Przejdź do zawartości

Stanisław Radwański

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Stanisław Radwański
Ilustracja
Stanisław Radwański (2021)
Data i miejsce urodzenia

5 lipca 1941
Poturzyn

Narodowość

polska

Alma Mater

Państwowa Wyższa Szkoła Plastyczna w Gdańsku

Dziedzina sztuki

rzeźbiarstwo
malarstwo

Odznaczenia
Order Orła Białego Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Złoty Krzyż Zasługi Srebrny Krzyż Zasługi Złoty Medal „Zasłużony Kulturze Gloria Artis” Srebrny Medal „Zasłużony Kulturze Gloria Artis”
Medal 100-lecia Odzyskania Niepodległości
Stanisław Radwański, Toruń, pomnik Jana Pawła II na terenie Jordanek
Pomnik K. Marcinkowskiego na Alejach Marcinkowskiego w Poznaniu

Stanisław Antoni Radwański (ur. 5 lipca 1941 w Poturzynie) – polski rzeźbiarz, malarz, rektor PWSSP w Gdańsku (ASP). Kawaler Orderu Orła Białego.

Życiorys

[edytuj | edytuj kod]

Urodził się w rodzinie Witalisa[1], żołnierza Armii Krajowej, po wojnie pracownika drukarni, i Genowefy z domu Chmielewskiej. Ukończył w 1961 Państwowe Liceum Plastyczne w Gdyni-Orłowie[2]. Studiował na Wydziale Rzeźby w gdańskiej Państwowej Wyższej Szkole Sztuk Plastycznych. Dyplom z wyróżnieniem uzyskał w 1968 w pracowni Stanisława Horno-Popławskiego. Od 1973 do 2011 pracował na macierzystej uczelni. W latach 1981–1983 był prodziekanem, w latach 1983–1987 i 1987–1990 dziekanem Wydziału Rzeźby. Od 1990 do 1996 pełnił funkcję rektora. Profesor, kierownik Katedry Rzeźby na Wydziale Rzeźby. Od 1990 profesor nadzwyczajny, od 1995 profesor zwyczajny[2].

Ponadto w latach 1971–1973 pracował jako nauczyciel wychowania plastycznego w III Liceum Ogólnokształcącym w Gdańsku, a w 1996 prowadził Pracownię Rzeźby na Radford University w Wirginii (USA)[2].

W latach 1996–2002 był członkiem Rady Wyższego Szkolnictwa Artystycznego przy Ministerstwie Kultury i Sztuki, od 2002 ekspertem w Komisji Akredytacyjnej przy Ministerstwie Edukacji Narodowej, a od 2003 wchodził w skład Centralnej Komisji ds. Stopni i Tytułów Naukowych przy Ministerstwie Edukacji Narodowej. Członek Kapituły Nagrody im. św. Brata Alberta i Kapituły Nagrody im. Kwiatkowskiego. Przez dwie kadencje zasiadał w Radzie Artystycznej Centrum Rzeźby Polskiej w Orońsku[3].

Ważniejsze realizacje

[edytuj | edytuj kod]

Wystawy indywidualne (wybór)

[edytuj | edytuj kod]
  • 1962 – Klub PAX, Gdańsk (wystawa malarska)
  • 1963 – Gdańsk (wystawa malarska)
  • 1964 – Klub studencki Medyk, Gdańsk (wystawa malarska)
  • 1968 – BWA, Koszalin (wystawa malarska)
  • 1971 – objazdowa wystawa malarstwa, BWA, Sopot, Hel, Malbork (wystawa malarska)
  • 1978 – BWA, Lublin
  • 1982 – Bonn, RFN
  • 1983 – Siegburg, RFN
  • 1984 – Langenfeld, RFN
  • 1985 – Paryż, Francja
  • 1987 – BWA, Gdańsk
  • 1987 – Kolonia, RFN
  • 2003 – Galeria Uniwersytecka, Cieszyn
  • 2011 – XIX Mały Festiwal Form Artystycznych w Małej Galerii, Nowy Sącz
  • 2013 – Muzeum Diecezjalne, Pelplin
  • 2013 – Galeria Refektarz, Kartuzy
  • 2021 – Zbrojownia Sztuki, Gdańsk

Źródło:[3].

Życie prywatne

[edytuj | edytuj kod]

Mąż Ewy z domu Tyszkiewicz, ojciec Rafała (ur. 1967), krytyka sztuki, dziennikarza[2].

Ordery i odznaczenia

[edytuj | edytuj kod]
Stanisław Radwański po dekoracji Orderem Orła Białego

Nagrody

[edytuj | edytuj kod]
  • Nagroda Rektora PWSSP w Gdańsku za opracowanie i wykonanie modeli rzeźbiarskich dla Ratusza Głównego Miasta Gdańska (1970)
  • Nagroda za projekt formy przestrzennej w Sulęczynie (1973)
  • Medal na I Biennale Sztuki Gdańskiej w BWA za dzieła o wybitnych walorach artystycznych (1975)[12]
  • Nagroda Rektora PWSSP w Gdańsku za organizację pleneru w Pińczowie (1980)
  • Nagroda Rektora PWSSP w Gdańsku (zespołowa) (1980)
  • Nagroda Rektora PWSSP w Gdańsku (1981)
  • Nagroda Ministerstwa Kultury i Sztuki II stopnia (1982)
  • Nagroda Rektora PWSSP w Gdańsku za pomnik Jacka Malczewskiego w Radomiu (1983)
  • Nagroda Rektora PWSSP w Gdańsku I stopnia (1985)
  • Nagroda Rektora PWSSP w Gdańsku I stopnia (1987)
  • Nagroda Artystyczna Gdańskiego Towarzystwa Przyjaciół Sztuki za twórczość w 1987 - w dziedzinie rzeźby (1988)[13]
  • Nagroda Rektora ASP w Gdańsku I stopnia (1997)
  • Nagroda Prezydenta Miasta Gdańska w Dziedzinie Kultury za całokształt pracy twórczej oraz z okazji jubileuszu 70. urodzin (2011)[14]

Źródło:[3].

Przypisy

[edytuj | edytuj kod]
  1. 1 2 M.P. z 1996 r. Nr 16, poz. 212 (ISAP) „za wzorowe, wyjątkowo sumienne wykonywanie obowiązków wynikających z pracy zawodowej”.
  2. 1 2 3 4 5 RADWAŃSKI STANISŁAW, rektor Akademii Sztuk Pięknych – Encyklopedia Gdańska [online], gdansk.gedanopedia.pl [dostęp 2025-01-02].
  3. 1 2 3 4 Stanisław Radwański "Obecny nieusprawiedliwiony" [online], www.zpap-gdansk.pl [dostęp 2025-01-02].
  4. Ziółkiewicz 2009 ↓, s. 121.
  5. M.P. z 2026 r. poz. 271 (ISAP) – pkt 5.
  6. Order Orła Białego. Prezydent wręczył odznaczenia [online], onet.pl [dostęp 2026-03-06] (pol.).
  7. M.P. z 2005 r. Nr 80, poz. 1129 (ISAP) – pkt 6.
  8. Stanisław Radwański | 1990–1996 [online], Zbrojownia Sztuki [dostęp 2021-09-19] (pol.).
  9. Miłosława Bukowska. Kronika życia kulturalnego Wybrzeża Gdańskiego 1984–1985. Różne wydarzenia i imprezy. „Gdański Rocznik Kulturalny”. Nr 10, s. 369, 1987. Gdańsk: Gdańskie Towarzystwo Przyjaciół Sztuki. [dostęp 2025-11-29].
  10. 1 2 Lista laureatów Medalu Zasłużony Kulturze Gloria Artis [online], Ministerstwo Kultury i Dziedzictwa Narodowego [dostęp 2025-01-02] (pol.).
  11. 40-lecie Centrum Rzeźby Polskiej w Orońsku [online], Ministerstwo Kultury, Dziedzictwa Narodowego i Sportu, 18 września 2021 [dostęp 2021-09-19] [zarchiwizowane z adresu 2021-09-20].
  12. Kronika życia kulturalnego Wybrzeża Gdańskiego 1975–1980. Plastyka, fotografika, architektura. „Gdański Rocznik Kulturalny”. Nr 8, s. 252, 1985. Gdańsk: Gdańskie Towarzystwo Przyjaciół Sztuki. [dostęp 2025-10-14].
  13. Miłosława Bukowska-Schielmann, Kronika życia kulturalnego Wybrzeża Gdańskiego 1988. Plastyka. Fotografika, „Gdański Rocznik Kulturalny”, Nr 13, 1990, s. 229, ISSN 0860-2492 [dostęp 2025-12-30].
  14. Laureaci Nagrody Prezydenta Miasta Gdańska w Dziedzinie Kultury [online], Gdańsk - oficjalny portal miasta [dostęp 2025-01-02].

Bibliografia

[edytuj | edytuj kod]
  • Antoni Ziółkiewicz: Toruńskie pomniki. Pomniki, tablice, kamienie. Toruń: Wydawnictwo Urbański, 2009. ISBN 978-83-88219-32-0.

Linki zewnętrzne

[edytuj | edytuj kod]