Telekonwerter

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Telekonwerter zamocowany między obiektywem a aparatem.

Telekonwerter – zespół soczewek mocowany pomiędzy aparatem fotograficznym a obiektywem lub na obiektywie, w celu powiększenia centralnej części obrazu podawanego przez obiektyw fotograficzny. Zestawienie telekonwertera i obiektywu podstawowego ma działanie podobne do obiektywu długoogniskowego, od którego często jest tańsze i lżejsze, ale wprowadza dodatkowe aberracje optyczne, a czasem także winietowanie.

Obraz na matówce aparatu fotograficznego:

Telekonwerter klasyczny[edytuj | edytuj kod]

Olympus EC-20 z telekonwerterem pomiędzy obiektywem a aparatem

Klasyczny telekonwerter montuje się pomiędzy aparatem fotograficznym a obiektywem. Jest on zbudowany z grupy soczewek, które razem działają jak soczewka rozpraszająca. Położenie obiektywu względem telekonwertera jest takie, aby obraz podawany przez sam obiektyw powstawał pomiędzy soczewkami telekonwertera a jego ogniskiem pierwszym (przedmiotowym). W ten sposób obraz ten stanowi obiekt pozorny dla telekonwertera, który z kolei przekształca go w obraz rzeczywisty, powiększony. Jeśli na przykład obraz tworzony przez sam obiektyw powstaje w połowie odległości między soczewką rozpraszającą a jej ogniskiem, to obraz wynikowy powstanie w jej odległości ogniskowej (w ognisku przedmiotowym soczewki) z czego wynika, że będzie powiększony dwukrotnie. Otrzyma się w ten sposób telekonwerter . Najczęściej spotykanymi telekonwerterami są 1,4× i 2×, rzadziej 3×.

Telekonwerter zwiększa w przybliżeniu dwukrotnie ogniskową obiektywu, zmniejszając jednocześnie 4 razy jasność (co odpowiada dwukrotnemu zwiększeniu liczby przesłony) i zmniejsza około 2 razy rozdzielczość obiektywu. Np. telekonwerter z obiektywem 2,8/135 mm o rozdzielczości 100 lpmm będzie odpowiednikiem obiektywu 5,6/270 mm o rozdzielczości 50 lpmm.

Telekonwerter nasadkowy[edytuj | edytuj kod]

Aparat fotograficzny z nasadkowym telekonwerterem na obiektywie

Telekonwerter nasadkowy jest afokalnym (nie ogniskującym) układem optycznym podobnym do niewielkiej lunety Galileusza. Taki konwerter nie zmniejsza jasności obiektywu, zmniejsza natomiast rozdzielczość i może powodować winietowanie. Jest dużo większy i cięższy od telekonwertera montowanego między aparatem i obiektywem.

Telekonwerter nasadkowy został wynaleziony w roku 1899 i przez Dallmeyera[1]. Aktualnie stosowany jest głównie w aparatach z niewymiennymi obiektywami. W 1935 r. Gramatzki wynalazł konwerter o zmiennym stopniu powiększenia[2] (transfokator). Znalazł on zastosowanie głównie w kinematografii.

Działanie przeciwne do telekonwertera nasadkowego (skracające ogniskową) ma konwerter szerokokątny.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. J.H. Dallmeyer: Patent US0756779. [dostęp 2010-11-06].
  2. John Hugh Gramatzki: Afocal camera lens attachment - Patent 2235364. [dostęp 2010-11-06].