Teleobiektyw

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Canon EF 100–400mm f/4.5–5.6L IS USM jest profesjonalnym teleobiektywem prestiżowej serii "L" przeznaczonym do fotografii przyrodniczej, sportowej, a także portretów.
Nikon D7000 z teleobiektywem lustrzanym

Teleobiektyw – rodzaj wąskokątnego obiektywu fotograficznego, który ze względu na specjalną budowę optyczną ma odległość ogniskową znacząco większą niż długość jego obudowy.

Najprostsze teleobiektywy składają się z dwóch grup soczewek: pierwszej, skupiającej, znajdującej się w przedniej części obiektywu oraz drugiej, rozpraszającej, znajdującej się w jego tylnej części. Działanie drugiej z tych grup podobne jest do działania telekonwertera.

Pierwotnie nazwa teleobiektyw dotyczyła konstrukcji, w których długość obiektywu była mniejsza niż jego ogniskowa[1]. Później została rozszerzona na wszystkie obiektywy o wąskim kącie widzenia. Potocznie mianem teleobiektywu określa się każdy obiektyw wąskokątny.

Drogę promieni w teleobiektywie schematycznie przedstawia poniższy rysunek: Typtelelens.png

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Henryk Latoś "500 zagadek fotograficznych" Warszawa 1974