Rozella białolica

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Rozella białolica
Platycercus eximius[1]
(Shaw, 1792)
Platycercus eximius diemenensis – samiec
Platycercus eximius diemenensis – samiec
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ptaki
Podgromada Neornithes
Nadrząd neognatyczne
Rząd papugowe
Rodzina papugowate
Podrodzina papugi wschodnie
Rodzaj Platycercus
Gatunek rozella białolica
Podgatunki

zobacz opis w tekście

Kategoria zagrożenia (CKGZ)[2]
Status iucn3.1 LC pl.svg
Zasięg występowania
Mapa występowania
Zielony – zasięg naturalny, fioletowy – introdukowany

Rozella białolica (Platycercus eximius) – gatunek średniej wielkości ptaka z rodziny papugowatych (Psittacidae). Zasiedla południowo-wschodnią Australię oraz Tasmanię. Introdukowany również na Nową Zelandię i wyspę Norfolk. Nie jest zagrożony wyginięciem.

Taksonomia[edytuj]

Ilustracja załączona do pierwszego opisu

Po raz pierwszy gatunek opisał George Shaw. Opis ukazał się w The naturalists' miscellany w 1792; dołączona była doń tablica barwna (patrz: po lewej) o numerze 93. Autor nadał nowemu gatunkowi nazwę Psittacus eximius. Holotyp pochodził z Nowej Południowej Walii[3]. Obecnie (2016) Międzynarodowy Komitet Ornitologiczny umieszcza rozellę białolicą w rodzaju Platycercus[4]. Niektórzy autorzy uznają rozelle: białolicą, żółtawą (P. venustus) i bladą (P. adscitus) za jeden gatunek[5]. Międzynarodowy Komitet Ornitologiczny (IOC) traktuje te 3 taksony jako odrębne gatunki i wyróżnia 3 podgatunki rozelli białolicej – nominatywny, P. e. elecica i P. e. diemenensis[4]. Chronologicznie najnowszy jest P. e. elecica, opisany w 1989 na łamach Canberra Bird Notes[6]. P. e. diemenensis został opisany w 1911 przez Northa; opisał ten takson już wcześniej w 1896, ale nie nadał mu nazwy[7].P. e. aureodorsalis to młodszy synonim, niemający pierwszeństwa, względem P. e. elecica[5][6].

Podgatunki i zasięg występowania[edytuj]

IOC wyróżnia następujące podgatunki[4][5]:

  • P. e. elecica Schodde & Short, 1989 – południowo-wschodnie Queensland i północno-wschodnia Nowa Południowa Walia
  • P. e. eximius (Shaw, 1792) – południowo-wschodnia Nowa Południowa Walia, Wiktoria i południowo-wschodnia Australia Południowa
  • P. e. diemenensis North, 1911Tasmania

Rozelle białolice zostały introdukowane na Nową Zelandię[4]. Po raz pierwszy pojawiły się w Dunedin, w 1910. Następnie w okolicach 1920 wprowadzono je do Auckland, a w latach 60. XX wieku – do Wellington. Populacja na Wyspie Południowej jest niewielka i ograniczona do okolic Dunedin. Na Wyspie Północnej występują dwie populacje i tam papugi te są powszechniejsze, występują zwłaszcza w okolicach Northland, Auckland, Waikato, Wairarapa i Wellington[8].

Morfologia[edytuj]

Długość ciała wynosi 29–34 cm[9], masa ciała – 90–120 g[5]. Głowę porastają pióra szkarłatne, policzki i gardło są białe. Pióra na wierzchu ciała wyróżniają czarne środki, pozostała ich część jest żółta i zielona na krawędziach. Kuper i pokrywy nadogonowe są żółtozielone z delikatnymi, ciemnymi krawędziami. Zgięcie skrzydła porośnięte niebieskimi piórami. Pokrywy skrzydłowe mniejsze czarne, średnie i większe jasnoniebieskie. Lotki czarne z niebieskimi (zewnętrzne lotki) lub żółtymi krawędziami. Wewnętrzne lotki II rzędu mają bardziej zielonawe końcówki. Lotki I rzędu wyróżniają się emarginacją. Spód skrzydła czarniawy, pokrywy podskrzydłowe niebieskie. Górna część piersi szkarłatna, jaskrawa, niższa część żółta z cienkimi, ciemnymi krawędziami piór. Okolice kloaki porastają pióra żółtozielone. Pokrywy podogonowe czerwone. Sterówki u nasady zielone, ku końcowi kolor przechodzi w niebieski; zewnętrzne sterówki mają ciemniejsze nasady, a na końcu są jasnoniebieskie. Od spodu ogon zdaje się być jasnoniebieski z białym końcem. Dziób jasnoszary, tęczówka ciemnobrązowa; nogi szarobrązowe[9]. Samica jest nieznacznie mniejsza od samca, czerwień na jej głowie jest mniej intensywna, a zieleń na grzbiecie – bardziej intensywna. Wiele samic ma również jasny pasek skrzydłowy. Wymiary szczegółowe (nieokreślona liczba i płeć ptaków): długość skrzydła – 138–161 mm, długość ogona 146–178 mm; długość dzioba 15–17 mm; długość skoku – 19–22 mm[9].

Istnieje rzadka, czerwona odmiana, którą można odróżnić od hybryd rozelli białolicych z królewskimi (P. elegans) dzięki czysto białym policzkom (nie biało-niebieskim lub niebieskim). Ptaki podgatunku P. e. elecica wyróżniają się ciemniejszą głową i piersią, niebiesko- lub turkusowozielonym kuprem i szerokimi, żółtymi (bardziej zielonawymi u samic) końcówkami grzbiet. Osobniki podgatunku P. e. diemenensis mają większą białą plamę na policzkach i ciemniejszą głową i piersią[9].

Ekologia i zachowanie[edytuj]

Rozelle białolice zamieszkują różnorodne środowiska – otwarte lasy, lasy nadrzeczne, eukaliptusowe zagajniki, obrzeża lasów, obszary trawiaste, pastwiska, obszary rolnicze i obszary podmiejskie. Na Nowej Zelandii, gdzie zostały introdukowane, zamieszkują lasy sosnowe i zakrzewienia. Papugi te zasiedlają obszary o rocznej sumie opadów przekraczającej 400 mm, odnotowywane bywały najwyżej do 1250 m n.p.m. Nie są szczególnie związane z eukaliptusami Eucalyptus gracilis, w suchszych obszarach wybierają tylko zadrzewione brzegi cieków[9].

Rozelle białolice to ufne ptaki. Przy drapaniu się po głowie przekładają nogę nad skrzydłem. Najczęściej widywane są w parach lub małych grupach. Integrują się z rozellami królewskimi (P. elegans), bladymi (P. adscitus) i świergotkami seledynowymi (Psephotus haematonotus). Od końca sezonu lęgowego do wczesnej wiosny można napotkać również większe stada. Pożywienie rozelli białolicych stanowią nasiona, jagody, owoce, kwiaty, nektar i owady. Żerują zarówno w drzewach, jak i na ziemi. Mogą powodować szkody w sadach[9].

Lęgi[edytuj]

Pisklęta

Okres lęgowy trwa od czerwca do marca. Podczas zalotów samiec opuszcza skrzydła, stroszy pióra na piersi i kuprze oraz kłania się rozkładając i kiwając ogonem. Gniazdo często umieszczone jest w dziupli, ale zdarzały się też gniazda w norach żołny tęczowej (Merops ornatus), słupach telegraficznych i dziurach w ściętych pniach. W zniesieniu znajduje się od 4 do 6 jaj (maksymalnie notowano 9), składane są na wyściółkę gniazda z butwiejących wiórów drewna. Samica wysiaduje jaja przez około 18 dni. Około 10 dni po wykluciu młodymi zajmują się już oboje rodzice, młode opierzają się w pełni po blisko 33 lat życia. Pozostają z rodzicami jeszcze miesiąc, póki nie zaczną kolejnego lęgu[9].

Status[edytuj]

IUCN uznaje rozellę białolicą za gatunek najmniejszej troski (LC, Least Concern) nieprzerwanie od 1988 (stan w 2016). BirdLife International ocenia trend populacji jako rosnący ze względu na postępujące niszczenie środowiska, które tworzy nowe miejsca życia dla rozelli[10].

W niewoli[edytuj]

Platycercus eximius 2.jpg

Rozelle białolice w niewoli mogą żyć do 20 lat. Potrzebują woliery o długości minimum 3 m. W diecie potrzebują mieszanki ziaren: kanaru, owsa, krokosza, prosa i niewielkich ilości nasion konopi. Słonecznik należy podawać w ilościach ograniczonych. Papugom należy zapewnić kiełki, np. fasoli mung, i warzywa, np. gotowaną fasolę półksiężycowatą, kukurydzę, zielone liście, np. buraka, mniszka[11], sałaty, gwiazdnicy. Należy też podawać warzywa, jak marchew, seler, cukinia, owoce – jabłka, gruszki, banany, pomarańcze, granaty oraz orzechy[12].

Przypisy

  1. Platycercus eximius, w: Integrated Taxonomic Information System (ang.).
  2. Platycercus eximius. Czerwona Księga Gatunków Zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) (ang.).
  3. George Shaw: The naturalists' miscellany: or Coloured figures of natural objects; drawn and described immediately from nature. T. 3. 1792, s. Tabl. 93.
  4. a b c d Frank Gill & David Donsker: New Zealand parrots, cockatoos & parrots. IOC World Bird List (v6.2), 20 kwietnia 2016. [dostęp 2 lipca 2016].
  5. a b c d Collar, N.: Eastern Rosella (Platycercus eximius). W: del Hoyo, J., Elliott, A., Sargatal, J., Christie, D.A. & de Juana, E. (eds.). Handbook of the Birds of the World Alive [on-line]. 2016. [dostęp 2 lipca 2016].
  6. a b Richard Schodde. The story behind the description in Canberra Bird Notes of new subspecies of birds. „Canberra Bird Notes”. 14 (4), s. 4, 1989. 
  7. N. W. Longmore. Type Specimens of Birds in the Australian Museum. „Technical Reports of the Australian Museum”. 4, s. 8, 1991. 
  8. Galbraith, J.A.: Eastern rosella. New Zealand Birds Online, 2013. [dostęp 2 lipca 2016].
  9. a b c d e f g Mike Parr, Tony Juniper: Parrots: A Guide to Parrots of the World. Bloomsbury Publishing, 2010, s. 344–345. ISBN 1408135747.
  10. Eastern Rosella Platycercus eximius. BirdLife International. [dostęp 2 lipca 2016].
  11. W źródle zapisano sow thistle, co dosłownie oznacza mlecza, który dla papug jest trujący; chodzi o popularnie zwany mleczem i z nim mylony mniszek lekarski
  12. EASTERN ROSELLA (Platycercus eximius). Care. World Parrot Trust. [dostęp 2 lipca 2016].

Linki zewnętrzne[edytuj]