp. Religia/Kościół Liczba wiernych Procent ludności
1. Kościół katolicki 34 010 tys. 74,8%
2. Islam 1 090 tys. 2,4%
3. Kościoły prawosławne (14) 562 tys. 1,24%
4. Judaizm 318 153 0,7%
5. Zielonoświątkowcy 311 989 0,7%
6. Ewangelikalni 150 tys. 0,33%
7. Świadkowie Jehowy 113 tys. 0,25%
8. Kościół Anglikański 76 tys. 0,17%
9. Mormoni 45,5 tys. 0,1%
10. Hinduizm 0,1%
11. Buddyzm 0,1%

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. La práctica religiosa disminuye bruscamente en España, FSSPX.Actualités / FSSPX.News, 6 sierpnia 2019 [dostęp 2019-12-29] (hiszp.).
  2. a b Religión, El nuevo auge de los protestantes reta al Estado aconfesional: “Hay que avanzar en libertad religiosa”, eldiario.es [dostęp 2019-12-29] (hiszp.).
  3. Orthodox Christianity’s geographic center remains in Central and Eastern Europe, Pew Research Center's Religion & Public Life Project, 8 listopada 2017 [dostęp 2019-12-29] (ang.).
  4. Biotechnology Report (ang.). Eurobarometr (s. 204, 381). [dostęp 2014-05-15].
  5. Spain - Religion. Encyclopedia Britannica. [dostęp 2014-02-19].
  6. Mirosław Kropidłowski: Czy rząd Hiszpanii w końcu zwróci uwagę na protestantów?. ekumenizm.pl, 16 kwietnia 2004. [dostęp 2017-04-09].
  7. Piotr Kalinowski: Ewangelikalni kontra Hiszpania. ekumenizm.pl, 30 marca 2004. [dostęp 2017-04-09].
  8. Spain. Operation World, 2010. [dostęp 2015-11-27].