Telewizja cyfrowa

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Telewizja cyfrowa – metoda transmisji sygnału telewizyjnego w postaci sygnału cyfrowego do odbiorników indywidualnych, np. odbiorników satelitarnych. Dzięki cyfrowej kompresji obrazu i dźwięku (w systemie MPEG-2 oraz MPEG-4) umożliwia przesłanie od 4 do 16 razy więcej programów telewizyjnych, niż w przypadku telewizji analogowej przy wykorzystaniu podobnego pasma. Pierwszy telewizor cyfrowy na świecie zaprezentowano w 1981 w Niemczech.

W Polsce widzowie korzystający z telewizji naziemnej mają dostęp do niemal 30 najpopularniejszych ogólnopolskich, niekodowanych programów telewizyjnych (tzw. FTA – Free To Air), w tym 9-ciu Telewizji Polskiej. Z telewizji naziemnej jako głównego źródła sygnału telewizyjnego korzysta około 13 milionów Polaków.[1]

Usługi dodatkowe[edytuj | edytuj kod]

Transmisja cyfrowa umożliwiła łatwe dodanie szeregu usług dodatkowych, jak:

W zależności od wykorzystywanego medium transmisyjnego, telewizja cyfrowa może być nadawana jako telewizja satelitarna (DVB-S, DVB-S2), telewizja naziemna (DVB-T, DVB-T2), telewizja kablowa (DVB-C, DVB-C2), telewizja mobilna (DVB-H).

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Naziemna Telewizja Cyfrowa w Polsce DVB-T2/HEVC / Telewizja Naziemna, Telewizja Naziemna [dostęp 2021-08-25] (pol.).

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]