Stanisław Orlewicz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Stanisław Orlewicz
Ilustracja
Zdjęcie portretowe z archiwum rodziny Orlewiczów
pułkownik lekarz pułkownik lekarz
Data i miejsce urodzenia 2 kwietnia 1887
Warszawa
Data i miejsce śmierci 1940
Katyń
Przebieg służby
Lata służby do 1940
Siły zbrojne Wojsko Polskie
Jednostki 11 Dywizja Piechoty
Ministerstwo Spraw Wojskowych
Wyższa Szkoła Wojenna
Stanowiska szef sanitarny dywizji piechoty
wykładowca
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
wojna polsko-bolszewicka
II wojna światowa
Odznaczenia
Złoty Krzyż Zasługi

Stanisław Orlewicz (ur. 2 kwietnia 1887 w Warszawie, zm. wiosną 1940 w Katyniu) – pułkownik lekarz Wojska Polskiego.

Życiorys[edytuj]

Stanisław Orlewicz urodził się 2 kwietnia 1887 w Warszawie, w rodzinie Antoniego i Władysławy z Konstantynowiczów. W 1913, po ukończeniu studiów na Wydziale Lekarskim Uniwersytetu Jagiellońskiego w Krakowie, otrzymał dyplom lekarski. Uczestniczył w I wojnie światowej. W czasie wojny z bolszewikami był szefem sanitarnym 11 Dywizji Piechoty. W 1920 pełnił służbę w Szefostwie Sanitarnym Dowództwa Okręgu Generalnego „Warszawa” w Warszawie. Na tym stanowisku 6 sierpnia 1920 został zatwierdzony w stopniu majora Korpusu Lekarskiego ze starszeństwem z 1 kwietnia 1920, w grupie „byłych Korpusów Wschodnich i byłej armii rosyjskiej”[1].

Od 1921 pełnił służbę w Szefostwie Sanitarnym Dowództwa Okręgu Korpusu Nr I w Warszawie, pozostając oficerem nadetatowym 1 Batalionu Sanitarnego. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu majora ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 i 105. lokatą w korpusie oficerów sanitarnych[2]. W 1923 został przeniesiony do Departamentu VIII Sanitarnego Ministerstwa Spraw Wojskowych w Warszawie. W latach 1926-1928 był hospitantem Kursu Normalnego Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie. W 1928, po ukończeniu kursu, został przeniesiony do Wyższej Szkoły Wojennej, w charakterze wykładowcy[3]. 18 lutego 1930 awansował na podpułkownika ze starszeństwem z 1 stycznia 1930 i 5. lokatą w korpusie oficerów sanitarnych, grupa lekarzy[4][5]. Awansował na pułkownika ze starszeństwem z 1 stycznia 1936.

W czasie kampanii wrześniowej 1939 dostał się do sowieckiej niewoli. Przebywał w obozie w Kozielsku. Wiosną 1940 został zamordowany przez funkcjonariuszy NKWD w Katyniu i tam pogrzebany. Od 28 lipca 2000 spoczywa na Polskim Cmentarzu Wojennym w Katyniu.

Upamiętnienie[edytuj]

Postanowieniem nr 112-48-07 Prezydenta RP Lecha Kaczyńskiego z 5 października 2007 został awansowany pośmiertnie do stopnia generała brygady[6]. Awans został ogłoszony 9 listopada 2007 w Warszawie, w trakcie uroczystości "Katyń Pamiętamy – Uczcijmy Pamięć Bohaterów".

28 kwietnia 2009, w ramach akcji „Katyń... pamiętamy” / „Katyń... Ocalić od zapomnienia”, na skwerze przy ulicy Ignacego Daszyńskiego w Tuchowie został zasadzony Dąb Pamięci honorujący Stanisława Orlewicza[7][8].

Ordery i odznaczenia[edytuj]

Zobacz też[edytuj]

Przypisy

  1. Dziennik Personalny M.S.Wojsk. Nr 31 z 18 sierpnia 1920 r. s. 751.
  2. Rocznik oficerski 1923 s. 78, 1124, 1200.
  3. Dziennik Personalny M.S.Wojsk. Nr 14 z 5 listopada 1928 r. s. 358.
  4. Dziennik Personalny M.S.Wojsk. Nr 5 z 20 lutego 1930 r. s. 66.
  5. Rocznik oficerski 1932 s. 323, 798.
  6. M.P. z 2007 r. Nr 85, poz. 885
  7. Katyńskie Dęby. tuchow.pl. [dostęp 9 grudnia 2014].
  8. Tuchów – Dęby Katyńskie. miejscapamiecinarodowej.pl. [dostęp 9 grudnia 2014].

Bibliografia[edytuj]