Symieon Biekbułatowicz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Symieon Biekbułatowicz
Wielki Książę Moskiewski
Okres panowania od 1575
do 1576
Poprzednik Iwan IV Groźny
Następca Iwan IV Groźny
Dane biograficzne
Data urodzenia ?
Data śmierci 26 grudnia 1615?/5 stycznia 1616
Ojciec Biek-Bułat
Żona Anastazja mścisławska
Ślub Symieona Biekbułatowicza z Anastazją mścisławską

Symieon Biekbułatowicz (urodzony jako Sain-Bulat; ur. w I połowie XVI wieku - zm. 26 grudnia 1615?/5 stycznia 1616 w Moskwie) - formalny wielki książę moskiewski w latach 1575-6 u boku Iwana IV Groźnego, chan kasymski od 1567, książę twerski od 1576 do 1585 roku.

Był synem Biek-Bułat sultana, prawnukiem chana Wielkiej Ordy Ahmed-chana, a także bezpośrednim potomkiem Czyngis-chana. W 1573 roku przyjął chrzest i imię Symeon. Jesienią 1575 roku Iwan IV przekazał mu władzę, gdy udał się do Polski ubiegać się o koronę po ucieczce Henryka Walezego. Niestabilność psychiczna Iwana powodowała już wcześniej, że groził abdykacją lub wstąpieniem do klasztoru (m.in. w 1564). Dotychczasowy car do siebie kazał się zwracać jako do kniazia Iwana moskiewskiego, ale w nadaną sobie część księstwa włączył: Moskwę, Psków, Rostów, Dmitrow, Staricę, Rżew i Zubcow. Iwan mieszkał też wciąż w Moskwie i kontrolował królewskie regalia. Formalnie też zwrócił się do Symieona o zgodę na konfiskatę majątków nieprzychylnych mu bojarów. W tym okresie w otoczeniu Iwana IV pojawiły się nowe postaci: Dymitr i Borys Godunow, Bogdan Bielski, Atanazy Nagoj i jego brat. W trakcie panowania Symieon brał udział w wojnach inflanckich, a także poślubił Anastazję mścisławską praprawnuczkę Iwana III Srogiego. Symieon Biekbułatowicz został odsunięty od władzy w po jedenastu miesiącach, ale w zamian otrzymał tytuł wielkiego księcia twerskiego oraz Torżek we władanie.

Fiodor I pozbawił go władzy w tych miejscach w 1585 i włączył je bezpośrednio pod swoją władzę. W 1595 roku oślepł, winą za to obarczył hiszpańskie wino, przysłane przez Borysa Godunowa. Gdy ten rok później został carem, zmusił poddanych do uznania, że Symieon nie jest carem. 3 kwietnia 1606 roku Dymitr Samozwaniec I zmusił go do wstąpienia do Monastyru Świętego Cyryla Biełozierskiego, gdzie przyjął imię zakonne Stefan. Kolejny car Wasyl IV Szujski przeniósł go do monasteru Sołowki. W 1612 książę Pożarski za radą Soboru Ziemskiego przeniósł go z powrotem do pierwszego monastyru. Car Michał I Romanow pozwolił mu wrócić do Moskwy do Monasteru Simonowskiego. Zmarł w 1616 roku. Pochowano go w tymże monastyrze obok żony, która także została mniszką i zmarła w 1607 roku.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]