Spiski Przechód

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Spiski Przechód
Ilustracja
Spiski Przechód na prawo od najniższej Baraniej Przełęczy
Państwo

 Słowacja

Pasmo

Tatry, Karpaty

Sąsiednie szczyty

Barani Mnich, Spiska Grzęda

Data zdobycia

1901

Pierwsze wejście

Józef Gąsienica

Położenie na mapie Tatr
Mapa konturowa Tatr, po prawej nieco na dole znajduje się punkt z opisem „Spiski Przechód”
Położenie na mapie Karpat
Mapa konturowa Karpat, u góry nieco na lewo znajduje się punkt z opisem „Spiski Przechód”
Ziemia49°11′58,7″N 20°12′01,3″E/49,199639 20,200361

Spiski Przechód (słow. Spišský priechod[1]) – drobna przełęcz w długiej bocznej grani Wyżniego Baraniego Zwornika w słowackiej części Tatr Wysokich. Jest położona w północno-zachodniej grani Spiskiej Grzędy, opadającej w stronę o wiele bardziej wybitnej Baraniej Przełęczy, w miejscu, w którym grań przestaje biec niemal poziomo i zaczyna piąć się w stronę wierzchołka Spiskiej Grzędy[2].

Przełęcz jest wyłączona z ruchu turystycznego. Północno-wschodnie stoki opadają z niej do Baraniej Kotliny w Dolinie Dzikiej, zaś południowo-zachodnie – do Baraniego Ogrodu w Dolinie Pięciu Stawów Spiskich[3]. Przez Spiski Przechód wiedzie droga dla taterników łącząca sąsiednie doliny, będąca alternatywą dla przejścia przez Baranią Przełęcz. Droga prowadzi przez Wyżnią Spiską Przełączkę w południowo-zachodniej grani Spiskiej Grzędy i w zimie jest zazwyczaj mniej zaśnieżona niż żleb na północny wschód od Baraniej Przełęczy[2].

Pierwsze wejścia:

  • letnie – przewodnik Józef Gąsienica z Szymoszkowej, w 1901 r.,
  • zimowe – L. Kucharík i Arno Puškáš, 23 kwietnia 1953 r.[2]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Endre Futó: Tatry Wysokie. Czterojęzyczny słownik nazw geograficznych. [dostęp 2013-07-30].
  2. a b c Witold Henryk Paryski: Tatry Wysokie. Przewodnik taternicki. Część XX. Baranie Rogi – Durny Szczyt. Warszawa: Sport i Turystyka, 1976, s. 77.
  3. Jarosław Januszewski, Grzegorz Głazek, Witold Fedorowicz-Jackowski: Tatry i Podtatrze, atlas satelitarny 1:15 000. Warszawa: GEOSYSTEMS Polska Sp. z o.o., 2005, s. 124. ISBN 83-909352-2-8.