Przejdź do zawartości

Slavomír Ondrejovič

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Slavomír Ondrejovič
Data i miejsce urodzenia

17 kwietnia 1946
Łuczeniec

Zawód, zajęcie

językoznawca

Narodowość

słowacka

Alma Mater

Uniwersytet Komeńskiego w Bratysławie

Slavomír Ondrejovič (ur. 17 kwietnia 1946 w Łuczeńcu[1]) – słowacki językoznawca. Do jego zainteresowań naukowo-badawczych należą: socjolingwistyka, semantyka leksykalna, składnia, fonetyka, ortoepia, językoznawstwo ogólne, lingwistyka komputerowa[1][2]. Tłumaczy z języka niemieckiego[2].

W latach 1965–1970 studiował na Wydziale Filozoficznym Uniwersytetu Komeńskiego w Bratysławie (język słowacki i rosyjski)[1]. W 1977 r. uzyskał „mały doktorat” (PhDr.), w 1984 roku został kandydatem nauk, a w 2000 roku – docentem[2]. W 1977 roku został zatrudniony w Słowackiej Akademii Nauk, w Instytucie Językoznawstwa[1][2].

Wybrana twórczość

[edytuj | edytuj kod]
  • Medzi slovesom a vetou: problémy slovesnej konverzie (Bratysława: Veda, 1989)
  • Encyklopédia jazykovedy (Bratysława: Obzor 1993) (autor 294 haseł)
  • Sedem a pol: zápisky z tzv. vedeckej turistiky (Bratysława: Veda, 2006)
  • Hovorená podoba spisovnej slovenčiny (Bratysława: Veda, 2007) (redaktor)
  • Jazyk, veda o jazyku, societa: sociolingvistické etudy (Bratysława: Veda, 2008)

Przypisy

[edytuj | edytuj kod]
  1. a b c d Jozef Mistrík, Encyklopédia jazykovedy, wyd. 1, Bratislava: Obzor, 1993, s. 305, ISBN 80-215-0250-9, OCLC 29200758 (słow.).
  2. a b c d Slavomír Ondrejovič. Jazykovedný ústav Ľudovíta Štúra. [dostęp 2019-11-17]. (słow.).