Tadeusz Heftman

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Tadeusz Heftman
Data i miejsce urodzenia 1906
Sosnowiec
Data śmierci 1995
Zawód inżynier radiotechnik

Tadeusz Heftman (ur. 1906 w Sosnowcu, zm. 1995 w Wielkiej Brytanii[1]) – inżynier radiotechnik, pionier krótkofalarstwa w Polsce; syn adwokata Eugeniusza Heftmana; absolwent IV Liceum Ogólnokształcącego im. Stanisława Staszica w Sosnowcu (matura 1924/25).

Już we wczesnej młodości przejawiał ogromne zdolności konstruktorskie – budował odbiorniki i nadajniki radiowe, a jednocześnie nie wykazywał większego zainteresowania nauką. Jednak na politechnice w Grenoble uzyskał dyplom i tytuł inżyniera elektronika.

Na początku 1924 roku w Sosnowcu działała już jedna z najstarszych organizacji radioamatorskich w Polsce – Komitet Szkolenia Młodzieży w Radjotechnice. Będąc członkiem tej organizacji, 6 grudnia 1925 roku Tadeusz Heftman, używając znaku TPAX, przeprowadził pierwszą potwierdzoną amatorską łączność z radioamatorem holenderskim N0PM. Pół roku później w kwietniu 1926 roku pod tym samym znakiem TPAX przeprowadził pierwszą łączność międzykontynentalną z amerykańskim krótkofalowcem U1AAO.

Daty te uznaje się za narodziny polskiego krótkofalarstwa, od tego bowiem czasu następuje jego dynamiczny rozwój; w grudniu 1925 r. powstaje pierwsze na świecie biuro QSL.

Tadeusz Heftaman przed wojną był pracownikiem Warszawskiej Wytwórni Radiotechnicznej AVA, której najbardziej znanym wyrobem była Lacida – polska maszyna szyfrująca, odpowiednik niemieckiej Enigmy.

W listopadzie 1940 r. w Stanmore, na północny zachód od Londynu, zaczęły działać Polskie Warsztaty Radiowe, których głównych konstruktorem został, zatrudniony przez Wojsko Polskie, pracownik cywilny inż. Heftman. Tutaj właśnie Heftman projektował radiostacje dla polskiego wywiadu – Oddziału II Sztabu Głównego Naczelnego Dowództwa Wojska Polskiego. Kierował też wytwarzaniem zminiaturyzowanych radiostacji własnego pomysłu (od 1944 r. produkowano ich około tysiąca rocznie) dla ruchu oporu w krajach okupowanych.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]