Sobiejuchy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Sobiejuchy
Dwór w Sobiejuchach z lat 1910-1914
Dwór w Sobiejuchach z lat 1910-1914
Państwo  Polska
Województwo kujawsko-pomorskie
Powiat żniński
Gmina Żnin
Liczba ludności (III 2011) 192[1]
Strefa numeracyjna (+48) 52
Tablice rejestracyjne CZN
SIMC 0100865
Położenie na mapie gminy Żnin
Mapa lokalizacyjna gminy Żnin
Sobiejuchy
Sobiejuchy
Położenie na mapie powiatu żnińskiego
Mapa lokalizacyjna powiatu żnińskiego
Sobiejuchy
Sobiejuchy
Położenie na mapie województwa kujawsko-pomorskiego
Mapa lokalizacyjna województwa kujawsko-pomorskiego
Sobiejuchy
Sobiejuchy
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Sobiejuchy
Sobiejuchy
Ziemia52°54′36″N 17°42′41″E/52,910000 17,711389
Kaplica pw. św. Izydora

Sobiejuchywieś w Polsce położona w województwie kujawsko-pomorskim, w powiecie żnińskim, w gminie Żnin.

W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa bydgoskiego. Według Narodowego Spisu Powszechnego (III 2011 r.) liczyła 192 mieszkańców[1]. Jest 21. co do wielkości miejscowością gminy Żnin.

Wieś położona 8 km na północ od Żnina, pomiędzy jeziorami: Sobiejuskim (pow. 118,0 ha; głębokość: 10,9 m) i Dobrylewskim (pow. 53,9 ha; głębokość: 7,8 m) i przepływającą przez nie rzeką Gąsawką. Wzmiankowana była w roku 1363 jako Sobeince.

Prehistoria[edytuj | edytuj kod]

W 1956 r. na przesmyku między jeziorami odkryto wielką osadę prehistoryczną. U schyłku epoki brązu i we wczesnej epoce żelaza istniała tutaj osada obronna kultury łużyckiej. Większe od biskupińskiego prapolskie grodzisko, bo zajmujące powierzchnię około 5 ha, jest nawet wcześniejsze o około 200 lat. Według hipotez grodzisko uległo zniszczeniu 700 lat p.n.e., a jego mieszkańcy mogli zbudować późniejsze osiedle obronne na terenie Biskupina. W trakcie wykopalisk odkryto wał drewniano-ziemny oraz falochron. Zabudowa wewnętrzna uległa zniszczeniu w minionych wiekach wskutek uprawy roli[2].

Zabytki[edytuj | edytuj kod]

Według rejestru zabytków NID[3] na listę zabytków wpisany jest zespół dworski z 1. ćwierci XX w., nr rej.: A/496 z 15.01.1983 i z 13.04.2005:

  • dwór, lata: 1910-1914
  • oficyna, tzw. pałacyk myśliwski, 1925 r.
  • 2 spichlerze, XX w.
  • park

Dwór z portykiem i łamanym dachem, otoczony parkiem, pochodzi z 1912 r., był własnością rodziny Chłapowskich. Poza tym jest tu pałacyk myśliwski (murowany) z początku XX w., dwa spichlerze, dom mieszkalny i kaplica podworska, zbudowane już w XX w.[2]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b GUS: Ludność - struktura według ekonomicznych grup wieku. Stan w dniu 31.03.2011 r.
  2. a b Jerzy Sobczak, Pałuki, Poznań: Krajowa Agencja Wydawnicza, 1987, ISBN 83-03-01818-3, OCLC 69294346.
  3. Narodowy Instytut Dziedzictwa: Rejestr zabytków nieruchomych – województwo kujawsko-pomorskie. 2018-09-30. s. 123. [dostęp 2016-02-28].