Spycimierz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Spycimierz
Spycimierz
Państwo  Polska
Województwo łódzkie
Powiat poddębicki
Gmina Uniejów
Liczba ludności (2006) 380
Strefa numeracyjna (+48) 63
Kod pocztowy 99-210
Tablice rejestracyjne EPD
SIMC 0298873
Położenie na mapie województwa łódzkiego
Mapa lokalizacyjna województwa łódzkiego
Spycimierz
Spycimierz
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Spycimierz
Spycimierz
Położenie na mapie świata
Mapa lokalizacyjna świata
Spycimierz
Spycimierz
Ziemia 51°56′54″N 18°46′30″E/51,948333 18,775000
Parafia Spycimierz

Spycimierz (lub Spicymierz, Spicimierz) – wieś w Polsce położona w województwie łódzkim, w powiecie poddębickim, w gminie Uniejów. W Spycimierzu na Boże Ciało układane są dywany kwiatowe.

Wieś arcybiskupstwa gnieźnieńskiego w powiecie szadkowskim województwa sieradzkiego w końcu XVI wieku[1]. W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa konińskiego.

Nazwa[edytuj]

Nazwa miejscowości pochodzi od męskiego imienia słowiańskiego Spycimir, które występuje również w formie Spycimierz. Miejscowość w staropolskiej formie Spicimir notuje Gall Anonim w swojej Kronice polskiej spisanej w latach 1112–1116[2].

Historia[edytuj]

Wieś położona na południe od Uniejowa. Istniał tu gród, wspomniany w kronice Galla Anonima pod r. 1107, zbudowany na miejscu, w którym krzyżowały się szlaki piesze: z Pomorza na Ruś oraz z Łęczycy do Kalisza. Był to obiekt pierścieniowaty, o stosunkowo niewielkich rozmiarach. Urządzenia obronne składały się z wału drewniano - ziemnego o konstrukcji rusztowej, zwieńczonego drewnianym ostrokołem. W grodzie tym w toku walk ze Zbigniewem Bolesław Krzywousty więził arcybiskupa Marcina, stronnika swego brata. Warownia spicymierska była siedzibą kasztelana i przetrwała w tym charakterze do początków XIV stulecia, czyli do przejścia grodu w prywatne ręce. Gall Anonim odnotował, że pod Spicymierz w 1108 r. latem zapuścił się zbrojny oddział Pomorzan. Spicymierz wymieniony jest także w bulli papieża Innocentego II w 1136 r. jako gród książęcy.

Kasztelania spicymierska wchodziła w skład Księstwa Sieradzkiego i obejmowała na prawym brzegu Warty tereny do rzeki Ner. Kasztelan spicymierski został wymieniony w dokumencie Konrada Mazowieckiego z 1236 r. W bliżej nieznanych okolicznościach przed 1331 r. gród przeszedł w prywatne ręce Pawła Ogończyka. Upadek grodu nastąpił w 1331 r. kiedy to Krzyżacy, podążający na umówione spotkanie z Janem Luksemburskim pod Kaliszem skorzystali z przepraw przez Wartę właśnie w rejonie Spicymierza. Stary gród został wtedy doszczętnie zniszczony: „Podłożyli ogień i gród spalili, ponieważ w inny sposób dobyć go nie mogli” (według zeznań Pawła Ogończyka na procesie przeciw Krzyżakom). Badania archeologiczne wykazały, iż w jakiś czas po spaleniu w miejscu byłej warowni, wykorzystując resztki wału obronnego, usypano niewielki stożek, na którym wzniesiono drewniane umocnienia. W ten sposób powstał drewniany „zameczek” pełniący funkcję prywatnej siedziby.

W XIV w. Spicymierz utracił znaczenie na rzecz sąsiedniego Uniejowa. Obecnie grodzisko bardzo wyraźnie wyodrębnia się spośród otaczających go łąk: usytuowane jest pomiędzy nurtem rzeki a starorzeczem, tuż pod wsią. Prowadzi do niego polna droga. Miejsce to okoliczna ludność nazywa „Górą” lub „Kasztelanką”.

Turystyka[edytuj]

Współczesna wieś słynna jest z układanych dywanów kwiatowych w dniu procesji Bożego Ciała. Na terenie wsi znajduje się 5 bunkrów z okresu II wojny światowej. Znajdują się w nim także pozostałości obronnych wałów grodziska funkcjonującego do XIV wieku.

Przypisy

  1. Województwo sieradzkie i województwo łęczyckie w drugiej połowie XVI wieku. Cz. 2, Komentarz, indeksy, Warszawa 1998, s. 67.
  2. Monumenta Poloniae Historica, tom I. Lwów: Akademia Umiejętności w Krakowie, 1864, s. 453

Bibliografia[edytuj]

  • A. Ruszkowski: Sieradz i okolice. Sieradz, 2000

Linki zewnętrzne[edytuj]