Ryjówka górska

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ryjówka górska
Sorex alpinus[1]
Schinz, 1837
Ryjówka górska
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ssaki
Podgromada żyworodne
Infragromada łożyskowce
Rząd ryjówkokształtne
Rodzina ryjówkowate
Podrodzina ryjówki
Plemię ryjówki
Rodzaj ryjówka
Gatunek ryjówka górska
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[2]
Status iucn3.1 NT pl.svg
Zasięg występowania
Mapa występowania

Ryjówka górska[3][4] (Sorex alpinus) – gatunek ssaka z rodziny ryjówkowatych.

Wygląd[edytuj | edytuj kod]

Długość głowy i tułowia wynosi od 6,2 do 7,7 cm, ogona od 6,3 do 7,5 cm. Masa ciała to 6–9 g. Małżowina uszna jest prawie całkiem ukryta w futrze. Pyszczek ma szpiczasty. Końce zębów jaskrawoczerwone. Jest gatunkiem średniej wielkości ze stosunkowo długim ogonem i dużymi stopami tylnych nóg. Barwa grzbietu ciemnoszara, brzucha ciemnoszarobrązowa. Ogon pokryty krótkimi włosami, dwubarwny i co najmniej tak długi jak łączna długość głowy i tułowia. Młode osobniki są jaśniej ubarwione.

Środowisko[edytuj | edytuj kod]

Zbiorowiska trawiaste i murawowe, lasy, w górach także ponad górną granicą lasu. Żyje w terenach wilgotnych, często również w lasach iglastych. Zasięg pionowy: 200–2500 m n.p.m. Występuje także w Polsce (w Karpatach i w Sudetach).

Rozród[edytuj | edytuj kod]

Rocznie 2–4 mioty po 5–7 młodych. Młode rodzą się nagie i ślepe. Ssą matkę przez 3 tygodnie, dojrzałość płciową uzyskują po upływie 3–4 miesięcy. Żyją do półtora roku.

Pokarm[edytuj | edytuj kod]

Dżdżownice, chrząszcze i inne owady, pająki, wije, ślimaki, także żaby.

Wrogowie[edytuj | edytuj kod]

Sowy i koty.

Przypisy

  1. Sorex alpinus, w: Integrated Taxonomic Information System (ang.).
  2. Hutterer, R., Amori, G., Kryštufek, B., Meinig, H., Bertolino, S., Spitzenberger, F. & Zima, J. 2008. Sorex alpinus. W: IUCN 2015. Czerwona Księga Gatunków Zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) Wersja 2015.2. <www.iucnredlist.org>. (ang.) [dostęp 2015-08-17]
  3. Nazwa polska za: Włodzimierz Cichocki, Agnieszka Ważna, Jan Cichocki, Ewa Rajska, Artur Jasiński, Wiesław Bogdanowicz: Polskie nazewnictwo ssaków świata. Warszawa: Muzeum i Instytut Zoologii PAN, 2015, s. 72. ISBN 978-83-88147-15-9.
  4. Kazimierz Kowalski (redaktor naukowy), Adam Krzanowski, Henryk Kubiak, G. Rzebik-Kowalska, L. Sych: Mały słownik zoologiczny: Ssaki. Wyd. IV. Warszawa: Wiedza Powszechna, 1991. ISBN 83-214-0637-8.