Samorząd Regionu Ma’ale Josef
region | |
![]() | |
Państwo | |
---|---|
Dystrykt | |
Siedziba | |
Powierzchnia |
180 km² |
Populacja (2011) • liczba ludności |
|
• gęstość |
50 os./km² |
Szczegółowy podział administracyjny | |
Liczba kibuców |
0 |
Liczba moszawów |
16 |
Liczba innych wsi |
6 |
Położenie na mapie Izraela![]() | |
Strona internetowa |
Samorząd Regionu Ma’ale Josef (hebr. מועצה אזורית מעלה יוסף, Mo'etza Azurit Ma’ale Josef; ang. Ma’ale Josef Regional Council) – samorząd regionu położony w Dystrykcie Północnym, w Izraelu.
Położenie
[edytuj | edytuj kod]Samorząd regionu jest położony w górzystej okolicy północno-zachodniej części Górnej Galilei przy granicy z Libanem, pomiędzy miastem Ma’alot-Tarszicha a miejscowością Szelomi.
Podział administracyjny
[edytuj | edytuj kod]Samorząd Regionu Ma’ale Josef jest położony w Poddystrykcie Akka, w Dystrykcie Północnym Izraela.
Demografia
[edytuj | edytuj kod]Samorząd regionu skupia 22 osady rolnicze, których mieszkańcami są w 97,1% Żydzi i 2,9% inni. Według danych Centralnego Biura Statystyki w 2011 roku w samorządzie mieszkało 24200 osób. Jest to populacja typowo wiejska. Według danych z 2010, przyrost naturalny w porównaniu do poprzedniego roku wyniósł 1,4%. W roku tym urodziło się 179 dzieci, a zmarło 35 osób. Całkowity przyrost naturalny wyniósł 144 osoby[1].
Wiek (w latach) | Procent populacji w % |
---|---|
0 – 4 | 9,1 |
5 – 9 | 9,1 |
10 – 14 | 8,4 |
15 – 19 | 7,3 |
20 – 29 | 15,9 |
30 – 44 | 20,9 |
45 – 59 | 19,0 |
60 – 64 | 3,9 |
65 – | 6,3 |
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/pl/timeline/02nvnruzge53itxwzq16ruftzjc7ez5.png)
Historia
[edytuj | edytuj kod]![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/2/25/Yaara.jpg/250px-Yaara.jpg)
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/0/09/Goren-Gornot_hagalil.jpg/250px-Goren-Gornot_hagalil.jpg)
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/7/76/PikiWiki_Israel_8854_meona%28tarshiha%29_police_station.jpg/250px-PikiWiki_Israel_8854_meona%28tarshiha%29_police_station.jpg)
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/5/52/PikiWiki_Israel_8779_shomera.jpg/250px-PikiWiki_Israel_8779_shomera.jpg)
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/0/09/Goren-Gornot_hagalil.jpg/250px-Goren-Gornot_hagalil.jpg)
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/8/8d/Sasa_Tigart.jpg/250px-Sasa_Tigart.jpg)
Po długich wiekach panowania osmańskiego w 1918 roku cała Palestyna w wyniku I wojny światowej znalazła się pod panowaniem Brytyjczyków, którzy utworzyli Mandat Palestyny. Tutejsze ziemie były wówczas całkowicie zdominowane przez ludność arabską. Z tego powodu żydowskie organizacje syjonistyczne napotykały na duże trudności przy wykupie gruntów, co uniemożliwiało rozwój osadnictwa żydowskiego. W wyniku arabskiego powstania w Palestynie (1936–1939) Brytyjczycy wznieśli w tym rejonie szereg fortów Tegart (obecnie posterunki policji lub bazy wojskowe Sił Obronnych Izraela). Przyjęta 29 listopada 1947 roku Rezolucja Zgromadzenia Ogólnego ONZ nr 181 przyznała ten obszar państwu arabskiemu[2]. Gdy kilka dni później wybuchła wojna domowa w Palestynie, siły Arabskiej Armii Wyzwoleńczej rozpoczęły atakowanie żydowskich linii komunikacyjnych w całej Galilei. Po proklamacji niepodległości Izraela w maju 1948 roku wybuchła I wojna izraelsko-arabska. W maju 1948 roku Izraelczycy przeprowadzili operację „Ben-Ami”, podczas której wysiedlono część nadmorskich arabskich wiosek, zabezpieczając tamtejsze linie komunikacyjne. W lipcu 1948 roku przeprowadzono operację „Dekel”, a w październiku 1948 roku operację „Hiram”, w wyniku których usunięto arabskie siły z Galilei. Izraelska armia wysiedliła i zniszczyła wówczas liczne wsie arabskie w Galilei. Pomimo to tutejsze ziemie nadal pozostawały zdominowane przez Arabów.
Żydowskie osadnictwo w tej części Galilei rozpoczęło się dopiero w drugiej połowie XX wieku. Jako pierwszy został założony w czerwcu 1949 roku moszaw Elkosz. Zamieszkali w nim imigranci z Jemenu, do których później dołączyli imigranci z Kurdystanu[3]. W zachowanych domach zniszczonej arabskiej wioski Tarbicha utworzono moszaw Szomera. Zamieszkali w nich imigranci z Węgier i Rumunii, jednak ciężkie warunki życia oraz duża izolacja w górzystym przygranicznym terenie spowodowały, że jeszcze tego samego roku osada została opuszczona. Krótko później byli członkowie paramilitarnej żydowskiej organizacji Irgun i prawicowej partii politycznej Herut utworzyli moszaw Hosen. W tym samym roku powstał także moszaw Me’ona, w którym zamieszkali imigranci z Afryki Północnej i Rumunii[4]. Większość wiosek powstała w latach 50. i latach 60. XX wieku. Agencja Żydowska skierowała tutaj głównie nowych imigrantów z Azji i Afryki Północnej. W 1950 roku imigranci z Maroka odbudowali opuszczony moszaw Szomera, a imigranci z Jemenu utworzyli moszawy Curi’el i Goren. Nie mieli oni wcześniej żadnego doświadczenia w rolnictwie, a warunki życia były niezwykle ciężkie. Mieszkano w namiotach, a wodę najczęściej sprowadzano z dużej odległości. Z tego powodu osady te zostały opuszczone i ponownie zasiedlone później (w 1951 r. odbudowano Goren, a w 1952 r. w Curi’el zamieszkali imigranci z Maroka). W 1950 roku powstały także moszawy Ja’ara i En Ja’akow (zasiedlony przez imigrantów z Iraku). Ten ostatni został opuszczony i w 1953 roku dzięki straniom Agencji Żydowskiej odbudowany przez imigrantów z Iranu i Kurdystanu[5]. W 1952 roku imigranci z Tunezji i Iranu założyli moszaw Awdon[6]. W lutym 1955 roku imigranci z Maroka założyli moszaw Peki’in Chadasza. Celem jego powstania było wzmocnienie żydowskiej obecności w obszarze druzyjskiej miejscowości Peki’in. W 1960 roku został założony moszaw Ewen Menachem[7].
W 1963 roku powstał Samorząd Regionu Ma’ale Josef, początkowo pod nazwą Samorządu Regionu Ma'ale HaGalil. Gromadził on wówczas 14 osad wiejskich, a siedziba biur znajdowała się w moszawie Me’ona. W 1966 roku władze rozpoczęły realizację rządowego programu Sof Sof, którego celem było wzmocnienie żydowskiej obecności na granicy z Libanem. Siłami mieszkańców okolicznych osad utworzono w 1966 roku moszaw Netu’a, a rok później moszawy Zarit i Szetula. Ta ostatnia osada została jednak szybko opuszczona. W styczniu 1969 roku palestyńscy terroryści przeniknęli granicę i wysadzili jeden z opuszczonych domów położony na samej krawędzi moszawu[8]. Ponownie zwróciło to uwagę na konieczność zasiedlenia tego pustego odcinka granicy, aby w ten sposób poprawić jego bezpieczeństwo. Podłączono więc wodę i energię elektryczną, a w marcu 1969 roku do moszawu przyjechali imigranci z Kurdystanu[9]. W 1975 roku samorząd regionu przyjął obecną nazwę, na cześć wieloletniego dyrektora w Żydowskim Funduszu Narodowym, Josefa Weitza. W 1978 roku rozpoczęto realizację rządowego projektu Perspektywy Galilei, którego celem było wzmocnienie pozycji demograficznej społeczności żydowskiej na północy kraju. Powstał wtedy moszaw Lappidot, rok później wieś Mattat, a w 1980 roku moszaw Manot oraz wioski Abbirim, Gornot ha-Galil, Micpe Hilla i Gita. Ta ostatnia osada została jednak szybko opuszczona. Ponowne zasiedlenie wioski miało miejsce w 1993 roku. Zamieszkali w niej wówczas imigranci z krajów byłego ZSRR[10]. Jako ostatnia, w 1998 roku, powstała wieś Newe Ziw[11]. Do 1992 roku do Samorządu Regionu Ma’ale Josef należała wieś Haraszim, która później dołączyła do Samorządu Regionu Misgaw.
12 lipca 2006 roku w obszarze tym doszło do incydentu w Zarit-Szetula. Pod osłoną ostrzału rakietowego na moszaw Ewen Menachem oddział Hezbollahu zabił trzech i wziął do niewoli dwóch żołnierzy izraelskich[12]. Odbywali oni rutynowy patrol granicy izraelsko-libańskiej. Kolejnych pięciu żołnierzy poniosło śmierć w trakcie nieudanej próby odbicia zakładników. Zniszczeniu uległ także czołg armii izraelskiej. Incydent doprowadził do wybuchu II wojny libańskiej, podczas której na tutejsze osady spadły liczne pociski rakietowe wystrzelone z południowego Libanu.
Polityka
[edytuj | edytuj kod]Władze administracyjne Samorządu Regionu znajdują się przy wiosce Gornot ha-Galil. Na oficjalnym godle samorządu widnieje wizerunek rozłożystego dębu. Oficjalna flaga jest w kolorze zielonym, z białym emblematem i napisami pośrodku[13].
Osiedla
[edytuj | edytuj kod]![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/d/dd/PikiWiki_Israel_2885_Gelil_1963_%D7%AA%D7%9E%D7%95%D7%A0%D7%AA_%D7%9E%D7%97%D7%96%D7%95%D7%A8_%D7%9E%D7%90%D7%99%D7%9E%D7%95%D7%9F_%D7%92%D7%93%D7%A0%D7%A2_%D7%91%D7%92%D7%9C%D7%99%D7%9C_%28%D7%92%D7%9C%D7%99%D7%9C_%D7%99%D7%9D%29_1963.jpg/250px-PikiWiki_Israel_2885_Gelil_1963_%D7%AA%D7%9E%D7%95%D7%A0%D7%AA_%D7%9E%D7%97%D7%96%D7%95%D7%A8_%D7%9E%D7%90%D7%99%D7%9E%D7%95%D7%9F_%D7%92%D7%93%D7%A0%D7%A2_%D7%91%D7%92%D7%9C%D7%99%D7%9C_%28%D7%92%D7%9C%D7%99%D7%9C_%D7%99%D7%9D%29_1963.jpg)
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/e/e5/%D7%9E%D7%A2%D7%A8%D7%AA_%D7%94%D7%A0%D7%98%D7%99%D7%A4%D7%99%D7%9D_%D7%94%D7%97%D7%93%D7%A9%D7%94_2_%D7%A6%D7%99%D7%9C%D7%9D_%D7%99%D7%A0%D7%95%D7%9F_%D7%A9%D7%91%D7%98%D7%99%D7%90%D7%9C.jpg/250px-%D7%9E%D7%A2%D7%A8%D7%AA_%D7%94%D7%A0%D7%98%D7%99%D7%A4%D7%99%D7%9D_%D7%94%D7%97%D7%93%D7%A9%D7%94_2_%D7%A6%D7%99%D7%9C%D7%9D_%D7%99%D7%A0%D7%95%D7%9F_%D7%A9%D7%91%D7%98%D7%99%D7%90%D7%9C.jpg)
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/d/df/Metsad-Abirim-19.jpg/250px-Metsad-Abirim-19.jpg)
W 16 moszawach i 6 wsiach żyje tutaj ponad 9 tys. mieszkańców.
Moszawy: |
Wioski: |
Edukacja
[edytuj | edytuj kod]We wszystkich osadach znajdują się przedszkola, natomiast szkoła podstawowa jest w moszawie Me’ona. Dzieci są także dowożone do szkoły podstawowej w moszawie Becet i szkoły średniej przy kibucu Kabri (Samorząd Regionu Matte Aszer)
Turystyka
[edytuj | edytuj kod]Tutejszą atrakcją turystyczną są okoliczne wzgórza porośnięte naturalnymi lasami. Są to popularne tereny do przejażdżek konnych lub pieszych wędrówek po rezerwacie przyrody strumienia Becet i rezerwacie przyrody strumienia Keziw. Największą tutejszą atrakcją są położone w pobliżu ruiny zamku Montfort.
Gospodarka
[edytuj | edytuj kod]Większość tutejszych osad spełnia funkcje mieszkalne, a ich mieszkańcy dojeżdżają do pracy w okolicznych strefach przemysłowych. Tylko niewielka liczba mieszkańców utrzymuje się z działalności typowo rolniczej, usług lub obsługi ruchu turystycznego. Według danych z 2010 przeciętne miesięczne wynagrodzenie pracowników w Samorządzie Regionu Ma’ale Josef wynosiło 7604 szekli (średnia krajowa: 7522 ILS).
Transport
[edytuj | edytuj kod]Przez region przechodzi kilka głównych dróg. Z zachodu na wschód przebiega droga nr 89 i droga nr 899. Łączą się one z biegnącą z północy na południe drogą nr 70. W 2010 roku w regionie znajdowało się 4349 zarejestrowanych pojazdów mechanicznych, w tym 3242 samochodów. W ciągu tego roku doszło do trzech wypadków drogowych.
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ Regional Councils. [w:] Central Bureau of Statistics [on-line]. [dostęp 2013-09-02]. (hebr.).
- ↑ Oficjalna mapa podziału Palestyny opracowana przez UNSCOP. [w:] United Nations [on-line]. 1948. [dostęp 2013-09-02]. (ang.).
- ↑ Elkosh. [w:] Bet Alon [on-line]. [dostęp 2013-09-02]. (hebr.).
- ↑ Me’ona. [w:] Bet Alon [on-line]. [dostęp 2013-09-02]. (hebr.).
- ↑ Ein Ya'akov. [w:] Bet Alon [on-line]. [dostęp 2013-09-02]. (hebr.).
- ↑ Awdon. [w:] Bet Alon [on-line]. [dostęp 2013-09-02]. (hebr.).
- ↑ Ewen Menachem. [w:] Bet Alon [on-line]. [dostęp 2013-09-02]. (hebr.).
- ↑ Budynek mieszkalny wysadzony przez terrorystów z Libanu. „Ma’ariw”, 1969-01-08. [dostęp 2013-09-02]. (hebr.).
- ↑ Shetula. [w:] Rom Galil [on-line]. [dostęp 2013-09-02]. (hebr.).
- ↑ Gitta. [w:] Bet Alon [on-line]. [dostęp 2013-09-03]. (hebr.).
- ↑ Newe Ziw. [w:] Bet Alon [on-line]. [dostęp 2013-09-03]. (hebr.).
- ↑ Amos Harel: Hezbollah kills 8 soldiers, kidnaps two in offensive on northern border. [w:] Ha-Arec [on-line]. 2006-07-13. [dostęp 2013-09-03]. (ang.).
- ↑ Dov Gutterman: Mo'atza Ezorit Ma’ale Josef. [w:] Flags of the World [on-line]. 2007-07-07. [dostęp 2013-09-03]. (ang.).
Linki zewnętrzne
[edytuj | edytuj kod]- Samorząd Regionu Ma’ale Josef. [w:] Samorząd Regionu Ma’ale Josef [on-line]. [dostęp 2013-09-03]. (hebr.).