SS Łódź (1907)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
SS Łódź
Ilustracja
Data wodowania 1907
Data wycofania ze służby 1938
Wcześniejsze imiona "Kolpino", "Kovno"
Typ parowiec
Stocznia Earle'sShipbuilding and Engineering Co. Ltd., Hull
Armator Polbryt
Bandera  Polska
Port macierzysty Gdynia
Nośność (DWT) 3 220
Liczba członków załogi 40
Liczba pasażerów 200
Długość całkowita (L) 96,90 m
Szerokość (B) 12,50 m
Zanurzenie (D) 5,60 m
Prędkość maks. 10 w
Pojemność brutto 2450/netto 1477 RT
Dane napędu 1500 KM

SS Łódź − statek towarowo-pasażerski zakupiony w roku 1929 przez polsko-brytyjską spółkę armatorską „Polbryt” (75% udziałów kapitału polskiego) od angielskiego armatora Ellerman & Wilson Line dla obsługi pierwszego etapu transoceanicznych emigranckich szlaków z Polski przez porty Wielkiej Brytanii (do tej pory tylko przez porty niemieckie), między innymi do Ameryki Północnej.


Inicjatorem tego przedsięwzięcia był rząd polski, który chciał skierować krajową falę emigracji przez jedyny podówczas polski port morski, budowaną od 1924 roku Gdynię. Dla tego celu utworzono przedsiębiorstwo żeglugowe "Polbryt".

Zakupiono 4 statki w tym dwa zbudowane na początku XX wieku, były to: SS Rewa (200 pasażerów), SS Warszawa (322 pasażerów), SS Premjer (450 pasażerów) i SS Łódź (1907)[1]. Statki te w swojej koncepcji przewozu ludzi wyprzedzały rozwiązania w tym zakresie o około 15 lat. Na typowych statkach handlowych, w ładowniach, na ich międzypokładach, urządzano prymitywne sypialnie, jadalnie umywalnie). Na tych statkach pozostawiono niewielkie ładownie chłodzone, dla jednoczesnego transportu do Wielkiej Brytanii polskiego masła i wędlin. Pasażerowie z tych statków przesiadali się w Hull i Londynie na brytyjskie transatlantyki, aby nimi dopłynąć (przede wszystkim III klasą) do Ameryki Północnej[2].

W kilka lat po powstaniu "Polbrytu", w roku 1931, Stany Zjednoczone wprowadziły drastyczne cięcia kwot imigranckich, a tym samym przedsięwzięcie "Polbrytu" straciło rację bytu.

SS Łódź, jako najstarszy statek armatora, musiała odejść[3]. W październiku 1932 r. zakupiła ją Polska Marynarka Wojenna z przeznaczeniem na bazę flotylli okrętów podwodnych. Pod nazwą ORP Sławomir Czerwiński jednostka pływała do roku 1938, kiedy to oddano ją na złom[4].

Dowódcą ORP Sławomir Czerwiński był kmdr por. Mieczysław Burhardt[5].

Przypisy

  1. Z.J. Tyszel, s.105.
  2. J. Piwowoński, s.41.
  3. J. Piwowoński, s.42.
  4. J. Piwowoński, s.43.
  5. Mieczysław Burhardt. ogrodywspomnien.pl. [dostęp 13 kwietnia 2015].

Bibliografia[edytuj]

  • Jan Piwowoński: Flota spod biało-czerwonej. Warszawa: Nasza Księgarnia, 1989. ISBN 978-83-100-8902-1.
  • Zygmunt Jan Tyszel: Pod ojczystą banderą. Katowice: Liga Morska i Rzeczna Okręgu Zagłębia Węglowego, 1930.