Smużka tienszańska

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Smużka tienszańska
Sicista tianshanica[1]
(Salensky, 1903)
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Nadgromada żuchwowce
Gromada ssaki
Podgromada żyworodne
Infragromada łożyskowce
Rząd gryzonie
Podrząd Supramyomorpha
Infrarząd myszokształtne
Nadrodzina skoczkowce
Rodzina smużki
Rodzaj smużka
Gatunek smużka tienszańska[2]
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[3]
Status iucn3.1 LC pl.svg

Smużka tienszańska[2] (Sicista tianshanica) – gatunek gryzonia z rodziny smużek (Sminthidae).

Klasyfikacja[edytuj | edytuj kod]

Gatunek opisał naukowo w 1903 rosyjski zoolog Władimir Zalenski, na podstawie okazu z południowych stoków Tienszanu w Sinciangu[4].

Występowanie[edytuj | edytuj kod]

Sicista tianshanica zamieszkuje, jak wskazuje nazwa, góry Tienszan w Azji Centralnej. Występuje w Kazachstanie, Kirgistanie i chińskim Sinciangu. Gryzoń ten jest spotykany od stepów u podnóży gór (500 m n.p.m.), poprzez lasy górskie (liściaste i szpilkowe) aż po piętro halne Tienszanu (3200 m n.p.m., oprócz zachodnich obrzeży tego systemu górskiego), prawdopodobnie także w Tarbagataju. Najpospolitsza jest w lasostepach, na dolnej i górnej granicy lasów[3].

Biologia[edytuj | edytuj kod]

Jest to niewielki ssak podobny z wyglądu do myszy o długim ogonie. Ciało osiąga długość 73 mm, ogon do 115 mm. Wierzch ciała szarobrązowy, bez ciemnych pręg (co odróżnia ją od smużki stepowej i leśnej), brzuch szary lub bladożółty[5].

Sicista tianshanica jest aktywna głównie o zmroku. Hibernuje, zależnie od wysokości na której żyje okres jej aktywności przypada na 3–5 miesięcy w roku; w regionie jeziora Issyk-kul jest aktywna od drugiej połowy maja lub początku czerwca do początku października. Wiosną i w pierwszej połowie lata żeruje, żywiąc się głównie drobnymi zwierzętami (owadami, mięczakami i dżdżownicami), od czerwca w jej diecie dominuje pokarm roślinny (nasiona i jagody). Rozmnaża się raz w roku, w pierwszej połowie lipca. W miocie rodzi się od 3 do 7 młodych[3].

Populacja[edytuj | edytuj kod]

Gryzoń ten jest szeroko rozprzestrzeniony. Choć jego liczebność podlega dużym fluktuacjom, a ogólny trend nie jest znany, nie ma powodów, aby podejrzewać, że gatunek jest zagrożony. Obecnie jest uznawana za gatunek najmniejszej troski[3].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Sicista tianshanica, [w:] Integrated Taxonomic Information System [online] (ang.).
  2. a b Włodzimierz Cichocki, Agnieszka Ważna, Jan Cichocki, Ewa Rajska, Artur Jasiński, Wiesław Bogdanowicz: Polskie nazewnictwo ssaków świata. Warszawa: Muzeum i Instytut Zoologii Polskiej Akademii Nauk, 2015, s. 230. ISBN 978-83-88147-15-9.
  3. a b c d F. Cassola, Sicista tianshanica, [w:] The IUCN Red List of Threatened Species 2020 [online], wersja 2020-2 [dostęp 2020-11-15] (ang.).
  4. Wilson Don E. & Reeder DeeAnn M. (red.) Sicista tianshanica. w: Mammal Species of the World. A Taxonomic and Geographic Reference (Wyd. 3.) [on-line]. Johns Hopkins University Press, 2005. (ang.) [dostęp 2015-09-09]
  5. Тянь-шаньская мышовка (ros.). W: fauna.su [on-line]. [dostęp 2015-09-09].