Rycymer

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Brązowa moneta (nummus) Rycymera i Libiusza Sewera. Na rewersie znajduje się monogram Rycymera.

Rycymer (łac. Flavius Ricimer, ok. 405 – zm. 18 sierpnia 472) – wódz rzymski. Magister militum cesarstwa zachodniorzymskiego w latach 456-472 i patrycjusz.

Nie znamy imion jego rodziców; ojciec pochodził z plemienia Swebów (być może był nim Rechila władca Swebów w Galicji), a matka była córką wizygockiego króla Walii. Do 454 wódz armii Flawiusza Aecjusza, od 456 dowódca wojsk zachodniego cesarstwa rzymskiego. Po raz pierwszy dał o sobie znać odnosząc spektakularne zwycięstwo w 456 roku w bitwie morskiej w pobliżu Sycylii[1] z flotą Wandalów za panowania Awitusa. Po jego obaleniu Rycymer został obdarzony przez wschodniego cesarza Leona I prestiżowym tytułem patrycjusza. Wobec słabości władzy centralnej, przyczynił się do wyniesienia przez swoje wojska na tron cesarski w 456 Majoriana, w 461 Libiusza Sewera. Gdy władcy przestawali cię cieszyć jego uznaniem i akceptacją konsekwentnie doprowadzał do ich obalenia. W ten sposób pozbawił władzy i prawdopodobnie życia kolejno: Awitusa, Majoriana, Sewera i Antemiusza.

Faktycznie sprawował władzę wybijając np. za panowania cesarza Sewera monety ze swoimi inicjałami. W 468 poślubił Alipię – jedyną córkę cesarza Antemiusza i cesarzowej Aelii Eufemii, co jak wierzono miało przynieść bezpieczeństwo państwu rzymskiemu. Między Antemiuszem a jego zięciem szybko doszło do konfliktu i ostatecznie do konfrontacji, kiedy to Rycymer zebrawszy 6 000 żołnierzy wyruszył z Mediolanu i przystąpił do oblężenia Rzymu, z zamiarem obalenia cesarza. Mimo mężnego oporu miasto padło w lipcu 472[2] roku, a sam Antemiusz poniósł śmierć, zadaną, według niektórych przekazów, osobiście przez Rycymera. Nowym cesarzem uczynił Olibriusza. Zmarł kilka tygodni później na apopleksję[2].

Przypisy

  1. Praca zbiorowa: Oxford - Wielka Historia Świata. Średniowiecze. Wędrówka ludów - Merowingowie. T. 15. Poznań: Polskie Media Amer.Com, 2006, s. 55. ISBN 83-7425-025-9.
  2. a b Praca zbiorowa: Oxford - Wielka Historia Świata. Średniowiecze. Wędrówka ludów - Merowingowie. T. 15. Poznań: Polskie Media Amer.Com, 2006, s. 60. ISBN 83-7425-025-9.

Bibliografia[edytuj]

Źródła historyczne
  • Ewagriusz Scholastyk, Historia Kościoła, StefanS. Kazikowski (tłum.), EwaE. Wipszycka, Warszawa: Instytut Wydawniczy PAX, 1990.
  • Priscus, Fragments, [w:] R.C.R. Blockley (red.), The Fragmentary classicising Historians of the Later Roman Empire: Eunapius, Olympiodorus, Priscus and Malchus, t. II, Liverpool 1983, s. 223–400 (ang.).
  • Sydoniusz Apolinary, Listy i wiersze, MieczysławM. Brożek (tłum.), seria: Biblioteka Przekładów z Literatury Starożytnej nr 14, Kraków: Polska Akademia Umiejętności, 2004.
  • EdwardE. Zwolski EdwardE., Kasjodor i Jordanes. Historia gocka czyli scytyjska Europa, Lublin: Wydawnictwo Towarzystwa Naukowego Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego, 1984.
Opracowania