Spiczak

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Herb

Spiczak (Brzeziński I, Spiczak-Brzeziński I, Spiczek, Zabawa odmienny) – kaszubski herb szlachecki, odmiana herbu Zabawa.

Opis herbu[edytuj | edytuj kod]

Opis z wykorzystaniem zasad blazonowania, zaproponowanych przez Alfreda Znamierowskiego[1]:

Tarcza dwupolowa, dzielona w słup. Pole prawe błękitne, pole lewe szachowane czerwono-srebrne. Klejnot: Trzy pióra strusie. Labry: Z prawej błękitne, podbite srebrem, z lewej czerwone, podbite srebrem.

Herb różni się od Zabawy jedynie ilością piór w klejnocie, oraz, w zależności od źródeł opisujących Zabawę, układem pól.

Najwcześniejsze wzmianki[edytuj | edytuj kod]

Wzmiankowany przez herbarze niemiecko i polskojęzyczne. Herbarze niemieckie to: Nowy Siebmacher, Adelslexikon der Preussichen Monarchie Ledebura, Die Polnischen Adel i Die Polnischen Stamwappen Żernickiego. Z heraldyków polskich wymienia go Juliusz Karol Ostrowski.

Rodzina Brzezińskich[edytuj | edytuj kod]

Herb przynależny drobnoszlacheckiej rodzinie z Kaszub, wywodzącą się z Brzeźna w dawnym powiecie człuchowskim. Jako pierwszy wzmiankuje Brzezińskich Seweryn Uruski, mieli oni otrzymać od Kazimierza Jagiellończyka znaczny obszar ziemi na Kaszubach, gdzie m.in. założyli wieś Brzeźno. W 1570 mieli już tylko mały dział tej wsi. W wieku XVII posiadali działy w Gliśnie i Trzebiatkowej.

Herbowni[edytuj | edytuj kod]

Brzeziński (Brzesziński, Brzezynski, Brzeżyński). Rodzina używała też licznych przydomków: Bastian, Bula (Buhla), Jurkowicz, Kajc (Kajec), Kowalk, Mądry, Myk, Pażątka, Polak, Spiczak (Śpiczak), Swyk, Szęta, Świątek (Świętek), Tybork (Tyborc). Najdłużej używane były przydomki uznane przez heraldykę niemiecką za nazwiska odrębnych rodów: Bastian, Myk, Spiczak, Świątek.

Taki herb miał przysługiwać większości gałęzi rodu, ale Brzezińskim z Kaszub przypisywano też inne herby: Brzeziński II, Brzeziński III, Brzeżewski (Brzeziński III odm.), Brzeziński IV, Brzeziński V.

Przypisy

  1. Alfred Znamierowski, Paweł Dudziński: Wielka księga heraldyki. Warszawa: Świat Książki, 2008, s. 104-108. ISBN 978-83-247-0100-1.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]