Szaserzy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Francuski oficer szaserów z 1812 r. (mal. Théodore Géricault)

Szaserzy (fr. chasseurs à cheval lub chasseurs à pied; od chasseur – strzelec, myśliwy, à chevalkonny, à piedpieszy) – rodzaj najpierw piechoty, potem również lekkiej jazdy, powstały w armiach zachodnioeuropejskich w połowie XVIII wieku.

W wojsku francuskim pierwsze oddziały strzelców pieszych i konnych (tzw. regiment szaserów Fischera) utworzono w trakcie wojny o sukcesję austriacką. W 1756 pułk liczył 5 kompanii piechoty (po 40 ludzi) i 4 kompanie jazdy (po 75 konnych)[1].

W 1788 roku utworzono 12 pułków jazdy uzbrojonej w karabinki, przeznaczonej do działań rozpoznawczych i osłonowych. Nosiły one nazwy prowincji, w których teoretycznie miały być formowane i uzupełniane. Najbardziej znane oddziały to chasseurs de Vincennes (1838) i chasseurs d'Orléans (1842)[potrzebny przypis].

Szaserzy Księstwa Warszawskiego[edytuj | edytuj kod]

Wojsko Polskie Księstwa Warszawskiego dysponowało czterema pułkami strzelców konnych (szaserów):

Szaserzy Królestwa Polskiego[edytuj | edytuj kod]

Strzelcy konni w II Rzeczypospolitej[edytuj | edytuj kod]

Tradycje szaserów w okresie międzywojennym kontynuowało w wojsku polskim dziesięć pułków kawalerii.

 Osobny artykuł: Strzelcy konni II RP.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. The Cavalry (pod red. Jamesa Lawforda). Maidenhead, 1976, s. 111.