Rudolf Dziadosz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Rudolf Dziadosz
Zasaniec
Ilustracja
Rudolf Dziadosz (ze zbiorów NAC)
porucznik porucznik
Data i miejsce urodzenia 23 lutego 1910
Lwów
Data i miejsce śmierci 7 października 1944
koło Sancygniowa
Przebieg służby
Lata służby 1939–1944
Siły zbrojne Wojsko Polskie, Polskie Siły Zbrojne
Jednostki 5 Pułk Strzelców Podhalańskich, 4 Dywizja Piechoty, Centrum Wyszkolenia Artylerii Przeciwlotniczej w Anglii, 1 Pułk Artylerii Motorowej (PSZ), Oddział VI Sztabu Naczelnego Wodza, oddział partyzancki Skrzetuski, 106 Dywizja Piechoty AK
Stanowiska dowódca plutonu działek przeciwpancernych, oficer ogniowy, oficer wyszkoleniowy w oddziale partyzanckim, oficer ds. szkolenia pułku
Główne wojny i bitwy II wojna światowa,
kampania wrześniowa
Odznaczenia
Krzyż Walecznych (od 1941, czterokrotnie)

Rudolf Dziadosz ps. „Zasaniec” (ur. 23 lutego 1910 we Lwowie, zm. 7 października 1944 koło Sancygniowa) – porucznik rezerwy Wojska Polskiego, cichociemny.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Był synem Michała i Józefy z domu Winnickiej. Po ukończeniu II Państwowego Gimnazjum w Przemyślu, uzyskaniu matury w 1930 roku i odbyciu służby wojskowej w Szkole Podchorążych Rezerwy Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim pracował jako urzędnik. Został awansowany do stopnia podporucznika artylerii ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1935[1].

W kampanii wrześniowej 1939 roku walczył w 5 pułku strzelców podhalańskich, jako zastępca dowódcy plutonu artylerii piechoty. 12 września 1939 roku został ranny w czasie boju spotkaniowego pod Jaślanami[2].

9 stycznia 1940 roku przekroczył granicę polsko-słowacką. W marcu 1940 roku dotarł do Francji, gdzie służył w 4 Dywizji Piechoty. Od czerwca 1940 roku przebywał w Wielkiej Brytanii, gdzie pracował w 1 dywizjonie artylerii ciężkiej w Centrum Wyszkolenia Artylerii Przeciwlotniczej, następnie w 1 pułku artylerii motorowej. Odbył przeszkolenie konspiracyjne ze specjalnością w dywersji i został zaprzysiężony 23 września 1943 roku i następnie przeniesiony do Oddziału VI Sztabu Naczelnego Wodza i do Głównej Bazy Przerzutowej w Brindisi we Włoszech.

Został zrzucony w Polsce w nocy z 19 na 20 maja 1944 roku w ramach operacji lotniczej „Weller 18”. Po skoku został przydzielony do dyspozycji Okręgu Kraków AK jako oficer wyszkolenia w Inspektoracie Miechów od lipca 1944 roku, później w tej funkcji w oddziale partyzanckim „Skrzetuski”, a następnie w 106 Dywizji Piechoty AK jako oficer wyszkolenia dywizji.

Zginął śmiercią sapera w lasach sancygniowskich podczas rozbrajania miny. Został pochowany na cmentarzu parafialnym w Słaboszowie[3].

Pośmiertnie został awansowany 11 listopada 1944 roku do stopnia kapitana.

Tablica w kościele św. Jacka w Warszawie, upamiętniająca poległych cichociemnych, w tym Rudolfa Dziadosza

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Upamiętnienie[edytuj | edytuj kod]

W lewej nawie kościoła św. Jacka przy ul. Freta w Warszawie odsłonięto w 1980 roku tablicę Pamięci żołnierzy Armii Krajowej, cichociemnych – spadochroniarzy z Anglii i Włoch, poległych za niepodległość Polski. Wśród wymienionych 110 poległych cichociemnych jest Rudolf Dziadosz.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Lista oficerów Wojska Polskiego z lat 1914-1939. Rudolf Dziadosz. officersdatabase.appspot.com. [dostęp 16 stycznia 2015].
  2. Wojciech Moś, 5 Pułk Strzelców Podhalańskich. Zarys historii wojennej pułków polskich w kampanii wrześniowej, Wydawnictwo Ajaks, Pruszków 1996, s. 37, 49.
  3. Młody Miechowianin. Ziemia miechowska w walce o wolność. Podręcznik akademicki. 2013. [zarchiwizowane z tego adresu (2013-09-27)].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]