Tadeusz Białek

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Tadeusz Białek
generał brygady generał brygady
Data i miejsce urodzenia 10 czerwca 1918
 Polska
Data śmierci 11 września 1998
Przebieg służby
Lata służby 1943-1978
Siły zbrojne Siły Zbrojne Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej
Główne wojny i bitwy II wojna światowa
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Order Sztandaru Pracy II klasy Srebrny Krzyż Zasługi Medal 10-lecia Polski Ludowej Medal 30-lecia Polski Ludowej Medal 40-lecia Polski Ludowej Medal Zwycięstwa i Wolności 1945 Złoty Medal „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny” Srebrny Medal „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny” Brązowy Medal „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny” Medal Za udział w walkach o Berlin Srebrny Medal „Za zasługi dla obronności kraju” Brązowy Medal „Za zasługi dla obronności kraju” Odznaka 1000-lecia Państwa Polskiego Order Czerwonego Sztandaru Medal „Za Wyzwolenie Warszawy” Medal „Za zdobycie Berlina” Medal 20-lecia Zwycięstwa w Wielkiej Wojnie Ojczyźnianej 1941-1945 Medal 30-lecia Zwycięstwa w Wielkiej Wojnie Ojczyźnianej 1941-1945 Medal 40-lecia Zwycięstwa w Wielkiej Wojnie Ojczyźnianej 1941-1945
Grób gen. bryg. Tadeusza Białka i jego żony Marii

Tadeusz Białek (ur. 10 czerwca 1918, zm. 11 września 1998) – generał brygady Wojska Polskiego.

Podczas II wojny światowej, po napaści Niemiec na ZSRR został w 1941 wcielony do Armii Czerwonej. Brał m.in. udział w walkach odwrotowych w rejonie Połtawy i w obronie Charkowa, a następnie po wycofaniu Polaków z radzieckich oddziałów liniowych był żołnierzem batalionu pracy w Kazaniu, gdzie uczęszczał na Budowlany Kurs Inżynieryjny. Od 1943 w formowanych na terenie ZSRR jednostkach Wojska Polskiego; wyznaczony na zastępcę dowódcy kompanii ds. polityczno-wychowawczych w 1 Brygadzie Pancernej im. Bohaterów Westerplatte w Darnicy. Brał udział w walkach 2 Armii WP pod Budziszynem.

W 1945 mianowany zastępcą dowódcy 16 Dywizji Piechoty ds. polityczno-wychowawczych. Następnie przez wiele lat był oficerem pionu kwatermistrzowskiego w Marynarce Wojennej i w Departamencie Budownictwa MON. W 1955 r. objął funkcję szefa Departamentu Budownictwa w Głównym Zarządzie Tyłów WP. Od 1956 r. szef Departamentu Kwaterunkowego w Głównym Kwatermistrzostwie WP, a w latach 1957-1961 zastępca szefa Departamentu Służby Kwaterunkowo-Budowlanej ds. technicznych. W latach 1961-1966 szef Departamentu Służby Kwaterunkowo-Budowlanej, a w latach 1966-1971 szef Inspektoratu Budownictwa i Zakwaterowania Wojskowego. W 1963 roku awansowany do stopnia generała brygady. Długoletni zastępca Głównego Kwatermistrza WP (1962-1971).

W latach 1971-1975 attaché handlowy i radca handlowy Ambasady PRL w Moskwie. W 1975 pracował też w spółce handlowej w Londynie. Na stanowiskach tych zajmował się dostawami uzbrojenia i wyposażenia dla wojska. W 1978 roku przeszedł do dyspozycji MON i został zwolniony z zawodowej służby wojskowej. W 1987 r. wszedł w skład polskiej sekcji ruchu „Emerytowani Generałowie na rzecz Pokoju i Rozbrojenia”.

Odznaczenia i wyróżnienia[edytuj]

Bibliografia[edytuj]

  • H.P. Kosk, Generalicja Polska, tom I, Oficyna Wydawnicza „Ajaks”, Warszawa - Pruszków 1999;
  • L. Kowalski, Generał ze skazą, Wydawnictwo Rytm, Warszawa 2001;
  • J. Królikowski, Generałowie i admirałowie Wojska Polskiego 1943–1990, tom I: A –H, Toruń 2010, s. 147-149 (z fotografią)
  • J. Przymanowski, Studzianki, Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, Warszawa 1966;
  • Wojskowy Przegląd Historyczny, kwartalnik, 1963-1971;
  • Wojskowy Przegląd Historyczny, 1987, nr 3 (121), str. 229