Stefan Janusz Bratkowski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Stefan Janusz Bratkowski
Data i miejsce urodzenia 25 lipca 1890
Warszawa
Data i miejsce śmierci 25 listopada 1941
Wilno
Kierownik Konsulatu RP we Wrocławiu
Okres od 1932
do 1936
Poprzednik Aleksy Wdziękoński
Następca Aleksander Dunajecki
Odznaczenia
Krzyż Niepodległości Złoty Krzyż Zasługi Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości

Stefan Janusz Bratkowski (ur. 25 lipca 1890 w Warszawie, zm. 25 listopada 1941 w Wilnie) – oficer Wojska Polskiego, dyplomata, urzędnik konsularny, oficer Związku Walki Zbrojnej, ojciec dziennikarza Stefana Bratkowskiego.

Absolwent Gimnazjum gen. Pawła Chrzanowskiego w Warszawie oraz Politechniki Praskiej (Pražská polytechnica). Wstąpił do polskiej służby zagranicznej pełniąc m.in. funkcje: urzędnika MSZ (1919–1921), konsula w Ostrawie (1921), urzędnika w MSZ (1921–1927), członka Górnośląskiej Komisji Mieszanej (Gemischte Kommission für Oberschlesien) w Katowicach (1927–1929), radcy MSZ (1929–1931) i delegata na rozmowy polsko-niemieckie (1929–1930), urzędnika w Komisariacie Generalnym RP w Gdańsku (1931–1932), kier. konsulatu we Wrocławiu (1932–1936), zastępcy kier. konsulatu generalnego w Monachium (1936). W składzie redakcji wydawanej w Wilnie podziemnej gazetki „Polska w Walce” (1940–1941). Pochowany na Cmentarzu Powązkowskim w Warszawie (kwatera 105-3-28)[1].

W czasie pełnienia funkcji konsula we Wrocławiu uratował 150 rodzin niemieckich Żydów o polskich nazwiskach przed hitlerowskim pogromem, i pomógł im wyjechać z Niemiec do Polski, skąd udali się na Zachód[2].

Odznaczenia: Krzyż Niepodległości, Złoty Krzyż Zasługi, Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Stanisław Łoza (red.): Czy wiesz kto to jest ?, Wydawnictwo Głównej Księgarni Wojskowej Warszawa 1938, s. 69-70

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Bratkowscy. cmentarze.um.warszawa.pl. [dostęp 2019-10-31].
  2. Rzeczpospolita z 13 stycznia 2001