Skórkowice

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Skórkowice
wieś
Ilustracja
kościół pw. św.Łukasza
Państwo  Polska
Województwo  łódzkie
Powiat opoczyński
Gmina Żarnów
Liczba ludności (31.12.2012 r.) 388
Strefa numeracyjna 44
Kod pocztowy 26-330[1]
Tablice rejestracyjne EOP
SIMC 0558096
Położenie na mapie gminy Żarnów
Mapa lokalizacyjna gminy Żarnów
Skórkowice
Skórkowice
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Skórkowice
Skórkowice
Położenie na mapie województwa łódzkiego
Mapa lokalizacyjna województwa łódzkiego
Skórkowice
Skórkowice
Położenie na mapie powiatu opoczyńskiego
Mapa lokalizacyjna powiatu opoczyńskiego
Skórkowice
Skórkowice
Ziemia51°13′52″N 20°02′29″E/51,231111 20,041389

Skórkowicewieś w Polsce, położona w województwie łódzkim, w powiecie opoczyńskim, w gminie Żarnów.

Części wsi[edytuj | edytuj kod]

Integralne części wsi Skórkowice[2][3]
SIMC Nazwa Rodzaj
0558104 Chorzew część wsi
0558110 Dwór część wsi
0558133 Niwa przysiółek
0558127 Piaski część wsi

Historia i zabytki[edytuj | edytuj kod]

Nazwa miejscowości pochodzi od rodu Skórkowskich, szlachty będącej właścicielami folwarku Skórkowice. W 1784 r. miejscowość administracyjnie należała do powiatu opoczyńskiego w województwie sandomierskim i była własnością Jana Sariusza Skórkowskiego, chorążego opoczyńskiego.

W okresie I wojny światowej przez okolice Skórkowic przebiegał front rosyjsko-austriacki. W okresie międzywojennym znajdowała się tu szkoła powszechna, po II wojnie światowej szkoła podstawowa. W Skórkowicach stoi murowany kościół pw. św. Łukasza, wzniesiony w XVII stuleciu, w stylu klasycystycznym. Świątynia ta była później wielokrotnie przebudowywana – z pierwotnej budowli do dziś przetrwało prezbiterium oraz kaplica na planie kwadratu z kopułą i kryptami. We wnętrzu jednonawowej świątyni zachowały się: gotycka kamienna chrzcielnica, tablica kamienna z 1648 r. z opisem dziejów kościoła, cenne obrazy i rzeźby.

Będąc w Skórkowicach warto również zobaczyć kapliczkę cmentarną z XIX stulecia.

Zachowały się również piwnice nieistniejącego już dzisiaj dworu, wzniesionego w XVII lub XVIII stuleciu, sklepione kolebkowo – jedna z nich podparta jest dwoma okrągłymi filarami.

Na zachodnim skraju wsi znajduje się rezerwat przyrodniczy Diabla Góra, ze wzniesieniem górującym nad okolicą.

W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa piotrkowskiego.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Oficjalny Spis Pocztowych Numerów Adresowych poprzez wyszukiwarkę. Poczta Polska S.A., styczeń 2013. [dostęp 2015-03-26].
  2. Rozporządzenie Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 13 grudnia 2012 r. w sprawie wykazu urzędowych nazw miejscowości i ich części (Dz.U. z 2013 r. poz. 200)
  3. GUS. Rejestr TERYT

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. Czaykowski Franciszek- Regestr Diecezjów Franciszka Czaykowskiego czyli właściciele ziemscy w Koronie 1783-1784. Warszawa 2006.