Rozpad beta plus

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Procesy jądrowe
Procesy rozpadu jądrowego

Procesy syntezy jądrowej

Rozpad beta plus (przemiana β+) - reakcja jądrowa, w której emitowana jest cząstka β+ (zwana pozytonem lub antyelektronem) oraz neutrino elektronowe.

Przykłady izotopów, które ulegają rozpadowi beta plus: 11C, 13N, 15O, 18F i 22Na.

Przykładowy zapis rozpadu:

{}^{11}_{6}\hbox{C}\;\to\;^{11}_{5}\hbox{B}\;+\;{e^+}+\;\nu_e
{}^{18}_{9}\hbox{F}\;\to\;^{18}_{7}\hbox{N}\;+\;2{e^+}+2{\nu}_e (podwójny rozpad beta)
{}^{22}_{11}\hbox{Na}\;\to\;^{22}_{10}\hbox{Ne*}\;+\;{e^+}+{\nu}_e(* - atom wzbudzony)

Ogólnie:

{}^{A}_{Z}\hbox{X}\;\to\;^{A}_{Z-1}\hbox{Y}\;+\;{e^+}+{\nu}_e

Izotopy są używane do pozytonowej tomografii emisyjnej. Podczas tej przemiany 1 proton przemienia się na 1 neutron, 1 pozyton (antyelektron) i 1 neutrino elektronowe. W wyniku tej przemiany liczba atomowa jądra maleje o 1, a liczba masowa pozostaje bez zmian.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]