Tomislav Ivković

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Tomislav Ivković
Data i miejsce
urodzenia
11 sierpnia 1960
Zagrzeb, Jugosławia
Pozycja bramkarz
Wzrost 188 cm
Masa ciała 82 kg
Kariera piłkarska
Lata Klub M (G)
1978–1982
1982–1983
1983–1985
1985–1988
1988–1989
1989
1989–1993
1993
1994
1994–1996
1996–1997
1997–1998
Dinamo Zagrzeb
HNK Cibalia
FK Crvena Zvezda
Tirol Innsbruck
Wiener SC
KRC Genk
Sporting CP
Estoril-Praia
Vitória Setúbal
Belenenses
UD Salamanca
Estrela Amadora
53 (0)
15 (0)
46 (0)
88 (1)
15 (0)
14 (0)
133 (0)
9 (0)
17 (0)
64 (0)
6 (0)
34 (0)
Kariera reprezentacyjna
Lata Reprezentacja M (G)
1983–1991  Jugosławia 38 (0)
Kariera trenerska
Lata Klub/reprezentacja
2009
2010
2011-
Persepolis (asystent)
NK Međimurje
NK Lokomotiva

Tomislav Ivković (ur. 11 sierpnia 1960 w Zagrzebiu) – były chorwacki bramkarz, który wystąpił 38 razy w zespole byłej Jugosławii, w latach 1983–1991.

Urodził się w Zagrzebiu i tu zaczął swoją karierę w klubie Dinamo Zagrzeb w roku 1978. W roku 1982 przeszedł do zespołu Cibalii Vinkovci, ale grał tam tylko rok i w 1983 przeszedł do zespołu FK Crvena Zvezda Belgrad. W 1985 przeszedł do swojego pierwszego zagranicznego klubu, którym był austriacki Tirol Innsbruck, gdzie grał do roku 1988. Po krótkich epizodach w Wiener SC i Racingu Genk, przeszedł do portugalskiego klubu Sporting Lizbona w 1989 i grał tam aż do końca roku 1992. Swoją grę w Portugalii kontynuował w G.D. Estoril-Praia, Vitórii Setúbal i CF Os Belenenses. Następnie grał w hiszpańskiej Salamance, a w 1997 roku wrócił do Portugalii, do Estreli Amadora, gdzie rok później zakończył karierę.

W reprezentacji Jugosławii, uczestniczył w Euro 1984 we Francji i wywalczył wraz z drużyną brązowy medal na igrzyskach w Los Angeles i doszedł z drużyną do ćwierćfinałów Mistrzostw Świata 1990 we Włoszech, gdzie Jugosłowianie przegrali z Argentyną w rzutach karnych i gdzie Ivković został zapamiętany z obrony uderzenia Diego Maradony.

Od 2011 roku jest trenerem NK Lokomotiva. Zaangażował się także w chorwacką i węgierską kampanię na rzecz przyznania tym krajom prawa organizacji Mistrzostw Europy w 2012.

Bibliografia[edytuj]