Andrzej Bratkowski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ten artykuł dotyczy inżyniera i polityka. Zobacz też: Andrzej S. Bratkowski – ekonomista.
Andrzej Bratkowski
Data i miejsce urodzenia 10 listopada 1936
Warszawa
Minister gospodarki przestrzennej i budownictwa
Okres od 11 lipca 1992
do 26 października 1993
Poprzednik Andrzej Diakonow (p.o.)
Następca Barbara Blida
Odznaczenia
Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Złoty Krzyż Zasługi Srebrny Krzyż Zasługi Medal 40-lecia Polski Ludowej

Andrzej Wojciech Bratkowski (ur. 10 listopada 1936 w Warszawie) – polski polityk, doktor nauk technicznych, publicysta, poseł na Sejm X kadencji, minister gospodarki przestrzennej i budownictwa w latach 1992–1993.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Po II wojnie światowej wychowywał się w Domu Młodzieży w Krzeszowicach[1]. Ukończył w 1959 studia inżynierskie i magisterskie na Wydziale Budownictwa Lądowego Politechniki Krakowskiej, w 1977 uzyskał stopień doktora nauk technicznych.

W latach 1959–1966 był zatrudniony w wykonawstwie budowlanym na stanowiskach inżynierskich, od majstra do kierownika i naczelnego inżyniera budowy przedsięwzięć budownictwa przemysłowego (Turów-Puławy-Police). Następnie był głównym projektantem organizacji budowy w różnych zakładach przemysłowych (m.in. w Zakładach Azotowych Włocławek) i użyteczności publicznej (m.in. Instytut „Pomnik – Centrum Zdrowia Dziecka” w Warszawie). Pracował także jako adiunkt i kierownik zakładu w instytucie badawczym (ORGBUD 1977–1986) oraz dyrektor biur projektowo-badawczych budownictwa przemysłowego (SYSTEM 1972–1976 i BISTYP 1986–1990). W drugiej połowie lat 80. pełnił funkcję sekretarza generalnego i wiceprzewodniczącego Polskiego Związku Inżynierów i Techników Budownictwa. Od 1994 jest członkiem Akademii Inżynierskiej w Polsce.

W 1989 został wybrany posłem X kadencji z listy Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej. Do partii należał od 1956 do rozwiązania, w 1990 wstąpił do Poselskiego Klubu Pracy. Po skróceniu kadencji Sejmu bez powodzenia kandydował w wyborach w 1991 do Sejmu z listy „Solidarności Pracy”. Później związany z Unią Pracy, był jej kandydatem do parlamentu w wyborach w 1997.

W rządzie Hanny Suchockiej objął stanowisko ministra gospodarki przestrzennej i budownictwa. Doradzał i działał społecznie w radach programowych kilku fundacji (m.in. „SOS” Jacka Kuronia).

Był członkiem rad nadzorczych organizacji gospodarczych (m.in. Wojskowej Agencji Mieszkaniowej), działał w samorządzie zawodowym inżynierów budownictwa (wiceprezes Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa); był też członkiem Rady Naukowej Instytutu Techniki Budowlanej i Rady Zamówień Publicznych. W drugim rządzie Marka Belki zajmował stanowisko wiceministra infrastruktury.

Wspólnie z bratem Stefanem Bratkowskim jest autorem książki Gra o jutro (wydanej przez PIW). Współtworzył raport O nowy ład budowlany '81, opublikował wiele artykułów i prac naukowych z zakresu organizacji, ekonomiki i zarządzania w budownictwie i mieszkalnictwie (w tym rozprawę Zasady zachowania struktury organizacyjnej budownictwa wydaną w 1990 przez Politechnikę Krakowską). W 2006 ukazała się, również w wydawnictwie PIW, jego książka Bezbronne braterstwo: Kraków – Budapeszt 1956[2].

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]