Rząd Paola Gentiloniego

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Paolo Gentiloni w dniu desygnowania na urząd premiera

Rząd Paola Gentiloniegorząd Republiki Włoskiej, urzędujący od 12 grudnia 2016 do 1 czerwca 2018.

7 grudnia 2016, po odrzuceniu w referendum zaproponowanych propozycji zmian ustrojowych, premier Matteo Renzi z Partii Demokratycznej ogłosił dymisję rządu[1]. 11 grudnia 2016 na stanowisko premiera Włoch został desygnowany Paolo Gentiloni, działacz PD i urzędujący minister spraw zagranicznych[2]. Następnego dnia ogłosił listę kandydatów na ministrów[3], w większości wchodzących w skład poprzedniego rządu. Również 12 grudnia 2016 członkowie nowego gabinetu zostali zaprzysiężeni przez prezydenta[4].

13 grudnia 2016 rząd otrzymał wotum zaufania w Izbie Deputowanych (368 głosów za przy 105 przeciw), a 14 grudnia również w Senacie (169 głosów za przy 99 przeciw)[5].

W skład gabinetu w dniu powstania wszedł premier, 13 ministrów resortowych i 5 ministrów bez teki[6]. Sekretarzem rządu w randze podsekretarza stanu została Maria Elena Boschi[6].

24 marca 2018, blisko trzy tygodnie po wyborach parlamentarnych, premier ogłosił dymisję rządu[7]. Ostatecznie gabinet funkcjonował do 1 czerwca 2018, gdy po długotrwałych negocjacjach został zaprzysiężony rząd Giuseppe Contego.

Skład rządu[edytuj | edytuj kod]

Funkcja Imię i nazwisko Partia polityczna
Premier Paolo Gentiloni PD
Minister spraw wewnętrznych Marco Minniti PD
Minister sprawiedliwości Andrea Orlando PD
Minister spraw zagranicznych Angelino Alfano NCD/AP
Minister obrony Roberta Pinotti PD
Minister gospodarki i finansów Pier Carlo Padoan bezpartyjny
Minister rozwoju gospodarczego Carlo Calenda PD
Minister infrastruktury i transportu Graziano Delrio PD
Minister pracy i polityki społecznej Giuliano Poletti bezpartyjny
Minister kultury Dario Franceschini PD
Minister zdrowia Beatrice Lorenzin NCD/AP
Minister edukacji, szkolnictwa wyższego i badań naukowych Valeria Fedeli PD
Minister środowiska Gian Luca Galletti Centristi per l’Europa
Minister rolnictwa i leśnictwa Maurizio Martina (do 13 marca 2018)[8] PD
Minister ds. kontaktów z parlamentem Anna Finocchiaro PD
Minister ds. administracji publicznej i deregulacji Marianna Madia PD
Minister ds. regionalnych Enrico Costa (do 19 lipca 2017)[9] NCD/AP
Minister ds. spójności terytorialnej Claudio De Vincenti PD
Minister ds. sportu Luca Lotti PD

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Renzi si è dimesso da presidente del Consiglio: aperta la crisi di governo. Da giovedì le consultazioni (wł.). ilfattoquotidiano.it, 7 grudnia 2016. [dostęp 2016-12-14].
  2. Włochy: Paolo Gentiloni desygnowany na premiera. polskieradio.pl, 11 grudnia 2016. [dostęp 2016-12-14].
  3. Governo Gentiloni: lista ministri. Alfano Esteri, Minniti Interni, Lotti Sport, Fedeli Istruzione. Boschi sottosegretario (wł.). ilfattoquotidiano.it, 12 grudnia 2016. [dostęp 2016-12-14].
  4. Il Presidente del Consiglio Paolo Gentiloni e i Ministri hanno giurato nelle mani del Capo dello Stato (wł.). quirinale.it, 12 grudnia 2016. [dostęp 2016-12-14].
  5. [Esplora il significato del termine: Gentiloni incassa la fiducia al Senato: 169 sì, 99 contrari Gentiloni incassa la fiducia al Senato: 169 sì, 99 contrari] (wł.). corriere.it, 14 grudnia 2016. [dostęp 2016-12-13].
  6. a b Governo Gentiloni: lista ministri. Alfano Esteri, Minniti Interni, Lotti Sport, Fedeli Istruzione. Boschi sottosegretario (wł.). ilfattoquotidiano.it, 12 grudnia 2016. [dostęp 2016-12-16].
  7. Colle, Gentiloni si è dimesso da presidente del Consiglio: „Orgoglioso di aver servito l'Italia, grazie a tutto il governo” (wł.). repubblica.it, 24 marca 2018. [dostęp 2018-06-01].
  8. Obowiązki ministra tymczasowo przejął premier Paolo Gentiloni, nie powołano następcy.
  9. Obowiązki ministra tymczasowo przejął premier Paolo Gentiloni, później kompetencje te powierzono podsekretarzowi stanu.