Strzelce (województwo świętokrzyskie)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Artykuł 50°28′26″N 21°2′0″E
- błąd 39 m
WD 50°32'N, 21°2'E
- błąd 19664 m
Odległość 3 m
Strzelce
wieś
Państwo  Polska
Województwo  świętokrzyskie
Powiat staszowski
Gmina Oleśnica
Liczba ludności  350
Strefa numeracyjna 41
Kod pocztowy 28-220[1]
Tablice rejestracyjne TSZ
SIMC 0257383
Położenie na mapie gminy Oleśnica
Mapa lokalizacyjna gminy Oleśnica
Strzelce
Strzelce
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Strzelce
Strzelce
Położenie na mapie województwa świętokrzyskiego
Mapa lokalizacyjna województwa świętokrzyskiego
Strzelce
Strzelce
Położenie na mapie powiatu staszowskiego
Mapa lokalizacyjna powiatu staszowskiego
Strzelce
Strzelce
Ziemia50°28′26″N 21°02′00″E/50,473889 21,033333

Strzelcewieś w Polsce położona w województwie świętokrzyskim, w powiecie staszowskim, w gminie Oleśnica[2].

Wieś w powiecie wiślickim województwa sandomierskiego w latach 70. XVI wieku należała do wojewody krakowskiego Piotra Zborowskiego[3]. W latach 1975–1998 miejscowość położona była w województwie kieleckim.

Przez wieś przebiega droga wojewódzka nr 757 z Opatowa do Stopnicy.

Części wsi[edytuj | edytuj kod]

Integralne części wsi Strzelce[4][5]
SIMC Nazwa Rodzaj
1019349 Czarny Koniec część wsi
0257408 Młyn część wsi
0257414 Na Błoniu część wsi
0257420 Pasterka część wsi
0257437 Podetrzcie część wsi

Historia[edytuj | edytuj kod]

W połowie XV w. wieś posiadała kościół parafialny. Został on prawdopodobnie ufundowany przez jednego z Oleśnickich. Z łanów kmiecych, folwarku, karczmy i od zagrodników oddawano miejscowemu plebanowi dziesięcinę o wartości 5 grzywien. Według Długosza w skład parafii wchodziły wsi Strzelce i Pieczonogi. Uposażeniem proboszcza były trzy pola: jedno zwane Strug, drugie w pobliżu miejsca nazywanego Czarnym Brodem, a trzecie wraz z wsią Pieczonogi (wówczas Pieczeniegi). Właścicielem wsi był Andrzej Oleśnicki.

Prawdopodobnie pod koniec XVI w. parafia w Strzelcach została włączona do parafii w Oleśnicy a kościół uległ zniszczeniu. Przyczyną mógł być brak funduszy lub rozszerzający swe wpływy ruch braci polskich. Józef Szymański w pracy „Szlakiem Braci Polskich” wspomina o związkach tej miejscowości z działalnością braci polskich[6].

Według rejestru poborowego powiatu wiślickiego z 1579 r. wieś miała 12 osadników na 6 łanach i 3 biednych. Strzelce były własnością kasztelana krakowskiego.

W XIX w. znajdował się tu folwark i młyn wodny. W 1827 r. w Strzelcach było 35 domów i 267 mieszkańców. W czasie II wojny światowej 1 sierpnia 1944 r. oddziały Batalionów Chłopskich dowodzone przez Piotra Pawlinę i Jana Sowę zaatakowały tabor wojskowy który zatrzymał się we wsi. W czasie bitwy zginęło 14 żołnierzy niemieckich a 9 rozbrojono[7].

Osoby związane ze Strzelcami[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Oficjalny Spis Pocztowych Numerów Adresowych poprzez wyszukiwarkę. Poczta Polska S.A., styczeń 2013. [dostęp 2015-03-26].
  2. Główny Urząd Statystyczny: Rejestr TERYT. [dostęp 2013-04-5].
  3. Województwo sandomierskie w drugiej połowie XVI wieku. ; Cz. 2, Komentarz, indeksy, Warszawa 1993, s. 109.
  4. Rozporządzenie Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 13 grudnia 2012 r. w sprawie wykazu urzędowych nazw miejscowości i ich części (Dz.U. z 2013 r. poz. 200)
  5. TERYT (Krajowy Rejestr Urzędowego Podziału Terytorialnego Kraju). Główny Urząd Statystyczny. [dostęp 18.11.2015].
  6. Józef Szymański, Szlakiem Braci Polskich. Przewodnik turystyczny po Kielecczyźnie., Kielce 1962, s. 165.
  7. Bogdan Hillebrandt, Partyzantka na Kielecczyźnie 1939 - 1945, Warszawa 1967, s.543.
  8. [Teresa Romańska-Faściszewska, Oleśnica. Wydawnictwo ALLELUJA, Kraków 2007, ​ISBN 978-83-89660-74-9​. Rozdział: „Zygmunt Stojowski-kompozytor”, s. 134.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Teresa Romańska-Faściszewska, Oleśnica. Wydawnictwo ALLELUJA, Kraków 2007, ​ISBN 978-83-89660-74-9​.
  • Filip Sulimierski, Bronisław Chlebowski, Władysław Walewski, Słownik Geograficzny Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich, Warszawa 1880, Tom XI, s. 457