Sygnały dawane przez dyżurnego ruchu

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Obecnie w Polsce na kolei stosuje się tylko jeden sygnał dawany przez dyżurnego ruchuRd 1[1]. W przeszłości stosowano także sygnały Rd 2, Rd 3 i Rd 4[2].

Rd 1[edytuj | edytuj kod]

Sygnał Rd 1 Nakaz jazdy przy wyprawianiu pociągów podaje dyżurny ruchu, a przy przepuszczaniu pociągów – dyżurny ruchu lub nastawniczy na każdorazowe polecenie dyżurnego ruchu, wtedy, gdy jest to wymagane odpowiednimi przepisami lub instrukcjami[1].

Dzienny sygnał Rd 1 ma postać okrągłej białej tarczki z zieloną obwódką, która jest poruszana pionowo. Sygnał nocny to latarka z zielonym światłem poruszana pionowo[1].

Sygnały historyczne wycofane z użycia[edytuj | edytuj kod]

Dawniej stosowano także sygnały:

  • Rd 2 „Stosować skrócony czas jazdy” – trójkątna tarczka pomalowana z obu stron na kolor biały z czerwoną obwódką i czarną literą „S”, pokazywana w kierunku zbliżającego się pociągu.
    Sygnał Rd 2 oznacza, że należy stosować skrócony czas jazdy pociągu do następnego posterunku następczego[a][2].
  • Rd 3 „Wydłużyć czas jazdy” – prostokątna tarczka, pomalowana z obu stron na kolor biały z czerwoną obwódką i czarną literą „W”, pokazywana w kierunku zbliżającego się pociągu. Sygnał Rd 3 oznaczał, że należy wydłużyć czas jazdy pociągu do następnego posterunku następczego[a][2].
  • Rd 4 „Powiadomienie dróżników przejazdowych o odjeździe pociągu” – jeden długi dźwięk dawany dzwonkiem aparatu telefonicznego – dla pociągu kierunku nieparzystego, zaś dwa długie dźwięki – dla pociągu kierunku parzystego. Sygnały te służą do zawiadamiania dróżników przejazdowych o mającym nastąpić odjeździe pociągu[a][2].

Uwagi[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c Sygnał podawał dyżurny ruchu lub na jego polecenie wyznaczony pracownik.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c PKP Polskie Linie Kolejowe: Ie-1. Instrukcja sygnalizacji, Warszawa, 2007.
  2. a b c d Polskie Koleje Państwowe: E1. Przepisy sygnalizacji na Polskich Kolejach Państwowych, Wydawnictwa Komunikacji i Łączności, 1976.