Sławoborze

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Sławoborze
Herb
Herb Sławoborza
Państwo  Polska
Województwo zachodniopomorskie
Powiat świdwiński
Gmina Sławoborze
Wysokość 48 m n.p.m.
Liczba ludności (2012-12-31) 1929
Strefa numeracyjna (+48) 94
Kod pocztowy 78-314
Tablice rejestracyjne ZSD
SIMC 0311958
Położenie na mapie gminy Sławoborze
Mapa lokalizacyjna gminy Sławoborze
Sławoborze
Sławoborze
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Sławoborze
Sławoborze
Położenie na mapie świata
Mapa lokalizacyjna świata
Sławoborze
Sławoborze
Ziemia 53°53′31″N 15°42′42″E/53,891944 15,711667

Sławoborze (niem. Stolzenberg) – duża wieś w Polsce położona w województwie zachodniopomorskim, w powiecie świdwińskim, w gminie Sławoborze przy drodze wojewódzkiej 162. W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa koszalińskiego.

Miejscowość jest siedzibą gminy Sławoborze. Partnerem wsi jest niemieckie Loiching. Sławoborze jest największą wsią w województwie zachodniopomorskim.

Charakterystyka i układ wsi[edytuj]

Sławoborze jest wsią kościelną o zwartej ulicówce z rozbudową do wielodrożnicy. Pierwotny układ wsi jest czytelny, a kolejne etapy rozbudowy związane są z wytrasowaniem szosy Świdwin – Kołobrzeg, ukośnie do dawnego układu drożnego oraz koryta rzeki Pokrzywnicy, która przepływa przez miejscowość. W latach 80. znajdował się tutaj również dworzec kolej wąskotorowej. Sławoborze nabiera charakteru małomiasteczkowego z bardzo ujednoliconą architekturą.

Historia[edytuj]

Pierwsze informacje o wsi pojawiają się w 1291 r. – wtedy Sławoborze było częścią kasztelanii świdwińskiej, w której panowali Brandenburczycy, a granice były ustalone pomiędzy dobrami biskupimi a Nową Marchią. Od XIV w. wieś była częścią księstwa biskupów Kamieńskich z ziemi kołobrzeskiej. W roku 1606 r. Sławoborze stało się lennikiem rodziny Blackenbergów nadanym przez księcia pomorskiego Franciszka I. W wieku XVIII podzielono majątek, a jedna jego część – należąca do Blackenbergów – została sprzedana (w 1718 r.) Manerbergerom, a następnie w 1763 r. nabył ją Ferdynand Wilhelm von Tuschen. Druga część majątku, mniejsza, wciąż pozostawała przy Blackenbergach jako część dóbr w Mysłowicach. W roku 1804 cała wieś była własnością wdowy von Wisman z domu von Tuschen. Kolejnymi właścicielami wsi byli von Schlieffen, lecz w połowie XIX w. Sławoborze podzielono pomiędzy 16 spadkobierców hrabiego Henryka Wilhelma von Schlieffen.

Od czasu wybudowania dworca kolei wąskotorowej wieś znacząco zaczęła się rozbudowywać, a nowe wytrasowanie drogi Kołobrzeg – Świdwin (obecnie część drogi nr 162) zaktywizowało nowe tereny budowlane leżące na wschodnim brzegu rzeki Pokrzywnicy, co spowodowało przybycie ludności nierolniczej. W spisie majątkowym z 1928 r. została wymieniona pozostałość majątku należącego do Hebbinga von Blackensee.

Linki zewnętrzne[edytuj]