Uhnin

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Uhnin
Państwo  Polska
Województwo lubelskie
Powiat parczewski
Gmina Dębowa Kłoda
Strefa numeracyjna (+48) 83
Tablice rejestracyjne LPA
SIMC 0011512
Położenie na mapie gminy Dębowa Kłoda
Mapa lokalizacyjna gminy Dębowa Kłoda
Uhnin
Uhnin
Położenie na mapie powiatu parczewskiego
Mapa lokalizacyjna powiatu parczewskiego
Uhnin
Uhnin
Położenie na mapie województwa lubelskiego
Mapa lokalizacyjna województwa lubelskiego
Uhnin
Uhnin
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Uhnin
Uhnin
Ziemia51°34′32″N 23°02′13″E/51,575556 23,036944

Uhninwieś w Polsce położona w województwie lubelskim, w powiecie parczewskim, w gminie Dębowa Kłoda.

Wieś królewska w starostwie parczewskim województwa lubelskiego w 1786 roku[1]. W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa bialskopodlaskiego. W Uhninie znajduje się szkoła podstawowa.

Historia[edytuj]

Najstarsze ślady osadnictwa na obszarze, gdzie współcześnie położony jest Uhnin, pochodzą z wczesnego średniowiecza. W trakcie trwania prac archeologicznych odkryto tu grodzisko.

Fundacja Uhnina nastąpiła w 1530 roku. Z tego roku pochodzi przywilej królewski. Nowo założona osada królewska należała do starostwa parczewskiego. Wieś nazywano Huwnin lub Uwnyn; podczas lustracji w 1565 roku zapisano ją jako Hunyn. Nazwa Uhnin utrwaliła się w 1626 roku.

W 1565 roku wieś liczyła 38 rodzin kmiecych, w jej obrębie mieszkało czterech zagrodników. Mieszkańcy wsi byli zobowiązani do daniny pieniężnej lub w naturze na rzecz starosty, zagrodnicy zaś po 24 grosze. Ponadto w przypadku przejazdu przez wieś orszaku królewskiego mieszkańcy zobligowani byli do płacenia daniny na tę okoliczność. Obszar wsi wynosił 11,5 łana ziemi.

W XVII–XVIII wieku Uhnin podupadł na skutek konfliktów zbrojnych. Według danych z lustracji z 1661 roku na obszarze mieszkało 5 kmieci, 5 zagrodników. We wsi nie było karczmy i młyna. Z dawnych 9,5 łanów ziemi uprawiało się 1,5 łana. Do obowiązków mieszkańców należało: oddawanie 2 korców owsa, jednego kapłona, 1 gęsi i 15 jaj rocznie, praca na polach folwarcznych 2 dni w tygodniu z każdego uprawianego półłanka i 4 dni z całego łana. Wieś posiadała przywilej wybraniectwa użytkowany przez rodzinę Opałków. W 1676 roku Uhnin liczył 45 mieszkańców, według danych za 1718 rok – 7 rodzin chłopskich. W drugiej połowie XVIII wieku liczba mieszkańców zaczęła wzrastać.

W 1795 roku status Uhnina został zmieniony na wieś rządową. W 1827 roku wieś posiadała 61 domów i 349 mieszkańców. Dekadę później na jej obszarze utworzono dobra ziemskie nazwane dobrami Uhnin. Nadano je generałowi Kruzensternowi. W skład dóbr weszły Białka z jeziorem, wójtostwo Białka, sołtysostwo Uhnin, folwark Uhnin, pustka Sojka, wsie Uhnin, Białka i Nietiahy. W drugiej połowie XIX wieku Uhnin (zapisywany także jako Unin) wraz z folwarkiem należał do gminy Dębowa Kłoda.

Według danych spisu ludności w 1921 roku wieś liczyła 81 domów i 466 mieszkańców, w tym 98 katolików, 282 prawosławnych i 86 Żydów. W dwudziestoleciu międzywojennym składała się z Uhnina I, II i III. W 1923 roku ustalono, że wspólnych pastwiskach mogą się paść po 3 konie i po 6 krów z każdego numeru, za złamanie rozporządzenia groziła kara. Liczący 60 ha majątek Uhnina upaństwowiono, wydzierżawił go Włodzimierz Łysińskia po II wojnie światowej w jego obrębie utworzono Państwowe Gospodarstwo Rolne.

W latach osiemdziesiątrych PGR Uhnin liczyło ok. 1 200 ha. W 1992 powstała pierwsza na lubelszyźnie spółka pracowników PGR która zawarła z ANSK (Agencja Nieruchomości Skarbu Państwa, obecnie Agencja Nieruchomości Rolnych) umowę dzierżawy gruntów b. PGR[potrzebny przypis].

W latach 1912-1938 w Uhninie znajdowała się cerkiew prawosławna, zniszczona w czasie akcji burzenia cerkwi na Chełmszczyźnie[2][3].

Przypisy

  1. Karol de Perthées, Mappa szczegulna woiewodztwa lubelskiego 1786
  2. G. J. Pelica. Ślady wyrwane z zapomnienia. „Przegląd Prawosławny”. 12 (270), grudzień 2007. Białystok. ISSN 1230-1078. 
  3. Nieistniejąca cerkiew we wsi Uhnin

Bibliografia[edytuj]