Rolls-Royce Trent XWB

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Trent XWB[1]
Trent XWB na A350-900.
Trent XWB na A350-900.
Dane podstawowe
Typ turbowentylatorowy
Kraj pochodzenia  Wielka Brytania
Producent Rolls-Royce plc
Pierwsze testy 17 czerwca 2010[2]
Zastosowanie Airbus A350
Cena jednostkowa 20 mln USD[3]
Dane techniczne
Średnica 2997 mm (wentylator)
Osiągi
Ciąg 330 kN - 430 kN
Współczynnik dwuprzepływowości 9,3

Rolls-Royce Trent XWBsilnik turbowentylatorowy w układzie trójwałowym, opracowywany przez firmę Rolls-Royce plc do napędzania samolotu Airbus A350 XWB. Silnik ma charakteryzować się lepszą aerodynamiką, mniejszym o 15% ciężarem i do 16% mniejszym zużyciu paliwa w porównaniu do starszych Trent 700[4].

Do czasu wyboru silnika przez Airbusa nosił oznaczenie Trent 1700, jest to szósty przedstawiciel serii Trent, która do 2013 wylatała łącznie 65 milionów godzin. Airbus i RR porozumieli się w sprawie stworzenia tej odmiany Trent dla nowego szerokokadłubowego samolotu dalekiego zasięgu dla 270-400 pasażerów w październiku 2005 roku[5], a porozumienie podpisano w październiku 2007[6]. We wrześniu 2007 Airbus ograniczył swoje górne wymagania co do ciągu na ziemi z 95000 lbf (420 kN) do 93000 lbf (410 kN).[7] A350 XWB wprowadzono do oferty 17 lipca 2006 na Farnborough Airshow. Jest to jedyny silnik przewidziany dla A350, przez co Rolls-Royce ma zagwarantowane zamówienie na ponad 1000 silników[3]. Konkurencyjny Boeing 787-10 (330 miejsc) udostępnia dwa silniki: Rolls-Royce Trent 1000 i General Electric GEnx. Oferowany w segmencie 300-450 miejsc Boeing 777 używał trzech silników: GE90, PW4000 lub Trent 800, ale zmodernizowane wersje 777-8/-9 dostępne są tylko z silnikami GE9X. We wrześniu 2014 roku Airbus zrezygnował z opracowania pomniejszonej wersji A350-800, po ogłoszeniu w lipcu 2014 roku na targach Farnborough rozwoju zmodernizowanej wersji Airbus A330-800/900neo wyposażanej w silniki Rolls-Royce Trent 7000[8]

Pierwsze uruchomienie silnika Trent XWB miało miejsce 17 czerwca 2010 na terenie ośrodka badawczego Rolls-Royce w Derby[2]. W 2005 roku Airbus wybrał Goodricha (obecnie UTC Aerospace Systems) na dostawcę gondoli silników (z poddostawcą FACC[9]) i odwracaczy ciągu, które dostarczono RR do testów pod koniec 2010[10]. Silnik zamontowany na należącym do Airbusa A380 w miejscu silnika nr 2 oblatano 18 lutego 2012, program testów na latającym laboratorium obejmuje 175 godzin lotów w różnych warunkach w ciągu siedmiu miesięcy[11].

Wśród wykonanych do końca 2012 przez Rolls-Royce'a testów był pomiar wielogodzinnej pracy, zanieczyszczeń, hałasu, symulowane zderzenie z ptakami różnej wielkości, testowanie łopatek tytanowych i z włókna węglowego, oderwanie się łopatki wentylatora, odpalenie w ujemnej temperaturze przeprowadzone w Manitoba, Kanada oraz suchym klimacie w ZEA[12]. W tym czasie 11 silników testowych pracowało łącznie 3100 godzin. Europejska Agencja Bezpieczeństwa Lotniczego (EASA) przyznała silnikowi RR certyfikat typu 7 lutego 2013[13]. 14 czerwca 2013 odbył się dziewiczy lot A350-900.

5 listopada 2015 rozpoczęto testy w locie silnika w wersji XWB-97 dla modelu A350-1000[14]. Pierwszy testowy A350-1000 oblatano 24 listopada 2016.

Wersje[edytuj | edytuj kod]

Wersje Trent XWB[15]
Oznaczenie[7][16] Zastosowanie Ciąg startowy Certyfikat EASA W służbie[17]
Trent XWB-75 A350-800 330 kN 7 lutego 2013[18] anulowano
Trent XWB-79 A350-800 351 kN anulowano
Trent XWB-79B A350-800 351 kN anulowano
Trent XWB-84 A350-900
A350-900ULR
375 kN 2014
Trent XWB-97 A350-1000
A350-900R
A350-900F
430 kN 31 sierpnia 2017[19] 2018

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]