Tadeusz Poklewski-Koziełł

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Tadeusz Szczepan Poklewski-Koziełł
Data i miejsce urodzenia 16 stycznia 1932
Kostyki
Data i miejsce śmierci 26 września 2015
Łódź
profesor nauk archeologicznych
Alma Mater Uniwersytet Łódzki
Doktorat 1961
Habilitacja 1975
Instytut Historii Materialnej PAN
Profesura 28 lutego 1995[1]
Uczelnia Uniwersytet Łódzki
Instytut Archeologii i Etnologii Polskiej Akademii Nauk
Odznaczenia
Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Złoty Krzyż Zasługi Złoty Medal „Zasłużony Kulturze Gloria Artis”

Tadeusz Szczepan Poklewski-Koziełł (ur. 16 stycznia 1932 w majątku Kostyki, zm. 26 września 2015 w Łodzi[2]) – polski archeolog, profesor Instytutu Archeologii i Etnologii PAN.

Urodził się w majątku Kostyki w powiecie wilejskim[3]. Był synem Tadeusza ziemianina, prawnika weterana wojny 1920 odznaczonego Krzyżem Walecznych, w czasie II wojny światowej oficera AK rozstrzelanego 10 lipca 1942 w Wilejce oraz z Magdaleny z Niezabytowskich[4]. W 1945 znalazł się w Łodzi gdzie w 1949 podjął studia z zakresu historii sztuki na Uniwersytecie Łódzkim u profesora Rajmunda Gostowskiego kierunek ten został jednak zlikwidowany i Tadeusz Poklewski przeniósł się na archeologię do profesora Konrada Jażdżewskiego, którego od roku 1950, został współpracownikiem w ramach Kierownictwa Badań nad Początkami Państwa Polskiego. Od 1952 zajął się gromadzeniem źródeł do zagadnienia wczesnośredniowiecznych mis brązowych z terenu Europy Temat ten stał się podstawą Jego tezy doktorskiej obronionej w 1961, zakończonej publikacją. Kolejną był artykuł zawierający społeczną analizę pochówków z wczesnośredniowiecznego cmentarzyska w Lutomiersku k. Łodzi (1959 r.) oraz opracowania wyników badań Kolegiaty Tumskiej (1960). Dorobek ten owocował udziałem Tadeusza Poklewskiego w studiach na Uniwersytecie Poitiers w 1961. W latach 1969–1972 prowadził badania i wykopaliska w Spicymierzu, które były podstawą jego pracy habilitacyjnej obronionej w 1975 w Instytucie Historii Materialnej PAN w Warszawie. Głównym przedmiotem zainteresowań i kolejnych badań były założenia obronne, zamki w Besiekierach (1971), Łęczycy (1973–1974), Lutomiersku (1976), Kaliszu (1980–1987). Wreszcie wieloletnie (1972–1980) badania zamku w Bolesławcu nad Prosną, zakończone stworzeniem rezerwatu archeologiczno-architektonicznego. W latach 1980 oraz 1988–1995 kierował badaniami miasta Dąbrówna, zniszczonego przez pożar przed bitwą grunwaldzką. W roku 1991 zaproszony został, jako jedyny polski uczony, do podjęcia trzyletnich badań zamku Koenigsbourg w Alzacji. Tadeusz Poklewski był członkiem Łódzkiego Towarzystwa Naukowego i Kaliskiego Towarzystwa Przyjaciół Nauk. Za swoja prace odznaczony został Krzyżami Oficerskim i Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski, Złotym Krzyżem Zasługi, złotą odznaką „Zasłużony Kulturze – Gloria Artis”[5]. Został pochowany na Cmentarzu Komunalnym Doły w Łodzi. Żoną profesora była Krystyna Poklewska, historyk literatury.

Wybrane publikacje[edytuj | edytuj kod]

  • Średniowieczne zamki między Prosną i Pilicą. Łódź 1992.
  • Rubież Prosny i Baryczy 1333–1401. Fortyfikacje stałe. Łódź 1994.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Prof. dr hab. Tadeusz Szczepan Poklewski-Koziełł, [w:] baza „Ludzie nauki” portalu Nauka Polska (OPI) [online] [dostęp 2019-08-17].
  2. Tadeusz Poklewski-Koziełł (pol.). nekrologi.wyborcza.pl. [dostęp 2015-09-29].
  3. Wg. nekrologu opublikowanego przez rodzinę
  4. Tadeusz Szczepan Poklewski-Koziełł Mój Ojciec Porucznik rezerwy Tadeusz Poklewski--Koziełł 7 X 1890–10 VII 1942 wyd. Łódź 2013
  5. Jan Gromnicki Prof. dr hab. Tadeusz Poklewski-Koziełł, archeolog, badacz i konserwator zabytków architektury (1932–2015) [w:] "Wiadomości Konserwatorskie" 43/2015 s.120-121