Thielaviopsis basicola

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Thielaviopsis basicola
Ilustracja
Chlamydospory i endokonidia. Obraz mikroskopowy
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo grzyby
Typ workowce
Klasa Sordariomycetes
Rząd Microascales
Rodzina inertae sedis
Rodzaj Ceratocystis
Gatunek Thielaviopsis basicola
Nazwa systematyczna
Thielaviopsis basicola (Berk. & Broome) Ferraris
Fl. ital. crypt., Fungi 1(8): 233 (1912) 53)

Thielaviopsis basicola (Berk. & Broome) Ferraris – gatunek grzybów należący do klasy Sordariomycetes[1].

Systematyka i nazewnictwo[edytuj | edytuj kod]

Pozycja w klasyfikacji według Index Fungorum: Ceratocystis, Incertae sedis, Microascales, Hypocreomycetidae, Sordariomycetes, Pezizomycotina, Ascomycota, Fungi [1].

Po raz pierwszy zdiagnozowali go w 1850 r. M.J. Berkeley i Ch.J. Broome nadając mu nazwę Torula bassicola. Obecną, uznaną przez Index Fungorum nazwę nadał mu w 1912 r. T. Ferraris[1].

Synonimy[2]:

  • Chalara elegans Nag Raj & W.B. Kendr 1975
  • Torula basicola Berk. & Broome 1850
  • Trichocladium basicola (Berk. & Broome) J.W. Carmich. 1980

Morfologia[edytuj | edytuj kod]

Po raz pierwszy Thielaviopsis basicola opisali Berkeley i Broome na grochu w Anglii[3]. Znana jest tylko jego anamorfa. Dotąd nie udało się zaobserwować teleomorfy, na podstawie badań molekularnych uważa się jednak, że należy ona do rodzaju Ceratocystis[4].

Grzyb mikroskopijny tworzący ciemne kolonie[3]. Jest synanamorfą wytwarzającą dwie różne anamorfy. Najpierw powstaje anamorfa produkująca endogenicznie małe endokonidia, potem anamorfa produkująca większe chlamydospory. Na sztucznych pożywkach po 8 dniach hodowli tworzą się zarodniki obydwu typów[5]. Obydwa te typy zarodników nie posiadają przegród. Chlamydospory początkowo są brązowe, potem czarne, mają nieregularny kształt, nieco zaokrąglone końce i powstają na bezbarwnych komórkach. Tworzą krótkie łańcuchy o długości 14–16 μm. Cylindryczne endokonidia powstają wewnątrz konidioforów w łańcuszkach. Mają obcięte końce i rozmiary 6 × 4 μm. Wydobywają się przez wierzchołek konidioforu[3].

W glebie zarodniki mogą przetrwać wiele lat. Aktywują je do rozwoju substancje wytwarzane przez korzenie[6].

Występowanie i siedlisko[edytuj | edytuj kod]

Jest szeroko rozprzestrzeniony. Występuje w Ameryce Północnej i Południowej, Europie, Azji, Afryce i Australii[3]

Pasożyt i saprotrof roślin. Atakuje liczne gatunki roślin należące do co najmniej 15 rodzin[1].

Wywołuje chorobę o nazwie czarna zgnilizna korzeni[4]. Atakuje wiele gatunków roślin należących do co najmniej 15 rodzin[6]. Wśród roślin ozdobnych są to gatunki należące do rodzajów begonia, starzec, difenbachia, wilczomlecz, kalanchoe, pelargonia, pierwiosnek, poinsecja, szeflera i inne, wśród warzyw marchew zwyczajna, pomidor zwyczajny, cykoria, groch. Występuje także na tytoniu, łubini i innych[4][5].

Różne kultywary charakteryzują się różną odpornością na czarną zgniliznę. Istnieje kilka mechanizmów tej odporności. U niektórych kultywarów odporność wywołana jest tworzeniem na korzeniach korka. Stanowi on barierę dla patogenu. U niektórych kultywarów mechanizm odporności polega na tworzeniu substancji chemicznych uniemożliwiających lub utrudniających inwazję patogenu[3].

Przypisy

  1. a b c d Index Fungorum (ang.). [dostęp 2016-12-08].
  2. Species Fungorum. [dostęp 2016-12-08język=en].
  3. a b c d e Mycobank.. [dostęp 2016-12-08].
  4. a b c red.: Selim Kryczyński i Zbigniew Weber: Fitopatologia. Tom 2. Choroby roślin uprawnych. Poznań: PWRiL, 2011, s. 291, 292. ISBN 978-83-09-01077-7.
  5. a b Joanna Marcinkowska: Oznaczanie rodzajów grzybów sensu lato ważnych w fitopatologii. Warszawa: PWRiL, 2012. ISBN 978-83-09-01048-7.
  6. a b Black Root Rot (ang.). [dostęp 2016-12-08].