Paolo Gentiloni

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Paolo Gentiloni
Paolo Gentiloni 2017.jpg
Data i miejsce urodzenia 22 listopada 1954
Rzym
Premier Włoch
Okres od 12 grudnia 2016
do 1 czerwca 2018
Przynależność polityczna Partia Demokratyczna
Poprzednik Matteo Renzi
Następca Giuseppe Conte
Minister spraw zagranicznych Włoch
Okres od 31 października 2014
do 12 grudnia 2016
Przynależność polityczna Partia Demokratyczna
Poprzednik Federica Mogherini
Następca Angelino Alfano
Gentiloni firma.svg

Paolo Gentiloni Silveri (ur. 22 listopada 1954 w Rzymie) – włoski polityk i dziennikarz, parlamentarzysta, w latach 2006–2008 minister łączności, od 2014 do 2016 minister spraw zagranicznych, od 12 grudnia 2016 do 1 czerwca 2018 premier Włoch.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Ukończył studia z zakresu nauk politycznych na uniwersytecie La Sapienza[1]. Zawodowo pracował jako dziennikarz, m.in. w „La Nuova ecologia”. W 1993 burmistrz Rzymu powierzył mu funkcję swojego rzecznika. Organizował różne kampanie wyborcze, w 2001 po raz pierwszy został wybrany do Izby Deputowanych XIV kadencji z ramienia partii Margherita. W 2006, 2008, 2013 i 2018[2] uzyskiwał reelekcję w kolejnych wyborach do niższej izby włoskiego parlamentu (XV, XVI, XVII i XVIII kadencji).

Od 17 maja 2006 do 8 maja 2008 był ministrem łączności w rządzie Romano Prodiego. W 2007 przystąpił ze swoim ugrupowaniem do Partii Demokratycznej, wchodząc w skład jej komitetu założycielskiego[1]. 31 października 2014 został ministrem spraw zagranicznych w rządzie Mattea Renziego[3].

11 grudnia 2016 został desygnowany na stanowisko premiera Włoch po dymisji premiera Mattea Renziego[4]. Następnego dnia ogłosił listę kandydatów na ministrów[5]. Również 12 grudnia 2016 członkowie jego gabinetu zostali zaprzysiężeni przez prezydenta[6] i tym samym tego dnia oficjalnie rozpoczął urzędowanie na stanowisku premiera Włoch.

24 marca 2018, blisko trzy tygodnie po wyborach parlamentarnych, Paolo Gentiloni ogłosił dymisję swojego rządu[7]. Ostatecznie jego gabinet funkcjonował do 1 czerwca 2018, gdy po długotrwałych negocjacjach został zaprzysiężony rząd Giuseppe Contego.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Paolo Gentiloni Silveri (wł.). governo.it. [dostęp 2016-04-08].
  2. Elezioni2018, gli eletti a Roma nei collegi uninominali (wł.). ilmessaggero.it, 5 marca 2018. [dostęp 2018-03-06].
  3. Gentiloni giura al Quirinale, è il nuovo ministro degli Esteri: „Governo dev'essere all'altezza” (wł.). repubblica.it, 31 października 2014. [dostęp 2014-11-01].
  4. Włochy: Paolo Gentiloni desygnowany na premiera. polskieradio.pl, 11 grudnia 2016. [dostęp 2016-12-11].
  5. Governo Gentiloni: lista ministri. Alfano Esteri, Minniti Interni, Lotti Sport, Fedeli Istruzione. Boschi sottosegretario (wł.). ilfattoquotidiano.it, 12 grudnia 2016. [dostęp 2016-12-12].
  6. Il Presidente del Consiglio Paolo Gentiloni e i Ministri hanno giurato nelle mani del Capo dello Stato (wł.). quirinale.it, 12 grudnia 2016. [dostęp 2016-12-12].
  7. Colle, Gentiloni si è dimesso da presidente del Consiglio: „Orgoglioso di aver servito l'Italia, grazie a tutto il governo” (wł.). repubblica.it, 24 marca 2018. [dostęp 2018-06-01].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]