Dragan Stojković

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Dragan Stojković
Dragan Stojkovic Piksi.jpg
Imię i nazwisko Dragan Stojković
Data i miejsce
urodzenia
3 marca 1965
Nisz, Jugosławia
Pseudonim Pixy
Pozycja pomocnik
Wzrost 175 cm
Masa ciała 73 kg
Kariera seniorska
Lata Klub M (G)
1981–1986
1986–1990
1990–1994
1992–1994
1994–2001
FK Radnički Niš
FK Crvena zvezda Belgrad
Marseille
Hellas Verona (wyp.)
Nagoya Grampus
70 (8)
116 (54)
29 (5)
19 (1)
183 (57)
Reprezentacja narodowa
Lata Reprezentacja
1983–1992
1994-2001
 Jugosławia
 Jugosławia
41 (9)
43 (6)
Kariera trenerska
Lata Klub/reprezentacja
2008– Nagoya Grampus

Dragan Stojković (serb. Драган Стојковић, ur. 3 marca 1965 w Niszu) – były serbski piłkarz grający na pozycji ofensywnego pomocnika.

Kariera klubowa[edytuj | edytuj kod]

Radnički Nisz[edytuj | edytuj kod]

Stojković pochodzi z serbskiego miasta Nisz, trzeciego pod względem wielkości w kraju. Piłkarską karierę rozpoczynał w tamtejszym klubie FK Radnički Nisz, a w 1981 roku przeszedł z juniorów do pierwszej drużyny i w tym samym sezonie zaliczył swój debiut, a zarazem jedyny występ w lidze jugosłowiańskiej. W sezonie 1982/1983 strzelił swojego pierwszego gola w profesjonalnej karierze, a już od sezonu 1983/1984 wywalczył pewne miejsce w wyjściowej jedenastce Radničkiego. W Niszu Dragan grał aż do roku 1986, jednak wtedy to klub opuścił szeregi ekstraklasy.

Crvena Zvezda Belgrad[edytuj | edytuj kod]

Latem 1986 Stojković przeszedł do jednej z najbardziej utytułowanych klubów w kraju, Crvenej Zvezdy Belgrad, a do tego klubu sprowadził go ówczesny trener Velibor Vasović. Już w pierwszym sezonie 21-letni zawodnik grał w pierwszej jedenastce i zajął z Crveną Zvezdą 3. miejsce w lidze, ale już w 1988 roku po raz pierwszy w karierze mógł świętować tytuł mistrza Jugosławii. Wtedy też przyznano mu nagrodę dla Najlepszego Piłkarza Sezonu. W sezonie 1988/1989 Stojković po raz pierwszy wystąpił w Pucharze Mistrzów, ale odpadł w nim 1/8 finału po dwumeczu z późniejszym triumfatorem, A.C. Milan. Lepiej Crvenej Zvezdzie poszło w lidze i została wicemistrzem kraju, ustępując jedynie Vojvodinie Nowy Sad. Wtedy też Dragan po raz drugi dostał wyróżnienie dla Piłkarza Sezonu. Natomiast w 1990 roku drugi i ostatni raz w karierze wywalczył mistrzowski tytuł w ojczyźnie, gdyż latem odszedł z zespołu, który rok później, już bez niego, został niespodziewanym zdobywcą Pucharu Mistrzów. Stojković, który został uznany jednym z najlepszych piłkarzy w historii "Czerwonej Gwiazdy", rozegrał w jej barwach 116 meczów i strzelił 54 gole.

Olympique Marsylia[edytuj | edytuj kod]

Latem 1990 nowym trenerem Olympique Marsylia został jeden z najlepszych wówczas szkoleniowców w Europie Raymond Goethals. Jednym jego z pierwszych zakupów w nowym klubie był właśnie Stojković. Dragan był jednym z czterech obcokrajowców w drużynie obok Ghanijczyka Abedi Pelé, Anglika Chrisa Waddle'a oraz Brazylijczyka Mozera. W drużynie gwiazdami byli także Francuzi Jean-Pierre Papin, Basile Boli oraz Eric Cantona. Tak złożona drużyna została po raz trzeci z rzędu mistrzem Ligue 1 i dotarła do finału Pucharu Mistrzów. W nim spotkała się z niedawnym klubem Dragana, Crveną Zvezdą. Po 120 minutach w Bari był bezbramkowy remis (Stojković wszedł na boisko w 112. minucie zmieniając Érica Di Meco), a w serii rzutów karnych lepsi okazali się Jugosłowianie i to oni zostali najlepszą drużyną Europy. Stojković jednak nie grał tak dobrze, jak od niego oczekiwano i w lidze wystąpił zaledwie w 11 meczach w dużej części sezonu lecząc kontuzję.

Hellas Werona[edytuj | edytuj kod]

W 1991 roku nie mający miejsca w składzie klubu z Marsylii Stojković został wypożyczony do włoskiej Hellas Werona. W Serie A razem z Florinem Răducioiu miał stanowić o sile ofensywnej klubu z Werony. Dragan wystąpił jednak tylko w 19 meczach i zdobył w nich jednego gola, podczas gdy jego rumuński kolega zaledwie dwukrotnie trafiał do siatki, a Hellas zajmując dopiero 16. miejsce w tabeli zostało zdegradowane do Serie B.

Powrót do Marsylii[edytuj | edytuj kod]

W 1992 roku Stojković wrócił do Olympique, ale cały sezon 1992/1993 spędził na leczeniu urazów i ani razu nie zagrał w drużynie Goethalsa, w tym także udanej dla klubu z Marsylii przygodzie z Pucharem Mistrzów, gdy w finale pokonali 1:0 A.C. Milan. Do składu OM Dragan wrócił w sezonie 1993/1994 i wystąpił w 18 ligowych meczach oraz strzelił w nich 5 bramek. Z Marsylią co prawda zajął 2. miejsce za Paris Saint-Germain, ale klub za przekupstwo graczy Valenciennes FC został zdegradowany do Ligue 2, a najlepsi piłkarze oraz trener Goethals odeszli z zespołu. Odszedł także Stojković, który przez 3 lata pobytu na Stade Vélodrome rozczarował kibiców swoją grą, przez większą część tego okresu lecząc rozmaite kontuzje i urazy. Ogółem zagrał w niej w 29 ligowych spotkaniach i strzelił 5 bramek.

Nagoya Grampus Eight[edytuj | edytuj kod]

Wiosną 1994 roku Stojković wyjechał aż do Japonii, do drużyny Nagoya Grampus Eight prowadzonej przez Arsène'a Wengera. Dragan obok Gary'ego Linekera był najbardziej znanym zawodnikiem drużyny z Nagoi. Największe sukcesy odnosił w 1995 roku, gdy doprowadził drużynę najpierw do 4. miejsca w pierwszej fazie oraz wicemistrzostwa drugiej fazy i w nagrodę został wybrany piłkarzem sezonu w J-League. W Grampus Eight "Pixy" spędził łącznie 7 sezonów, w trakcie których wystąpił w 183 meczach i strzelił w nich 57 goli. Swój pożegnalny mecz rozegrał 6 października 2001 roku. Na Toyota Stadium w obecności 42 tysięcy widzów Nagoya podejmowała Crveną Zvezdę, a Dragan pierwszą połowę meczu zagrał w barwach serbskiego klubu, natomiast drugą – japońskiego.

W Japonii dla uczczenia wielkiej kariery Stojkovicia postanowiono:

  • w centralnej dzielnicy Nagoi, Toshin-cho, nazwać jedną z ulic Pixy Street
  • postawić pomnik koło treningowego boiska klubu Nagoya Grampus Eight
  • bramę nr 10 obiektu Toyota Stadium, na którym rozgrywa mecze Nagoya Grampus Eight, nazwać Pixy Gate.

Kariera w liczbach[edytuj | edytuj kod]

Sezon Klub Kraj Rozgrywki Mecze Bramki
1981/82 FK Radnički Nisz Jugosławia Socjalistyczna Federacyjna Republika Jugosławii 1. liga 1 0
1982/83 FK Radnički Nisz Jugosławia Socjalistyczna Federacyjna Republika Jugosławii 1. liga 17 1
1983/84 FK Radnički Nisz Jugosławia Socjalistyczna Federacyjna Republika Jugosławii 1. liga 27 3
1984/85 FK Radnički Nisz Jugosławia Socjalistyczna Federacyjna Republika Jugosławii 1. liga 0 0
1985/86 FK Radnički Nisz Jugosławia Socjalistyczna Federacyjna Republika Jugosławii 1. liga 25 4
1986/87 FK Crvena zvezda Belgrad Jugosławia Socjalistyczna Federacyjna Republika Jugosławii 1. liga 32 7
1987/88 FK Crvena zvezda Belgrad Jugosławia Socjalistyczna Federacyjna Republika Jugosławii 1. liga 28 15
1988/89 FK Crvena zvezda Belgrad Jugosławia Socjalistyczna Federacyjna Republika Jugosławii 1. liga 29 12
1989/90 FK Crvena zvezda Belgrad Jugosławia Socjalistyczna Federacyjna Republika Jugosławii 1. liga 31 10
1990/91 Olympique Marsylia Francja  Ligue 1 11 0
1991/92 Hellas Werona Włochy  Serie A 19 1
1992/93 Olympique Marsylia Francja  Ligue 1 10 4
1993/94 Olympique Marsylia Francja  Ligue 1 18 5
1994 Nagoya Grampus Eight Japonia  J-League 14 3
1995 Nagoya Grampus Eight Japonia  J-League 40 15
1996 Nagoya Grampus Eight Japonia  J-League 19 11
1997 Nagoya Grampus Eight Japonia  J-League 18 2
1998 Nagoya Grampus Eight Japonia  J-League 28 7
1999 Nagoya Grampus Eight Japonia  J-League 24 11
2000 Nagoya Grampus Eight Japonia  J-League 26 5
2001 Nagoya Grampus Eight Japonia  J-League 15 3
Łącznie w 1. lidze Jugosławii 186 62
Łącznie w Ligue 1 29 5
Łącznie w Serie A 19 1
Łącznie w J-League 183 57

Kariera reprezentacyjna[edytuj | edytuj kod]

Olympic rings with white rims.svg
Piłka nożna
Bronze medal with cup.svg Brąz
1984
Los Angeles
Piłka nożna

W reprezentacji Jugosławii Stojković zadebiutował 12 listopada 1983 roku za selekcjonerskiej kadencji Todora Veselinovicia w zremisowanym 0:0 w Zagrzebiu meczu z Francją. W 46. minucie spotkania zmienił Dušana Pešicia, a w chwili debiutu liczył sobie 18 lat.

W 1984 roku Stojković został powołany przez Ivana Toplaka do kadry na Igrzyska Olimpijskie w Los Angeles. Na tym turnieju po raz pierwszy zaprezentował swój talent na arenie międzynarodowej. W większości meczów wystąpił wchodząc na boisko z ławki rezerwowych, ale w meczu o 3. miejsce wygranym 2:1 z Włochami wystąpił przez pełne 90 minut i wspomógł rodaków w walce o brązowy medal.

Również w 1984 roku Stojković zaliczył inną wielką imprezę piłkarską. Były to Mistrzostwa Europy we Francji. W jednym z ostatnich sparingów przed tym turniejem, wygranym 3:2 z Portugalią Dragan strzelił swojego pierwszego gola w kadrze. Na mistrzostwach Jugosławia zagrała jednak słabo przegrywając wszystkie 3 grupowe mecze, a w każdym z nich zagrał Stojković. W ostatnim z nich, przegranym 2:3 z Francją zdobył gola z rzutu karnego.

W 1990 roku Dragan zaliczył swoje pierwsze mistrzostwa świata w piłkarskiej karierze, a był to Mundial we Włoszech. U selekcjonera Ivicy Osima był liderem zespołu, najpierw zagrał w 3 meczach grupowych, następnie w 1/8 finału z Hiszpanią zdobył oba gole dla Jugosłowian, którzy wygrali 2:1, a następnie w ćwierćfinale nie wykorzystał rzutu karnego w serii rzutów karnych (jego strzał obronił Sergio Goycochea) i Jugosławia odpadła z turnieju.

W 1998 roku już po rozpadzie Jugosławii Stojković wystąpił na Mistrzostwach Świata we Francji. W drużynie Slobodana Santrača był podstawowym zawodnikiem i wystąpił we wszystkich 3 meczach grupowych, a w jednym z nich, z RFN (2:2), zdobył jednego z goli. Z Jugosławią odpadł w 1/8 finału po porażce 1:2 z Holandią (57 minut Dragana i żółta kartka).

W 2000 roku Stojković zaliczył swój ostatni międzynarodowy turniej w karierze, Euro 2000. Na boiskach Belgii i Holandii zagrał we wszystkich grupowych meczach, a także ćwierćfinałowym, przegranym aż 1:6 z Holandią. Swój ostatni mecz w kadrze "Pixy" rozegrał 4 lipca 2001, a Jugosławia przegrała 0:1 z Japonią. Ogółem przez 17 lat rozegrał w reprezentacji 84 mecze i strzelił 15 bramek.

Stojković jako działacz[edytuj | edytuj kod]

Prezes Jugosłowiańskiej Federacji Piłkarskiej[edytuj | edytuj kod]

W 2001 roku po zakończeniu kariery piłkarskiej Stojković objął urząd prezesa Jugosłowiańskiej Federacji Piłkarskiej zastępując na tym stanowisku Miljana Miljanicia. Jednak pomimo dużego poparcia ze strony kibiców, jego czteroletnie rządy nad jugosłowiańskim futbolem zostały zapamiętane głównie z powodu jednych z najgorszych wyników reprezentacji w historii, zwłaszcza po porażce 1:2 z Azerbejdżanem w eliminacjach do Euro 2004.

Stojković na stanowisku selekcjonera kadry zatrudnił dawnego kolegę z kadry, Dejana Savićevicia, który nie miał żadnego doświadczenia trenerskiego. Latem 2003 po wspomnianej porażce z Azerbejdżanem odszedł Savićević, a po nieudanych rozmowach z Borą Milutinoviciem Stojković zatrudnił Iliję Petkovicia.

Prezes Crvenej zvezdy[edytuj | edytuj kod]

W lipcu 2005 roku Stojković został prezydentem klubu FK Crvena zvezda, zastępując Dragana Džajicia, który rządził stołecznym klubem przez poprzednie 20 lat. Za jego kadencji w 2006 roku klub wywalczył dublet – mistrzostwo Serbii i Czarnogóry oraz krajowy puchar. Trener Nagoya Grampus Od 2008 roku prowadzi tę drużynę, w której barwach zdobył 57 goli. W 2010 roku zdobył z klubem pierwsze w historii mistrzostwo Japonii

Sukcesy[edytuj | edytuj kod]

  • Mistrzostwo Jugosławii: 1988, 1990 z Crveną Zvezdą
  • Mistrzostwo Francji: 1991 z Olympique Marsylia
  • Najlepszy Piłkarz Jugosławii: 1988, 1989
  • Najlepszy Piłkarz J-League: 1995
  • Udział w MŚ: 1990, 1998
  • Udział w ME: 1984, 2000
  • Brązowy medal IO: 1984