Tomislav Ivković

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Tomislav Ivković
Data i miejsce urodzenia 11 sierpnia 1960
Zagrzeb
Wzrost 188 cm
Pozycja bramkarz
Kariera seniorska
Lata Klub Wyst. Gole
1978–1982 Dinamo Zagrzeb 53 (0)
1982–1983 HNK Cibalia 15 (0)
1983–1985 FK Crvena zvezda 46 (0)
1985–1988 Tirol Innsbruck 88 (1)
1988–1989 Wiener SC 15 (0)
1989 KRC Genk 14 (0)
1989–1993 Sporting CP 133 (0)
1993 GD Estoril Praia 9 (0)
1994 Vitória Setúbal 17 (0)
1994–1996 CF Os Belenenses 64 (0)
1996–1997 UD Salamanca 6 (0)
1997–1998 Estrela Amadora 34 (0)
W sumie: 494 (1)
Kariera reprezentacyjna
Lata Reprezentacja Wyst. Gole
1983–1991  Jugosławia 38 (0)
Kariera trenerska
Lata Drużyna
2009 Persepolis (asystent)
2010 NK Međimurje
2011–2015 NK Lokomotiva
2016 NK Lokomotiva
2016–2017 Al-Faisaly Harma
2017–2018 NK Slaven Belupo
2018– NK Rudeš

Tomislav Ivković (ur. 11 sierpnia 1960 w Zagrzebiu) – chorwacki bramkarz, który wystąpił 38 razy w zespole byłej Jugosławii, w latach 1983–1991.

Kariera[edytuj | edytuj kod]

Urodził się w Zagrzebiu i tu zaczął swoją karierę w klubie Dinamo Zagrzeb w roku 1978. W roku 1982 przeszedł do zespołu Cibalii Vinkovci, ale grał tam tylko rok i w 1983 przeszedł do zespołu FK Crvena Zvezda Belgrad. W 1985 przeszedł do swojego pierwszego zagranicznego klubu, którym był austriacki Tirol Innsbruck, gdzie grał do roku 1988. Po krótkich epizodach w Wiener SC i Racingu Genk, przeszedł do portugalskiego klubu Sporting CP w 1989 i grał tam aż do końca roku 1992. Swoją grę w Portugalii kontynuował w G.D. Estoril-Praia, Vitórii Setúbal i CF Os Belenenses. Następnie grał w hiszpańskiej Salamance, a w 1997 roku wrócił do Portugalii, do Estreli Amadora, gdzie rok później zakończył karierę.

W reprezentacji Jugosławii, uczestniczył w Euro 1984 we Francji i wywalczył wraz z drużyną brązowy medal na igrzyskach w Los Angeles i doszedł z drużyną do ćwierćfinałów Mistrzostw Świata 1990 we Włoszech, gdzie Jugosłowianie przegrali z Argentyną w rzutach karnych i gdzie Ivković został zapamiętany z obrony uderzenia Diego Maradony.

Od 2011 do 2015, a następnie w 2016 był trenerem zespołu NK Lokomotiva. Potem prowadził drużyny Al-Faisaly Harma, NK Slaven Belupo oraz NK Rudeš.

Zaangażował się także w chorwacką i węgierską kampanię na rzecz przyznania tym krajom prawa organizacji Mistrzostw Europy w 2012.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]