Smużka tienszańska

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
smużka tienszańska
Sicista tianshanica[1]
(Salensky, 1903)
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Nadgromada żuchwowce
Gromada ssaki
Podgromada żyworodne
Infragromada łożyskowce
Rząd gryzonie
Podrząd myszokształtne[2]
Nadrodzina skoczkowce[2]
Rodzina skoczkowate[2]
Podrodzina smużki[2]
Rodzaj smużka[2]
Gatunek smużka tienszańska[2]
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[3]
Status iucn3.1 LC pl.svg

Smużka tienszańska[2] (Sicista tianshanica) – gatunek gryzonia z rodziny skoczkowatych (Dipodidae).

Klasyfikacja[edytuj | edytuj kod]

Gatunek opisał naukowo w 1903 rosyjski zoolog Władimir Zalenski, na podstawie okazu z południowych stoków Tienszanu w Sinciangu[4].

Występowanie[edytuj | edytuj kod]

Sicista tianshanica zamieszkuje, jak wskazuje nazwa, góry Tienszan w Azji Centralnej. Występuje w Kazachstanie, Kirgistanie i chińskim Sinciangu. Gryzoń ten jest spotykany od stepów u podnóży gór (500 m n.p.m.), poprzez lasy górskie (liściaste i szpilkowe) aż po piętro halne Tienszanu (3200 m n.p.m., oprócz zachodnich obrzeży tego systemu górskiego), prawdopodobnie także w Tarbagataju. Najpospolitsza jest w lasostepach, na dolnej i górnej granicy lasów[3].

Biologia[edytuj | edytuj kod]

Jest to niewielki ssak podobny z wyglądu do myszy o długim ogonie. Ciało osiąga długość 73 mm, ogon do 115 mm. Wierzch ciała szarobrązowy, bez ciemnych pręg (co odróżnia ją od smużki stepowej i leśnej), brzuch szary lub bladożółty[5].

Sicista tianshanica jest aktywna głównie o zmroku. Hibernuje, zależnie od wysokości na której żyje okres jej aktywności przypada na 3–5 miesięcy w roku; w regionie jeziora Issyk-kul jest aktywna od drugiej połowy maja lub początku czerwca do początku października. Wiosną i w pierwszej połowie lata żeruje, żywiąc się głównie drobnymi zwierzętami (owadami, mięczakami i dżdżownicami), od czerwca w jej diecie dominuje pokarm roślinny (nasiona i jagody). Rozmnaża się raz w roku, w pierwszej połowie lipca. W miocie rodzi się od 3 do 7 młodych[3].

Populacja[edytuj | edytuj kod]

Gryzoń ten jest szeroko rozprzestrzeniony. Choć jego liczebność podlega dużym fluktuacjom, a ogólny trend nie jest znany, nie ma powodów, aby podejrzewać, że gatunek jest zagrożony. Obecnie jest uznawana za gatunek najmniejszej troski[3].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Sicista tianshanica, w: Integrated Taxonomic Information System (ang.).
  2. a b c d e f g Włodzimierz Cichocki, Agnieszka Ważna, Jan Cichocki, Ewa Rajska, Artur Jasiński, Wiesław Bogdanowicz: Polskie nazewnictwo ssaków świata. Warszawa: Muzeum i Instytut Zoologii Polskiej Akademii Nauk, 2015, s. 230. ISBN 978-83-88147-15-9.
  3. a b c d Sicista tianshanica. Czerwona księga gatunków zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) (ang.).
  4. Wilson Don E. & Reeder DeeAnn M. (red.) Sicista tianshanica. w: Mammal Species of the World. A Taxonomic and Geographic Reference (Wyd. 3.) [on-line]. Johns Hopkins University Press, 2005. (ang.) [dostęp 2015-09-09]
  5. Тянь-шаньская мышовка (ros.). W: fauna.su [on-line]. [dostęp 2015-09-09].