Strobicz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
POL COA Strobicz.svg

Strobicz (Strubicz, Strubitz) – polski herb szlachecki z indygenatu.

Opis herbu[edytuj | edytuj kod]

Istnieją rozbieżne opinie na temat wyglądu tego herbu. Juliusz Karol Ostrowski, posiłkując się m.in. Siebmacherem, podaje następujący opis[1]:

Tarcza czwórdzielna w krzyż, z polem sercowym.

W polach I i IV, czerwonych, topór srebrny.

W polu II dzielonym w słup, z lewej srebrnym, z prawej czerwonym, orzeł dwugłowy, z prawej czerwony, z lewej srebrny.

Pole III jak pole II z układem barw odwrotnym;

W polu V, dzielonym w skos, od góry złotym, od dołu błękitnym, kozica dzielona w skos - od góry czarna, od dołu złota.

Klejnot nieznany.

Barwy labrów nieznane.

Z opisem takim nie zgadza się Józef Szymański[2], na którego zdaniu oparł się też Tadeusz Gajl. Wedle niego pole sercowe jest dzielone w pas, a zwierzę, opisywane jako daniel, jest barwy naturalnej z językiem czerwonym i ogonem złotym oraz takąż obrożą, przepołowione czarną kreską (Szymański). Wizerunek herbu znalazł się też u Wiktora Wittyga, ale nie może on posłużyć do poprawnej rekonstrukcji, gdyż jest pozbawiony barw oraz szczegółów[3]. Ponieważ pole sercowe zawiera herb rodowy rodziny Strubitzów, zaś według Siebmachera herb tej rodziny był dzielony w skos, opis godeł pochodzący od Ostrowskiego jest bardziej słuszny. Tak jak u Ostrowskiego godła ukształtowano też na jednym z ekslibrisów Macieja Strobicza[4]. Szymański natomiast przekazuje cenną informację na temat klejnotu, którym według niego jest daniel wyskakujący, jak w godle, między dwoma skrzydłami orlimi złotymi[2]. Natomiast na ekslibrisie klejnoty są trzy - I jak u Szymańskiego, ale zwrócony w prawo, II - godło z pól I i IV, zwrócone w lewo, III - godło z pola II[4].

Na ilustracji podajemy rekonstrukcję z godłami jak u Ostrowskiego i w ekslibrisie i z klejnotem Szymańskiego.

Najwcześniejsze wzmianki[edytuj | edytuj kod]

Herb z indygenatu (Szymański pisze o nobilitacji) dla Macieja Strubicza, sekretarza królewskiego, 24 lutego 1563, przy okazji której do rodowego herbu Strobicza dołączono herb cesarski TęczyńskichTopór udostojniony orłami[2]. Zachowała się pieczęć z tym herbem z roku 1571[3].

Herbowni[edytuj | edytuj kod]

Ponieważ herb Strobicz był herbem własnym, prawo do posługiwania się nim przysługuje tylko jednemu rodowi herbownemu:

Strobicz (Strobycz, Strubicz, Strubitz).

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Juliusz Karol Ostrowski: Księga herbowa rodów polskich. T. 2. Warszawa: Główny skład księgarnia antykwarska B. Bolcewicza, 1897, s. 55.
  2. a b c Józef Szymański: Herbarz rycerstwa polskiego z XVI wieku. Warszawa: DiG, 2001, s. 270. ISBN 83-7181-217-5.
  3. a b Wiktor Wittyg: Nieznana szlachta polska i jej herby. Kraków: UJ, 1908, s. 308.
  4. a b Hanna Widacka: Muzeum-Pałac w Wilanowie - Herb Macieja Strubicza. [dostęp 26 września 2010].