Ryūjō (1869)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ryūjō (龍驤)
Okręt pancerny „Ryūjō”
Okręt pancerny „Ryūjō”
Historia
Stocznia Alexander Hall and Company[1] w Aberdeen
Położenie stępki styczeń 1864[2]
 Nippon Kaigun
Wejście do służby 27 kwietnia 1869[1][3]
24 lipca 1869[4][5]
Wycofanie ze służby 2 grudnia 1893[4]
Los okrętu sprzedaż na złom w 1908[1][2][6]
złomowany w 1904[3]
Dane taktyczno-techniczne
Wyporność standardowa – 1429 t[6][3]
pełna – 1864 t[6]
2571 t[7] (2530 l.t.[5][8][9])
Długość 65 m (313 stóp) między pionami}[3]
64 m (211 stóp)[9]
64,5 m[7]
65,9 m[8]
Szerokość 10,5 m[3]
12,5 m[7] (41 stóp[9])
12,8 m[8]
Zanurzenie 5,3 m[3]
6 m[7]
Napęd
2-cylindrowy silnik parowy[7] o mocy 800 hp[7][8][9], 1 śruba[7]
Prędkość 9 węzłów[6]
6 węzłów[7]
Uzbrojenie
2 armaty kalibru 6,5 cala,
10 armat kalibru 5,5 cala[6]
od 1894 6 armat Krupp 64 lb (6 cali)[3][5][7]
Załoga Pojemność 275 osób, w październiku 1873[10]

Ryūjō (jap. 龍驤 Ryūjō?) – parowy okręt pancerny japońskiej Marynarki Wojennej, określany również jako pancernik, zamówiony przez Thomasa Blake'a Glovera dla prywatnej floty władcy Kumamoto (z rodu Hosokawa). Zbudowany w stoczni firmy Alexander Hall and Company w Aberdeen w latach 1864-1869, został przekazany cesarzowi Mutsuhito dla nowo powstałej cesarskiej marynarki wojennej 8 maja 1870 pod nazwą „Ryūjō” i przepłynął z Nagasaki do Jokohamy pod dowództwem brytyjskiego kapitana. Do czasu zbudowania pancernika „Fusō” był flagowym (i najpotężniejszym) okrętem Marynarki Cesarskiej.

W 1871 cesarz Mutsuhito odwiedził okręt. „Ryūjō” również należał do eskorty honorowej rosyjskiego następcy tronu (później cara) Mikołaja podczas oficjalnej wizyty w 1872. Brał udział w bitwach wczesnej epoki Meiji, w tym w powstaniu Saga, powstaniu Satsuma i karnej ekspedycji na Tajwanie w 1874.

Japońscy kadeci na „Ryūjō” wokół brytyjskiego instruktora artylerii porucznika Horse'a (ホース中尉), na początku 1871

16 października 1877 został wyrzucony na brzeg niedaleko Kagoshimy wskutek silnych wiatrów, ale udało się go sprowadzić z powrotem na wodę. Między lutym a lipcem 1881 odbył podróż do Sydney i Melbourne oraz opłynął Tasmanię.

W 1884 japoński lekarz Kanehiro Takaki przeprowadził za zgodą cesarza eksperyment dotyczący etiologii choroby beri-beri. Wybrano dwa pancerniki: załoga jednego z nich („Tsukuba”) była karmiona mięsem, rybami, jęczmieniem, ryżem i fasolą, załoga drugiego („Ryūjō”) była karmione wyłącznie białym ryżem. Oba statki miały identyczny kurs. „Ryūjō” i „Tsukuba” popłynęły do Nowej Zelandii, wzdłuż wybrzeża Ameryki Południowej z Santiago do Limy, przez Honolulu i z powrotem do Japonii, w ciągu 9 miesięcy. Spośród 376 członków załogi „Ryūjō” 161 zachorowało na beri-beri, a 25 zmarło. Jedynie 14 członków załogi „Tsukuba”, którzy mieli bardziej zróżnicowaną dietę, zachorowało na beri-beri; nikt spośród nich nie umarł. Ten eksperyment przekonał dowództwo Japońskiej Marynarki, że nieodpowiednia dieta była głównym czynnikiem odpowiedzialnym za beri-beri i zaczęto przeciwdziałać chorobie.

„Ryūjō” został formalnie wycofany ze służby 2 grudnia 1892, ale potem został wyposażony w nowe działa produkcji Kruppa i służył jako treningowy okręt artyleryjski. Został złomowany w 1908.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Hansgeorg Jenschura, Dieter Jung, Peter Mickel: Warships of the Imperial Japanese Navy 1869-1945. Wyd. 1. Londyn: Arms and Armour Press, 1977, s. 12. ISBN 0853681511. (ang.)
  • Roger Chesneau, Eugène M. Koleśnik, N.J.M. Campbell: Conway's All the World's Fighting Ships: 1860-1905. Londyn: Conway Maritime Press, 1979, s. 219. ISBN 0851771335. (ang.)
  • (ang.) Hiroshi Nishida Ryujo ironclad na stronie Imperial Japanese Navy Page (dostęp 26-12-2009)

Przypisy

  1. 1,0 1,1 1,2 JHO SHO MARU (ang.). [dostęp 2015-06-20].
  2. 2,0 2,1 Kaigun Rekishi Hozon Kai (Suikō Kai): Nihon Kaigun Shi. Wyd. 7. Daiichi Hōki Shuppan, 1995-11-30, s. 464-465. ISBN 4-474-10058-1. (jap.)
  3. 3,0 3,1 3,2 3,3 3,4 3,5 3,6 Roger Chesneau, Eugène M. Koleśnik, N.J.M. Campbell: Conway's All the World's Fighting Ships: 1860-1905. Londyn: Conway Maritime Press, 1979, s. 219. ISBN 0851771335. (ang.)
  4. 4,0 4,1 Kaigun Rekishi Hozon Kai (Suikō Kai): Nihon Kaigun Shi. Wyd. 7. Daiichi Hōki Shuppan, 1995-11-30, s. 224-225, 464-465. ISBN 4-474-10058-1. (jap.)
  5. 5,0 5,1 5,2 Daiji Katagiri: Rengō Kantai Gunkan Meimei Den. Usho Shobō Kōjin Sha, 2014-04-08 (oryginalny wrzesień 1993), s. 188. ISBN 978-4-7698-1565-5. (jap.)
  6. 6,0 6,1 6,2 6,3 6,4 Hansgeorg Jenschura, Dieter Jung, Peter Mickel: Warships of the Imperial Japanese Navy 1869-1945. Wyd. 1. Londyn: Arms and Armour Press, 1977, s. 12. ISBN 0853681511. (ang.)
  7. 7,0 7,1 7,2 7,3 7,4 7,5 7,6 7,7 7,8 Ships of the World No. 500 Extra No. 44 "Nihon Gunkan Shi". Kaijin Sha. ISBN 4-905551-53-6. (jap.)
  8. 8,0 8,1 8,2 8,3 Kaigun Rekishi Hozon Kai (Suikō Kai): Nihon Kaigun Shi. Wyd. 7. Daiichi Hōki Shuppan, 1995-11-30, s. 224-225. ISBN 4-474-10058-1. (jap.)
  9. 9,0 9,1 9,2 9,3 Zōsen Kyōkai: Nihon Kinsei Zōsen Shi. Kōdōkan, 1911-01-05, s. 188. (jap.)
  10. Ministerstwo Marynarki Wojennej Japonii: Kaigun Seido Enkaku Wyd.10-1. Wyd. Meiji Hyaku Nen Shi Sōsho Wyd.182. Hara Shobō, April 1972 (oryginalny 1940). (jap.)