Toomas Hendrik Ilves

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Toomas Hendrik Ilves
Estpresident 1c300 8784.jpg
Data i miejsce urodzenia 25 grudnia 1953
Sztokholm
Prezydent Estonii
Okres od 9 października 2006
Przynależność polityczna Partia Socjaldemokratyczna
Poprzednik Arnold Rüütel
Toomas Hendrik Ilves Signature.svg
Odznaczenia
Order Krzyża Orła I Klasy (Estonia) Order Herbu Państwowego I Klasy (Estonia) Order Herbu Państwowego III Klasy (Estonia) Order Krzyża Ziemi Maryjnej I Klasy (Estonia) Wielka Wstęga Orderu Leopolda (Belgia) Krzyż Wielki Orderu Białej Róży Finlandii Wielki Oficer Orderu Narodowego Legii Honorowej (Francja) Order Orła Białego Krzyż Wielki Orderu Honoru (Grecja) Order Zwycięstwa Świętego Jerzego (Gruzja) Order Złotego Runa (Gruzja) Kawaler Krzyża Wielkiego Orderu Lwa Niderlandzkiego (Holandia) Łańcuch Orderu Izabeli Katolickiej (Hiszpania) Order Chryzantemy (Japonia) Order Dostyk I klasy (Kazachstan) Wielki Krzyż ze Złotym Łańcuchem Orderu Witolda Wielkiego (Litwa) Komandor Krzyża Wielkiego Orderu Trzech Gwiazd (Łotwa) Krzyż Wielki Królewskiego Norweskiego Orderu Zasługi Order Królewski Serafinów (Szwecja) Krzyż Wielki Węgierskiego Orderu Zasługi (cywilny) Krzyż Wielki z kollaną Orderu Gwiazdy Rumunii (Rumunia) Krzyż Wielki Orderu Łaźni (Wielka Brytania)

Toomas Hendrik Ilves (wym. [ˈtoːmɑs ˈhendrik ˈilves]; ur. 26 grudnia 1953 w Sztokholmie) – estoński polityk, dyplomata, przewodniczący Partii Socjaldemokratycznej w latach 2001–2002, prezydent Estonii od 9 października 2006.

Życiorys[edytuj]

Urodził się w Szwecji w rodzinie uchodźców z zajętej przez Związek Radziecki Estonii. Ukończył studia z zakresu psychologii na Columbia University i University of Pennsylvania.

W latach 80. pracował jako dziennikarz w Radiu Wolna Europa. Po odzyskaniu przez Estonię niepodległości był ambasadorem w USA, Kanadzie i Meksyku. W latach 1996–1998 po raz pierwszy sprawował urząd ministra spraw zagranicznych. W 1998 wstąpił do partii agrarnej, przekształconej w Partię Ludową, przy udziale której powstał blok wyborczy Umiarkowani i następnie Estońska Partia Umiarkowanych. W wyborach w 1999 Toomas Hendrik Ilves uzyskał mandat do Riigikogu, wkrótce ponownie stanął na czele ministerstwa spraw zagranicznych w koalicyjnym rządzie Marta Laara. Funkcję tę pełnił do 2002, powracając do pracy w Zgromadzeniu Państwowym. Rok wcześniej został przewodniczącym swojego ugrupowania (w 2003 przekształconego w Partię Socjaldemokratyczną), ustąpił już w 2002 po porażce w wyborach samorządowych.

W 2003 został obserwatorem w Parlamencie Europejskim, po akcesji Estonii do UE od maja do lipca 2004 pełnił funkcję europosła. W pierwszych estońskich wyborach w 2004 uzyskał mandat eurodeputowanego. Zasiadał w grupie Partii Europejskich Socjalistów, był wiceprzewodniczącym Komisji Spraw Zagranicznych[1].

23 września 2006 został wybrany na prezydenta Estonii z poparciem socjaldemokratów, Estońskiej Partii Reform i konserwatystów. W kolegium elektorskim, zwołanym po nieudanych głosowaniach w parlamencie, otrzymał 174 głosy, pokonując urzędującego prezydenta Arnolda Rüütela (162 głosy)[2].

29 sierpnia 2011 parlament wybrał go na kolejną kadencję prezydencką. Jego kandydaturę poparło 73 deputowanych, podczas gdy 23 zagłosowało na Indreka Taranda; jeden głos był pusty, dwa były nieważne. Toomas Hendrik Ilves uzyskał wymagane poparcie co najmniej 2/3 głosów (68 głosów) już w pierwszej turze głosowania (poparcia udzielił mu te same ugrupowania co pięć lat wcześniej)[3].

Przypisy

  1. Profil na stronie Parlamentu Europejskiego. [dostęp 2011-08-30].
  2. Ilves defeats Ruutel 174–162 (ang.). baltictimes.com, 25 września 2006. [dostęp 2011-08-30].
  3. Estonia. Toomas Hendrik Ilves ponownie prezydentem. gazeta.pl, 29 sierpnia 2011. [dostęp 2011-08-30].

Bibliografia[edytuj]