Sébastien Érard

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Sébastien Érard
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 5 kwietnia 1752
Strasburg
Pochodzenie alzackie
Data i miejsce śmierci 5 sierpnia 1831
Passy
Instrumenty klawesyn, fortepian, organy, harfa
Gatunki muzyka poważna
Zawód budowniczy instrumentów
Odznaczenia
Kawaler Orderu Narodowego Legii Honorowej (Francja)

Sébastien Érard (ur. 5 kwietnia 1752 w Strasburgu, zm. 5 sierpnia 1831 w Passy[1]) – francuski (alzacki[2]) budowniczy instrumentów.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Był synem stolarza[1], jego rodzina nosiła pierwotnie nazwisko Erhard[2]. Odbył praktykę zawodową w zakładzie ojca i uczęszczał do szkoły technicznej[1]. W 1768 roku przeniósł się do Paryża, gdzie podjął pracę w zakładzie produkującym klawesyny[1]. W 1776 roku zdobył sobie rozgłos skonstruowaniem klawesynu z ulepszonym mechanizmem (tzw. clavecin mécanique)[1][2]. Dzięki wsparciu księżnej de Villeroy założył własny zakład, w którym w 1777 roku skonstruował swój pierwszy fortepian stołowy[1][2]. Od 1780 roku prowadził wspólnie z bratem Jeanem-Baptiste’em zakład, w którym zbudował dla królowej Marii Antoniny piano organisé, połączenie fortepianu z małym pozytywem o dwóch manuałach[1]. W 1783 roku zastosował pedał do tłumików i pedał przesuwający klawiaturę[1]. W latach 1786–1796 przebywał w Londynie[2], gdzie założył filię firmy i w 1792 roku uzyskał patent na ulepszanie harf i fortepianów[1]. Po powrocie do Paryża w 1796 roku zbudował swój pierwszy duży fortepian[1][2]. Wprowadził szereg udoskonaleń w budowie fortepianu, m.in. agrafy, konstrukcję metalowej ramy oraz mechanizm repetycyjny z podwójnym wymykiem[1]. Udoskonalił też harfę pedałową, dodając pedał umożliwiający podwójne przestrajanie strun[1]. Ostatnim jego dziełem były wykonane dla kaplicy pałacu Tuileries 3-manuałowe organy z pedałem i żaluzją oraz fisharmonia (orgue expressif)[1].

W 1827 roku w uznaniu zasług otrzymał order kawalera Legii Honorowej[1].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d e f g h i j k l m n Encyklopedia Muzyczna PWM. T. 3. Część biograficzna efg. Kraków: Polskie Wydawnictwo Muzyczne, 1987, s. 41. ISBN 83-224-0344-5.
  2. a b c d e f Baker’s Biographical Dictionary of Musicians. T. Volume 2 Conf–Gysi. New York: Schirmer Books, 2001, s. 1028–1029. ISBN 0-02-865527-3.