Turak zielonoczuby

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Turak zielonoczuby
Tauraco persa[1]
(Linnaeus, 1758)
Ilustracja
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ptaki
Podgromada Neornithes
Infragromada ptaki neognatyczne
Rząd turakowe
Rodzina turakowate
Podrodzina turaki
Rodzaj Tauraco
Gatunek turak zielonoczuby
Synonimy
  • Cuculus Persa Linnaeus, 1758[2]
Podgatunki
  • T. p. buffoni (Vieillot, 1819)
  • T. p. persa (Linnaeus, 1758)
  • T. p. zenkeri (Reichenow, 1896)
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[3]
Status iucn3.1 LC pl.svg
Zasięg występowania
Mapa występowania

Turak zielonoczuby[4] (Tauraco persa) – gatunek średniej wielkości ptaka z rodziny turakowatych (Musophagidae), występującego w Zachodniej i Środkowej Afryce, głównie wzdłuż wybrzeża Zatoki Gwinejskiej. Zamieszkuje lasy od Senegalu na zachodzie, poprzez m.in. Wybrzeże Kości Słoniowej, Nigerię i Kamerun po Gabon, Kongo, Demokratyczną Republikę Konga i północną Angolę na wschodzie i południu. Charakterystyczne dla tego i kilku spokrewnionych z nim gatunków jest występowanie zielonego barwnika, turakowerdyny, niespotykanej u prawie żadnych innych zwierząt[5].

Barwna szata turaka zielonoczubego

Opis gatunku[edytuj | edytuj kod]

Upierzenie kolorowe: zielona głowa wraz z czubem, grzbiet, szyja i pierś; pokrywy skrzydłowe i ogon ciemnofioletowe; środkowa część lotek jaskrawoczerwona (dobrze widoczna w locie), u podgatunku T. persa buffoni czerwone lotki mają dodatkową, białą pręgę. Dziób czerwony, częściowo zakryty piórami. Oko otoczone nagą, czerwoną obwódką, z białą plamą przed okiem i czarną kreską pod. U podgatunków T. persa persa i T. persa zenkeri pod czarną kreską jest dodatkowa biała. Skrzydła dość krótkie, zaokrąglone, ogon długi. Lata słabo, za to zręcznie skacze i wspina się wśród koron drzew. Charakterystyczny, donośny głos turako przypomina ochrypłe szczekanie (kour-kour)[5].

Średnie wymiary

Długość ciała: 43 cm (wraz z długim ogonem). Waga: 225–295 g.

Biotop

Gęste, nizinne lasy równikowe lub zadrzewienia na skraju sawann. Jest gatunkiem pospolitym i w wielu regionach licznym.

Pożywienie

Owoce, pąki, liście i kwiaty drzew. W okresie lęgowym także owady[6].

Rozmnażanie

Sezon lęgowy rozpoczyna się wraz z nadejściem pory deszczowej. Każda para ustala własne terytorium, gdzie w gęstej koronie drzew (na wysokości 2–5 m) buduje niedbale złożone gniazdo. Samica składa zwykle 2 biało-kremowe jaja. Wysiadują obydwoje rodzice przez 21–23 dni. Pisklęta wykluwają się niedołężne, pokryte czarnym puchem. Młode opuszczają gniazdo po 5–6 tygodniach, lecz pozostają pod opieką dorosłych do ukończenia 4 miesięcy życia[6].

Podgatunki[edytuj | edytuj kod]

Wyróżnia się trzy podgatunki Tauraco persa[2][7]:

  • Tauraco persa buffoni (Vieillot, 1819) – zachodnia część areału: od Senegalu i Gambii do Liberii
  • Tauraco persa persa (Linnaeus, 1758) – środkowa część areału: od Wybrzeża Kości Słoniowej przez Ghanę po zachodni Kamerun
  • Tauraco persa zenkeri (Reichenow, 1896) – wschodnia i południowa część areału: południowy Kamerun, Kongo, północno-zachodnia Demokratyczna Republika Konga, Gabon i północna Angola

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Tauraco persa, w: Integrated Taxonomic Information System (ang.).
  2. a b Green Turaco ((Tauraco persa) (ang.). The Internet Bird Collection. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-05-08)].
  3. Tauraco persa. Czerwona księga gatunków zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) (ang.).
  4. Systematyka i nazwy polskie za: P. Mielczarek & M. Kuziemko: Podrodzina: Musophaginae Lesson, 1828 - turaki (Wersja: 2015-09-04). W: Kompletna lista ptaków świata [on-line]. Instytut Nauk o Środowisku Uniwersytetu Jagiellońskiego. [dostęp 2020-05-18].
  5. a b pod red. Przemysława Busse: Mały słownik zoologiczny. Ptaki T.II. Warszawa: Wiedza Powszechna, 1991, s. 304. ISBN 83-214-0043-4.
  6. a b Guinea Turacos (ang.). W: Avian Web [on-line]. [zarchiwizowane z tego adresu (2008-05-16)].
  7. F. Gill, D. Donsker & P. Rasmussen (red.): Turacos, bustards, cuckoos, mesites, sandgrouse (ang.). IOC World Bird List (v10.1). [dostęp 2020-05-18].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]