Przejdź do zawartości

Stanisłau Szuszkiewicz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
(Przekierowano z Stanisław Szuszkiewicz)
Stanisłau Szuszkiewicz
Станiслаў Шушкевіч
Ilustracja
Pełne imię i nazwisko

Stanisłau Stanisławawicz Szuszkiewicz

Data i miejsce urodzenia

15 grudnia 1934
Mińsk, ZSRR

Data i miejsce śmierci

3 maja 2022
Mińsk, Białoruś

Przewodniczący Rady Najwyższej Białoruskiej SRR/Rady Najwyższej Republiki Białorusi XII kadencji
Okres

od 25 sierpnia 1991
do 26 stycznia 1994

Poprzednik

Mikałaj Dziemianciej

Następca

Mieczysłau Hryb

I zastępca przewodniczącego Rady Najwyższej Białoruskiej SRR XII kadencji
Okres

od 1990
do 1991

Deputowany do Rady Najwyższej Białoruskiej SRR/Rady Najwyższej Republiki Białorusi XII i XIII kadencji
Okres

od 1990
do 9 stycznia 2001

Przynależność polityczna

bezpartyjny

Przewodniczący Białoruskiej Socjaldemokratycznej Hramady
Okres

od 1998
do 2018

Przynależność polityczna

Białoruska Socjaldemokratyczna Hramada

Poprzednik

stanowisko utworzone

Następca

Siarhiej Czeraczeń

podpis
Odznaczenia
Medal 100-lecia Białoruskiej Republiki Ludowej Krzyż Komandorski Orderu Witolda Wielkiego (Litwa)

Stanisłau Stanisławawicz Szuszkiewicz, biał. Станiслаў Станіслававіч Шушкевіч[a], ros. Станислав Станиславович Шушкевич, Stanisław Stanisławowicz Szuszkiewicz (ur. 15 grudnia 1934 w Mińsku, zm. 3 maja 2022 tamże[1]) – radziecki i białoruski naukowiec i polityk białorusko-polskiego pochodzenia; uczony w dziedzinie radiofizyki, doktor nauk fizyczno-matematycznych (odpowiednik polskiego stopnia doktora habilitowanego), profesor, od 1991 roku członek korespondent Narodowej Akademii Nauk Białorusi; w latach 1991–1994 przewodniczący Rady Najwyższej Białoruskiej SRR/Rady Najwyższej Republiki Białorusi XII kadencji; pełniąc funkcję przewodniczącego parlamentu, od ogłoszenia niepodległości Białorusi do dymisji z tego stanowiska był głową państwa, przywódca niepodległej Białorusi.

Dziadkowie i rodzice

[edytuj | edytuj kod]

Stanisłau Szuszkiewicz był synem radzieckiej pisarki polskiej narodowości Heleny Romanowskiej i represjonowanego przez władze ZSRR białoruskiego poety Stanisłaua Szuszkiewicza. Oboje pochodzili ze zbiedniałej szlachty[2]. Według słów Stanisłaua Szuszkiewicza, stan szlachecki jego dziadka ze strony matki był mu nieznany do 1997 roku, kiedy odnalazło się carskie poświadczenie jego „dziedzicznej godności szlacheckiej”. Wcześniej, jak twierdzi, był przekonany o swoim robotniczo-chłopskim pochodzeniu. Dziadek Ludwik ze strony matki był kolejarzem i miał z babką Szuszkiewicza 12 dzieci, z czego troje zmarło w dzieciństwie[3]. Dziadek ze strony ojca, Piotr Iosifawicz Szuszkiewicz[4], był ogrodnikiem i pszczelarzem[5]. Babka ze strony ojca, Razalija Wikiencjeuna Szuszkiewicz, zmarła ok. 1936 roku. W 1939 roku dziadek ożenił się po raz kolejny z kobietą o imieniu Wiera. Mieszkali we wsi Szczytomieryce k. Mińska, w pobliżu szosy Mińsk – Słuck[4].

Rodzice Stanisłaua Szuszkiewicza – Helena Romanowska i Stanisłau Szuszkiewicz – studiowali w jednej grupie i oboje otrzymali dyplomy filologów-wykładowców języków białoruskiego, rosyjskiego i polskiego. Matka została przyjęta do Związku Pisarzy ZSRR w 1934 roku, ojciec – w 1935. Entuzjastycznie odnosili się do systemu politycznego ZSRR, gloryfikując w swojej pracy porządek komunistyczny i piętnując jego przeciwników[2]. Matka pracowała w radiu, w swojej pracy i twórczości posługiwała się wyłącznie językami białoruskim i polskim[6]. Pod koniec 1936 roku ojciec został aresztowany jako „wróg narodu”. Zaraz potem matka straciła pracę w Komitecie Radiowym[2], została usunięta ze Związku Pisarzy ZSRR i z Komsomołu oraz pozbawiona możliwości pracy jako pisarka[7]. Pracowała w szkole jako nauczycielka języka i literatury rosyjskiej. W 1954 roku ojciec został zrehabilitowany, a w 1956 roku wrócił z Syberii do Mińska[6].

Życiorys

[edytuj | edytuj kod]

Młodość i działalność naukowa

[edytuj | edytuj kod]
Podpisanie Porozumienia o Likwidacji ZSRR i założeniu WNP. Stanisłau Szuszkiewicz siedzi trzeci z lewej, 8 grudnia 1991 roku
Stanisłau Szuszkiewicz i prezydent Estonii Toomas Hendrik Ilves, 6 grudnia 2011 roku
Nadanie Stanisłauowi Szuszkiewiczowi tytułu doktora honoris causa Szkoły Głównej Handlowej w Warszawie, 5 czerwca 2014 roku

Urodził się 15 grudnia 1934 roku w Mińsku, w Białoruskiej SRR. W 1956 roku ukończył Białoruski Uniwersytet Państwowy (BUP)[8]. Od 1959[8] (według innego źródła – 1956[9]) do 1960 roku pracował jako młodszy pracownik naukowy w Instytucie Fizyki Akademii Nauk Białoruskiej SRR. W latach 1960–1961 był starszym inżynierem w Mińskich Zakładach Radiowych. W latach 1961–1967 pełnił funkcję kierownika zakładu w BUP. W latach 1967–1969 był prorektorem ds. pracy naukowej Mińskiego Instytutu Radiotechnicznego. W latach 1969–1990[9] pracował jako wykładowca[8], docent, profesor, kierownik Katedry Fizyki Jądrowej i Elektroniki, prorektor ds. pracy naukowej BUP[9]. W 1970 roku uzyskał stopień doktora nauk fizyczno-matematycznych (odpowiednik polskiego stopnia doktora habilitowanego). W 1972 roku[9] (według innego źródła – 1973[9]) zdobył tytuł profesora. W 1991 roku został członkiem korespondentem Narodowej Akademii Nauk Białorusi[8].

Działalność polityczna

[edytuj | edytuj kod]

W latach 1989–1991 był deputowanym ludowym ZSRR. W 1990 roku został deputowanym do Rady Najwyższej Białoruskiej SRR (od 1991 roku – Rady Najwyższej Republiki Białorusi) XII kadencji. W latach 1990–1991 pełnił w niej funkcję I zastępcy przewodniczącego[8], od jesieni 1991 do stycznia 1994 roku – przewodniczącego[10]. Jego podpis widniał pod deklaracją niepodległości z 25 sierpnia 1991 roku, po której uchwaleniu pełnił obowiązki głowy państwa[11]. W grudniu 1991 roku razem z przywódcami Rosji Borysem Jelcynem i Ukrainy Łeonidem Krawczukiem podpisał w Wiskulach porozumienie białowieskie o rozwiązaniu ZSRR i utworzeniu Wspólnoty Niepodległych Państw[8]. Ustąpił ze stanowiska w związku z – jak się później okazało nieprawdziwymi – oskarżeniami o wykorzystanie publicznych środków w trakcie remontu prywatnej daczy[12]. Kandydował na urząd Prezydenta Republiki Białorusi w wyborach w 1994 roku, zajmując w nich czwarte miejsce[10]. Od tego samego roku pełnił funkcję dyrektora Centrum Badań Politycznych i Ekonomicznych Europejskiego Uniwersytetu Humanistycznego w Mińsku[8].

W drugiej turze uzupełniających wyborów parlamentarnych 10 grudnia 1995 roku został wybrany na deputowanego do Rady Najwyższej Republiki Białorusi XIII kadencji z adojeuskiego okręgu wyborczego nr 256 miasta Mińska. 19 grudnia 1995 roku został zarejestrowany przez centralną komisję wyborczą[13], a 9 stycznia 1996 roku zaprzysiężony na deputowanego[14]. Od 23 stycznia pełnił w Radzie Najwyższej funkcję członka Stałej Komisji ds. Polityki Ekonomicznej i Reform[15]. Był bezpartyjny[13]. 27 listopada 1996 roku, po dokonanej przez prezydenta Alaksandra Łukaszenkę kontrowersyjnej i częściowo nieuznanej międzynarodowo zmianie konstytucji, nie wszedł w skład utworzonej przez niego Izby Reprezentantów Zgromadzenia Narodowego Republiki Białorusi I kadencji[9]. Zgodnie z Konstytucją Białorusi z 1994 roku jego mandat deputowanego do Rady Najwyższej zakończył się 9 stycznia 2001 roku; kolejne wybory do tego organu jednak nigdy się nie odbyły[16].

Od 1998 roku pełnił funkcję przewodniczącego Białoruskiej Socjaldemokratycznej Hramady (BSdH). W czasie wyborów parlamentarnych w 2004 roku usiłował kandydować z ramienia BSdH do Izby Reprezentantów III kadencji, jednak nie został zarejestrowany jako kandydat. W 2005 roku był rozważany jako jeden z prawdopodobnych kandydatów z ramienia opozycji demokratycznej w wyborach prezydenckich w 2006 roku, jednak wycofał swoją kandydaturę w czasie Kongresu Sił Demokratycznych w październiku 2005 roku. Ostatecznie poparł kandydaturę Alaksandra Milinkiewicza[10].

W późniejszych latach Szuszkiewicz utrzymywał się z udzielania wykładów za granicą. Z zarobionych w ten sposób pieniędzy m.in. utrzymywał biura swojej partii – BSdH. W 2016 roku wyraził zmęczenie pracą na stanowisku jej przewodniczącego związaną z wiekiem, problemami finansowymi i niską aktywnością członków partii[17].

Pod koniec kwietnia 2022 r. trafił na intensywną terapię w związku z następstwami infekcji Covid-19[18]. Zmarł w nocy z 3 na 4 maja 2022 r. Msza żałobna odbyła się 7 maja 2022 r. w mińskiej katedrze. Odprawił ją metropolita mińsko-mohylewski arcybiskup Józef Staniewski. Wraz z nim modlili się m.in. arcybiskup emeryt Tadeusz Kondrusiewicz oraz przewodniczący Konferencji Episkopatu Białorusi biskup witebski Aleh Butkiewicz. Księgę kondolencyjną wystawili w Wilnie białoruscy opozycjoniści[19]. Został pochowany na cmentarzu Północnym w Mińsku[20].

Nagrody i odznaczenia

[edytuj | edytuj kod]

Stanisłau Szuszkiewicz został nominowany przez Lecha Wałęsę w 2007 roku do Pokojowej Nagrody Nobla[28].

Stanisłau Szuszkiewicz jest autorem ponad 150 prac naukowych i 72 wynalazków. Do książek jego autorstwa należą:

  • Tiechnika elektronnogo paramagnitnogo riezonansa. Leningrad: 1980. (ros.).
  • (we współautorstwie z M. Jafimczykiem): Osnowy radioelektroniki. Wyd. 2. Mińsk: 1986. (ros.).
  • (we współautorstwie z Ja. Bildziukiewiczem i W. Huraczeuskim): EBM i mikroprocessor. Mińsk: 1990. (ros.).
  • Nieokommunizm w Biełarusi. Smoleńsk: 2002. (ros.).
  • Majo życcio, krach i uwaskroszannie SSSR. Mińsk: 2013. (biał.).

Życie prywatne

[edytuj | edytuj kod]

Był wyznania rzymskokatolickiego[29].

W latach 1960–1961, będąc inżynierem w Mińskich Zakładach Radiowych, Stanisłau Szuszkiewicz uczył języka rosyjskiego przebywającego w tym czasie w ZSRR Lee Harvey Oswalda, przyszłego domniemanego zabójcę prezydenta Stanów Zjednoczonych Johna Fitzgeralda Kennedy’ego[10].

  1. Zapis według oficjalnego wariantu języka białoruskiego. Alternatywna forma zapisu, przy użyciu białoruskiej łacinki: Stanisłaŭ Stanisłavavič Šuškievič.

Przypisy

[edytuj | edytuj kod]
  1. Zmarł Stanisław Szuszkiewicz, pierwszy lider niepodległej Białorusi. Onet.pl, 2022-05-04. [dostęp 2022-05-04].
  2. a b c Szuszkiewicz 2013 ↓, s. 15.
  3. S. Szuszkiewicz: Moje życie. Oficyna Wydawnicza SGH, 2014.
  4. a b Szuszkiewicz 2013 ↓, s. 11−13.
  5. Szuszkiewicz 2013 ↓, s. 14.
  6. a b Szuszkiewicz 2013 ↓, s. 17.
  7. Szuszkiewicz 2013 ↓, s. 16.
  8. a b c d e f g Encykłapiedyja... s. 237.
  9. a b c d e f g Kto…, s. 259.
  10. a b c d Palitycznaja... s. 1211.
  11. Об обеспечении политической и экономической самостоятельности Республики Беларусь [online], pravo.kulichki.com [dostęp 2023-02-02].
  12. Andrzej Brzeziecki, Małgorzata Nocuń, Łukaszenka. Niedoszły car Rosji, SIW Znak, Kraków 2014, s. 57.
  13. a b Спіс дэпутатаў Вярхоўнага Савета Рэспублікі Беларусь трынаццатага склікання, зарэгістраваных 19 снежня 1995 года. Centralna Komisja Republiki Białorusi ds. Wyborów i Prowadzenia Referendów Krajowych. [dostęp 2020-04-08]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-07-31)]. (biał.).
  14. С. Шарецкий: Постановление Верховного Совета Республики Беларусь от 9 января 1996 г. №4-XIII. pravo.levonevsky.org, 1996-01-09. [dostęp 2018-06-29]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-09-13)]. (ros.).
  15. С. Шарецкий: Постановление Верховного Совета Республики Беларусь от 23 января 1996 г. №38-XIII. pravo.levonevsky.org, 1996-01-23. [dostęp 2019-06-16]. [zarchiwizowane z tego adresu (2019-06-16)]. (ros.).
  16. М. Грыб: Канстытуцыя 1994 года. Narodowy Internetowy Portal Prawy Republiki Białorusi, 1994-03-15. [dostęp 2020-04-28]. [zarchiwizowane z tego adresu (2020-04-28)]. (biał.).
  17. Кастусь Заблоцкі: Станіслаў Шушкевіч закрывае сваю партыю. Białoruskie Radio Racja, 2016-11-29. [dostęp 2021-02-11]. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-12-02)]. (biał.).
  18. Pogrzeb pierwszego przywódcy niepodległej Białorusi [online], MSN [dostęp 2023-02-28] (pol.).
  19. Pogrzeb Stanisława Szuszkiewicza: bez państwowych kondolencji i nie w alei zasłużonych [online], belsat.eu, 18 maja 2022 [dostęp 2023-02-28].
  20. Polski ambasador pożegnał pierwszego przywódcę niepodległej Białorusi śp. Stanisława Szuszkiewicza [online], Kresy24.pl - Wschodnia Gazeta Codzienna [dostęp 2023-02-28] (pol.).
  21. Szuszkiewicz 2013 ↓, s. 24.
  22. Lublin: Trzej prezydenci odebrali doktoraty honoris causa KUL. wiadomosci24.pl, 2009-07-01 22:51. [dostęp 2013-11-05].
  23. Priezidient wrucziła samuju poczetnuju nagradu Szuszkiewiczu. delfi.lt, 2010-07-06. [dostęp 2010-07-06]. (ros.).
  24. Former Leader of Belarus Stanislau Shushkevich to Receive Truman-Reagan Medal of Freedom. Karta'97, 2012-02-18 21:24. [dostęp 2012-02-19]. (ang. • ros.).
  25. Jana Zapolska: Stanisłau Szuszkiewicz uznaharodżany „Miedalom Swabody”. Białoruskie Radio Racja, 2012-02-19. [dostęp 2012-02-19]. (biał.).
  26. Рада Беларускае Народнае Рэспублікі. Гадавік за 2017, 2018 і 2019 гг. [online], radabnr.org, 2020, s. 18, 27 [dostęp 2024-06-13] (biał.).
  27. Сяргей Навумчык, Алексіевіч, Пазьняк, Вольскі, Эрыксан, Белавус. Хто яшчэ ўзнагароджаны мэдалём у гонар БНР-100, „Радыё Свабода”, 27 marca 2019 [dostęp 2024-06-13] (biał.).
  28. Wałęsa zgłosił swojego kandydata do Nagrody Nobla.
  29. Zbigniew Konarski: Katolicy w państwie posttotalitarnym. Przykład Białorusi. pch24.pl. [dostęp 2020-02-29].

Bibliografia

[edytuj | edytuj kod]
  • Centrum Naukowo-Analityczne „Białoruska Perspektywa”: Kto jest kim w Białorusi. Białystok: Podlaski Instytut Wydawniczy, 2000, s. 313, seria: Biblioteka Centrum Edukacji Obywatelskiej Polska – Białoruś. ISBN 83-913780-0-4.
  • pod red. Hienadzia Paszkoua: Encykłapiedyja historyi Biełarusi u 6 tamach. T. 6 Księga 2: Uswieja – jaszyn. Dadatak. Mińsk: „Biełaruskaja encykłapiedyja” imia Pietrusia Brouki, 2003, s. 616. ISBN 985-11-0276-8. (biał.).
  • pod ogólną red. Waleryja Bułhakaua: Palitycznaja historyja niezależnaj Biełarusi (da 2006 h.). Wyd. 2. Białystok, Wilno: Białoruskie Towarzystwo Historyczne, Instytut Białorutenistyki, 2011, s. 1228. ISBN 80-86961-16-8. (biał.).
  • Станіслаў Шушкевіч: Маё жыццё, крах і ўваскрошанне СССР. Mińsk: 2013, s. 472. (biał.).
  • Andrzej Brzeziecki, Małgorzata Nocuń: Łukaszenka. Niedoszły car Rosji. Kraków: SIW Znak, 2014, s. 256. ISBN 978-83-240-3122-1.